Katalog źródeł

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Papież Urban VIII zleca kantorowi i kustoszowi przemyskiemu wyegzekwowanie prawomocnego wyroku drugiej instancji przyznającego kapitule katedralnej lwowskiej zarząd i prawa do szpitala św. Łazarza we Lwowie w sporze z lwowskimi dominikanami. Nakazuje wyznaczyć stronie przeciwnej ostateczny termin na wykazanie ewentualnej apelacji, a w razie jej braku przeprowadzić egzekucję orzeczenia i oszacować koszty procesowe.

Hetman Hieronim Lubomirski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim poddanym Hrebinką Fajfrem. Prosi o zezwolenie na dalsze prowadzenie przez niego szynku przynajmniej do czasu zapowiedzianej komisji i hetmańskiego przyjazdu do Lwowa.

Hetman Hieronim Lubomirski wyraża oburzenie z powodu zignorowania przez magistrat lwowski jego wcześniejszych próśb o wstrzymanie kroków sądowych wobec jego sługi Szymona Hrebenki. Ostrzega władze miasta, że w razie odrzucenia tej ostatniej prośby użyje swoich wpływów do obrony podwładnego i odwzajemnienia okazanej niechęci.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za wyznaczenie kwatery w kamienicy Barzego na czas nadchodzącej komisji i wspomina o porozumieniu w tej sprawie ze strażnikową koronną. Zapowiada również przybycie stanowniczego generalnego z prośbą o pomoc w należytym rozlokowaniu hetmańskiego dworu.

Hetman wielki koronny Hieronim Lubomirski odrzuca tłumaczenia władz Lwowa o braku funduszy i nakazuje natychmiastową wypłatę należnych mu pieniędzy asygnatariuszowi. Zaznacza przy tym, że wojewoda bełski zobowiązał do zapłaty podatku także lwowskich Żydów, którzy dotąd powoływali się na zwolnienia.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za przekazanie części asygnowanej sumy na utrzymanie piechoty węgierskiej. Z uwagi na trudne położenie miasta zgadza się na odroczenie i prosi o nadesłanie pozostałej połowy należności za cztery tygodnie.

Audytor Pałacu Apostolskiego Krzysztof Widman wydaje dekret w sporze pomiędzy kapitułą katedralną lwowską a zakonem dominikanów o zarząd nad majątkiem szpitala św. Łazarza we Lwowie. Akt formalnie notyfikuje stronom postanowienie o uchyleniu dotychczasowej inhibicji w oparciu o procedurę apelacyjną.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.

Dokument nakazuje dominikanom lwowskim i innym zakonom regularnym ścisłe przestrzeganie konstytucji papieża Grzegorza XV z 1621 roku w sprawie wyboru sędziów konserwatorów. Wobec zaniechania prawidłowego wyboru konserwatorów potwierdza pełną jurysdykcję arcybiskupa lwowskiego i jego oficjała nad zakonnikami, zakazując im uchylania się od sądu ordynariusza pod rygorem kar kościelnych i finansowych.

Jerzy Dominik Lubomirski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wstawiennictwo w sprawie wpisania chorągwi wołoskiej do komputu oraz wyznaczenia jej leża. Zapewnia przy tym o swojej wierności i powołuje się na tradycyjną przyjaźń łączącą ich rody.

Jerzy Dominik Lubomirski prosi Jana Stanisława Jabłonowskiego o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego dóbr ze świadczeń publicznych i subwencji. Odnosi się również do bieżących kwestii prawno-majątkowych, w tym protestacji oraz sprawy starosty.

Papież Innocenty X zwalnia biskupa wendeńskiego Mikołaja Krosnowskiego z ewentualnych kar i cenzur kościelnych w związku z jego przeniesieniem na stolicę arcybiskupią we Lwowie. Akt zapewnia pełną ważność kanoniczną nominacji i powiązanych z nią listów apostolskich.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.

