Letter from the Prior of the Krakow Carmelites to the authorities of Lviv in defense of the friars

[P. 2] To bundle 136 + JESUS MARY. Gracious Lords. Having diligently commended our monastic prayers to the grace of Your Graces. That kindness, grace, and benevolence of Your Graces, which Your Graces have shown during this short time to the brothers of our order residing near your famous city for the greater increase of the glory of the Lord God and for spiritual benefit to human souls – as it was very dear, grateful, and useful to us, so again this sudden change of Your Graces' mood and the turning of the heart away from them, and the setting of it toward their exile, has caused us great grief and sorrow. What the cause of this might be, we again cannot know. For if Your Graces have any regard for our Father Provincial, that this is happening without his knowledge, and this is because he – as the one to whom our entire order in this province and the governance over it is entrusted – has not yet come to Your Graces for a lasting resolution and steady conversation, there is no other reason for this, for he knows about it, only that after his return from Italy, from the general chapter, he went straight to Greater Poland, from there to Prussia, and then to Lithuania for the visitation of our convents, where partly his weak health and frequent illnesses, and partly also bad, distant, and dangerous roads have delayed him a little; however, as soon as he returns from there – as we soon expect – in good health, he will immediately visit Your Graces and present his postulates to Your Graces. Therefore, we now ask Your Graces for the love of God, as worshippers of the true faith, that Your Graces do not do us this insult, which Your Graces have undertaken, and not only to that local brotherhood, but to our entire monastic community and the Patroness of our order, the Most Holy Virgin, do not inflict this contempt, which Your Graces have surely intended, for it would be to the great infamy and eternal disgrace not only for us but also for Your Graces. Take, Your Graces, an example from your ancestors, [...] stands in the acts of your city, who themselves kindly brought us to the city and provided for us with foundations. As for the fact that this did not come to fruition, Your Graces know why: riots, civil wars, various discords did not allow our [brothers], not yet sufficiently familiar with the customs in these lands, to be permanently founded, but they had to wait for a suitable time. In that time, external wars, various heresies, and the small number of friars, through whom they could achieve nothing, stood in their way. However, since by the grace of God all this has now ceased, and brothers and friars are arriving for the increase of God's glory, we are going where we have any right, expecting that in this matter, where it concerns God, we will find support, and not that which the news reaching us suggests. Which we do not believe regarding Your Graces, that Your Graces would treat friars so harshly and un-Christianly. For if in other nations and provinces cities always strive to ensure that the service of the dear God is increased as much as possible, and they bring in and provide foundations for various not only friars but also nuns, why should Your Graces not do the same? Why do Your Graces not show us the same kind benevolence that you show to others? But you oppress and torment with imprisonment our benefactors and those desiring the glory of God in the increase of His honor, not heeding what ecclesiastical censures those who oppose the foundations of monasteries or churches or at least hinder them fall into. Therefore, we humbly ask Your Graces again that Your Graces – if you intend anything contrary to the brothers of our order – desist from this undertaking, and remaining with the intention of your ancestors, cherish the same love and benevolence toward us as they did. Remembering that for this, Your Graces will have a reward from the Lord God, fame and recognition from all people seeking the glory of God, and from us, your unworthy prayer-makers, all humble thanks and prayers before the Lord God. With which I diligently commend myself to the grace of Your Graces, my Gracious Lords and Benefactors. From our Carmel in Krakow, the year 1615, on the 4th of April. Your Graces' prayer-maker, Brother Maciej, Prior of the Krakow Convent of the Order of Brothers of the Carmelites [...] [P. 3, address:] To the very gracious Lords, Their Graces the Mayor and Councilors of the famous city of Lviv, our Lords and benefactors.

