[Polish; translation pending] Neutralność Italii, zakładnicy i nominacja Callières’a

[Polish; translation pending] Paryż, 28 października 1696 roku. Cesarz i król Hiszpanii wreszcie przyjęli neutralność Italii. Czekali, aż Valenza znajdzie się w ostatecznej potrzebie. Podejścia oblężnicze otwarto 24 września; do trzydziestego dnia pogłębiano je mimo deszczów. Od trzydziestego września do ósmego października nie tylko osaczono dwa bastiony, lecz dokonano tak wielkich wyłomów, że zamierzano już ruszyć do szturmu. Wtedy sprzymierzeni zostali zmuszeni przyjąć neutralność, aby ocalić to miasto i część państwa mediolańskiego oraz uniknąć kwater zimowych. Równie chlubnie byłoby dla nich uczynić to dobrowolnie, bez przymusu. Wszystkie wojska obu stron mają opuścić Italię: niemieckie przez państwa weneckie ku Tyrolowi, francuskie zwykłą drogą. Do chwili pełnej ewakuacji obie strony dały zakładników. Ze strony sprzymierzonych są to Leganés i Mansfeld, ze strony króla — panowie de Tessé i de Wins [?]. To wielka sprawa, uwalniająca króla od najtrudniejszej i najbardziej wyniszczającej wojny, jaką musiał prowadzić. Może teraz użyć gdzie indziej ponad sześćdziesięciu tysięcy ludzi oraz wielu milionów, które trzeba było przeznaczać na pogranicze Piemontu. Stąd przekonanie, że wkrótce nastąpi pokój powszechny. Mówi się o nim więcej niż kiedykolwiek, odkąd król zaaprobował traktat handlowy proponowany przez Holendrów. Musiano nawet ustalić jakieś warunki wstępne, ponieważ pan de Callières właśnie został mianowany królewskim pełnomocnikiem. Król przyznał mu zarazem pensję dwudziestu czterech tysięcy liwrów. Jeśli odniesie sukces w rokowaniach, będzie to dla niego wielkie powodzenie i szczęśliwy zbieg okoliczności. Księżniczka sabaudzka powinna była wyjechać z Turynu siódmego dnia [miesiąc niepodany]. Przybędzie do Fontainebleau po świętach. Gdy tylko znajdzie się na ziemiach francuskich, będzie tytułowana księżną Burgundii, aby uniknąć kłopotów z pierwszeństwem. Mówi się, że król odda pałac Luksemburski i dom w Monceaux królowi Anglii. Wszystkie armie na pograniczach Flandrii i Niemiec rozchodzą się. Na dworze oczekuje się rychłego przybycia panów de Villeroy i de Choiseul. Książęta de Foix i de Choiseul wracają z Sabaudii. Jego Królewska Wysokość nie chce zakładników. Biskup Montpellier zmarł. Pan abbé de Tonnerre został w niedzielę konsekrowany w nowicjacie jezuitów przez biskupa Noyon. Obecny był nuncjusz. Ceremonię pan de Rheims [? — odczyt] odprawił z wielką okazałością; uczestniczyli w niej muzycy opery. Następnie całe towarzystwo duchowne udało się na obiad do biskupa Noyon, a świeckie — do hrabiego de Tonnerre.

[Transkrypcja wybranych miejsc; pełny przekład poniżej.] À Paris ce28 8bre1696. La neutralité d'Italie est enfin acceptée par l'Empereur et par le Roy d'Espagne [...]. La tranchée avoit esté ouverte le24 7bre [...]. [...] de la part des Alliez Leganez et Mansfeldt, de la part du Roy Mrs de Tessé et de Wins [?]. [...] plus de60m hommes [...] M. de Callières vient d'estre nommé plénipotentiaire par le Roy [...]24m livres de pension [...]. [...] S.A.R. ne veut point d'ostages [...].