Papież Innocenty X informuje króla Władysława IV o translacji biskupa wendeńskiego Mikołaja na arcybiskupstwo lwowskie, osierocone po śmierci arcybiskupa Stanisława. Wzywa monarchę do otoczenia nowego metropolity oraz powierzonego mu Kościoła lwowskiego królewską życzliwością i opieką.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wyraża żal z powodu rozlewu krwi oraz znieważenia Lwowa i szkoły farnej przez ludzi uważających się za stojących ponad prawem. Zapewnia władze miejskie o swoim poparciu i obiecuje przedstawić ich krzywdę szlachcie zgromadzonej na sejmiku proszowickim.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski ponagla władze Lwowa do przekazania akt śledztwa pod jurysdykcję urzędu podwojewodzińskiego oraz do natychmiastowego zwolnienia z aresztu poszkodowanej kobiety, aby mogła wnieść oskarżenie przeciwko sprawcy gwałtu. Ostrzega radców, że w przypadku dalszego blokowania procesu i braku formalnego oskarżyciela będzie zmuszony wypuścić przetrzymywanego od dwudziestu tygodni więźnia na wolność.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski informuje władze Lwowa o rozmowie z miejskim pisarzem oraz przesyła uniwersał i list do starosty. Nakazuje rajcom pilne przygotowanie się i utrzymywanie wszelkiej gotowości.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wysyła do burmistrza i rajców Lwowa podczaszego bracławskiego Zielińskiego w celu omówienia spraw związanych z przygotowaniem obrony miasta w niebezpiecznym czasie. Zobowiązuje władze miejskie do porozumienia się z wysłannikiem i wykonania jego zaleceń dla wspólnego bezpieczeństwa.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski radzi władzom Lwowa, by wstrzymały się z pośpieszną budową blokhauzów do czasu nadejścia załogi, a umocnienia powstaną błyskawicznie wraz z przybyciem jego piechoty. Zamiast tego nakazuje rajcom skupić się na gromadzeniu zapasów żywności, prochu, kul oraz narzędzi do prac ziemnych.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski przesyła burmistrzowi i radzie miasta Lwowa wnioskowany list otwarty skierowany do przedmieszczan. Zapowiada przy tym swój rychły przyjazd do Lwowa w celu osobistego zaprowadzenia należytego porządku.

Papież Innocenty X przesyła nowo mianowanemu arcybiskupowi lwowskiemu Mikołajowi Krosnowskiemu paliusz metropolitalny. Zobowiązuje biskupów poznańskiego i kamienieckiego do uroczystego wręczenia insygnium oraz odebrania od arcybiskupa przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania i zapewnia o swojej stałej życzliwości dla miasta. Składa adresatom wzajemne życzenia zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt wielkanocnych. Odwzajemniając pamięć, przesyła władzom miejskim życzenia pomyślności i pomyślnego rozwoju.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji nadchodzącego Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła rajcom lwowskim wzajemne życzenia pomyślności i realizacji zamierzeń.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi i mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności oraz nieustającego szczęścia.

Papież Innocenty X poleca biskupom poznańskiemu i kamienieckiemu przekazanie paliusza nowemu arcybiskupowi lwowskiemu Mikołajowi Krosnowskiemu. Nakazuje również odebranie od metropolity przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej i odesłanie jej tekstu do Rzymu.

Teodor Lubomirski przeprasza kasztelana krakowskiego za brak osobistego pożegnania przed wyjazdem z Warszawy i przesyła wyrazy szacunku przez posłańca. Zwraca się z uniżoną prośbą o dalszą łaskę oraz roztoczenie protekcji nad nim i jego chorągwią, deklarując gotowość do pełnienia usług.

Dokument zawiera tekst roty przysięgi wierności arcybiskupa lwowskiego Mikołaja Krosnowskiego wobec papieża Innocentego X i Stolicy Apostolskiej. Zobowiązuje ona hierarchę do obrony praw Kościoła rzymskiego, odbywania wizyt ad limina oraz zakazuje alienacji majątku arcybiskupstwa bez zgody papieża.