[S. 2] ad fase 136 [dopisek u góry] + IESVS MARIA. M[ił]ościwi Panowie. Modlitwy nasse zakonne pilnie zaleciwszy do łaski w[aszy]ch m[iłoś]ci Ta chęć, łaska, y uczynność w[aszy]ch m[iłoś]ci, ktorą w[asze] m[iłoś]ci przes then krotky czas Braciey Zakonu naszego przy mieście sławnym w[aszy]m mieszkaiącym, dla większego rozmnożenia chwały Pana Boga w[asze]y y czynienia pożytku duchownego wdussach ludzkich, pokazowali, iako nam bardo miła, wdzię- czna, y pożyteczna była; tak zas ta prędka odmiana animuszu w[aszy]ch m[iłoś]ci y odwrocenie serca od nich, a na exterminium nasadzenie, bardo nas wielkiego żalu, y smętku nabawiła. Czego co by za przyczyna była, zaśie wiedzieć nie możemy. Bo ieżeli w[asze] m[iłoś]ci iaki wzgląd na O[jca] Prowinciała naszego maią, iż to sine scitu iego się dzieię, a tho stąd, że on, iako ten ktoremu Ordo nasz wszystek w tey Prowinciey y zawiadowanie o niem, iest poruczony, sam do w[aszy]ch m[iłoś]ci dla posta- nowienia gvuntownego, y swoiey rozmowienia statecznego, dotąd nie przyiezdża, insszey przy- czyny tego nie masz, gdysz on wie o tym, tylko yż on po przyiezdzie swoiem z Włoch, z Kapituły Generalskiey, puscił sie prosto do Wielkiei Polskiey, stamtąd do Prus, a potym do Litwy, na wisitacią Conwentow nassych, kędy częścią słabe iego zdrowie y choroby częste, częścią tess dro- gi złe, odległe, y niebespieczne trochę go zatrzymały; iednak iako skoro sie stamtąd, iako się wkrotce, spodziewamy, w dobrym zdrowiu nawroci, zaraz w[asze] m[iłoś]ci nawiedzi, y postulatha swoie do w[aszy]ch m[iłoś]ci przełoży. Przetoż my teraz w[asze] m[iłoś]ci dla miłości Bożey, iako verae fidei cultores, prosiemy, aby w[asze] m[iłoś]ci tey zelżywości, na ktorą się w[asze] m[iłoś]ci nasadzili, nam nie czynili, a nie tylko tei tham braci, ale naszei wszytskiey Religiei, y Patronce Zakonu naszego Nayświętsszey Pannie, thego despectu, ktory podobno w[asze] m[iłoś]ci umyślili, nie wyrządzali, gdyz by tho zwielką niesławą y wieczną hańbą nie tylko nas, ale y w[aszy]ch m[iłoś]ci było. Bierzcie w[asze] m[iłoś]ci przykład z Przodkow w[aszy]ch, ciałoch [?] w Actis miasta w[asze]go stoi, ktorzy sami nas benevole do miasta zaciągali, y fun- daciami opatrowali. Też iż do skutku thess nie przyszło, wiedzą w[asze] m[iłoś]ci dla czego, że rosetki, woyny do- mowe, dissensie rozmaite, nassym w tych kraiach iescie obyczaiow dostatecznie nie swiadomym, gruntow- nie się fundowac nie dopusćiły, lecz do czasu słussnego zatrzymać sie musieli. W tym czasie zas postronne woyny, herezye rozmaithe, Zakonnikow mała liczba, dla ktorei nic sprawić nie mogły, onym na przeszkodzie były. Jednak iż łaski Bożey teraz tho wszystko ustało, a braciey, y Zakonni- kow na chwałę Bożei rozmnożenie przybywa: my tham kędy prawo iakiekolwiek mamy udaiemy się, spodziewaiąc się w tym w tey mierze, tędy o Boga idzie, promotowani miec, a nie tak iako nas wieści dochodzą. Czego my nie rozumiemy o w[aszy]ch m[iłoś]ci, żeby sie w[asze] m[iłoś]ci tak surowie, y nie po chrześcian- sku z Zakonnikami obchodzic mieli: Bo ieżeli winszych Natiach y Prowinciach miasta sawße sie o tho staraią, żeby sie, iako nalepiey służba miłego Boga rozmnnażała, rozmaite nie tylko Zakonni- ki, ale y Zakonniczki do nich zaciągaią, y fundaciami opatruią: Czemu w[asze] m[iłoś]ci tess tego czy- nić nie maią? Czemu nam thess, tey łaskiey uczynnosci ktorą inszym w[asze] m[iłoś]ci czynią, nam nie pokasuią? Ale dobrodzieiow nassych y cći Bożey wrozmnożeniu chwały iego pragnących, ciemięszą, y wię- zienięm trapią: nie upatruiąc thego iakie Censury koscielne ci, ktorzy fundationibus Monaste- rioru[m] uel Ecclesiaru[m] resistunt, uel saltem impediunt, wpadaią. Powtore tedy pokornie prosiemy w[aszy]ch m[iłoś]ci aby w[asze] m[iłoś]ci ieżeli co przeciwnego naszego Zakonu Braciey w[asze] m[iłoś]ci zamyslaią, od tego przedsięwzięcia sie cofnęli; a przy intentiey przodkow w[aszy]ch stoiąc, tey co y oni miłości y chęci, przeciw nam byli. Po- mniąc na tho, że stąd zapłatę w[asze] m[iłoś]ci u P. Boga, u ludzi wszytkich chwały Bożey szukaiących, sławę, y zalecenie, u nas niegodnych bogomodlcow w[aszy]ch wsselkie ukłonne dzięki, y modlitwy przed Panem Bogiem w[asze] m[iłoś]ci mieć będą. Czym sie pilnie do łaski w[aszy]ch m[oś]ci moich M[iłościwych] P[anów] y Dobrodźieiow oddaię. Cracoviae è Carmelo n[ost]ro. Anno 1615. Die 4 Aprilis. W[aszy]ch m[iłoś]ci bogomodlca. Fr[ater] Mathias prior Conventus Cracovien[sis] Ord[inis] Fr[atr]um Carmelitaru[m] in favorem illor[um] [statuens?] [S. 3, adres:] Nam wielce łaskawym Panom Ich M[i]śćiom Panu Burmistrzowi y Raicom sławnego miasta Lwowa Panom a dobrodzieiom na- szym [obok zachowana papierowa pieczęć opłatkowa]