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

Rajcy miasta Lwowa zatwierdzają ugodę i ordynację zawartą za pośrednictwem delegatów radzieckich między mistrzami a towarzyszami lwowskiego cechu ciesielskiego, regulującą m.in. płace, warunki pracy, wspólne schadzki oraz opiekę nad ołtarzem w kościele farnym.

Jan Lamprecht potwierdza Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przekazanie korespondencji królewicza Jakuba Sobieskiego oraz wysłanie listów kasztelana krakowskiego do Rzymu. Wyjaśnia także powody wcześniejszego opóźnienia w korespondencji, spowodowane odejściem poczty lwowskiej.

Jan Lamprecht powiadamia wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu jego listu do Oławy i obiecuje rychłe przekazanie odpowiedzi. Informuje również o odłożeniu narady u kardynała Michała Radziejowskiego oraz odesłaniu po szczegółowe nowiny do starosty czerkaskiego.

Dokument ustanawia wilkierz cechu krawieckiego we Lwowie, szczegółowo regulując zasady funkcjonowania gospody, składek, czasu i higieny pracy, dyscypliny oraz kasy zapomogowej dla towarzyszy i czeladników. Potwierdza pierwotne artykuły z lat 1491/1501 oraz ich oficjalne odnowienie przez starszych cechu w 1646 roku.

Lanckoroński informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o sprzeciwie szlachty wobec wojny szwedzkiej i uchwaleniu instrukcji nakazującej wysłanie posłów do króla Szwecji z żądaniem opuszczenia Kurlandii. W liście krótko wspomina również o bieżących sprawach personalnych i zgonie Joanny.

Rada miejska Lwowa nadaje swojemu koledze, rajcy Andrzejowi Wachlowiczowi, na piętnaście lat spustoszoną pasiekę w miejskiej wsi Zubrza wraz z prawem wykupu zastawionych gruntów chłopskich. Dokument zwalnia odbiorcę na sześć lat z opłat w zamian za odbudowę gospodarstwa, nakazując po tym czasie uiszczanie rocznego czynszu w wysokości sześciu złotych.

Hetman Stanisław Lanckoroński informuje radnych lwowskich o zganieniu pana Janickiego i nałożeniu aresztu na jego żołd z tytułu krzywd wyrządzonych przedmieszczanom. Ponagla także władze miasta do zgromadzenia zimą materiałów potrzebnych do wiosennej budowy fortyfikacji zamku i Lwowa.

Stanisław Lanckoroński zawiadamia władze Lwowa o królewskim poleceniu asygnowania dziesięciu tysięcy złotych z czopowego na miejskie fortyfikacje. Zapowiada swoje rychłe przybycie, naradę z urzędnikami oraz nakazanie arendarzowi bezzwłocznego wypłacenia tej sumy magistratowi.

Hetman Stanisław Lanckoroński zapowiada swój przyjazd do Lwowa w celu narady nad pilną budową miejskich umocnień obronnych. Nakazuje rajcom przygotowanie materiałów, odszukanie zatwierdzonych przez króla planów oraz zatrudnienie inżyniera Delaqua.

Rajcy miasta Lwowa potwierdzają przetłumaczony z języka niemieckiego na język polski statut czeladników cechu krawieckiego z 1491 roku, regulujący ich ustrój, regularne schadzki oraz składki do wspólnej puszki.

Krzysztof Lanckoroński prosi podsędka czernihowskiego o ulżenie miastu i zrzeczenie się reszty należności w wysokości 70 złotych od tamtejszych Żydów. Swoją prośbę motywuje skrajnym uciskiem mieszczan spowodowanym uciążliwymi ciężarami oboszczyzny.

Król Władysław IV potwierdza przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka z 1476 roku, nadający klasztorowi Bożego Ciała ojców dominikanów we Lwowie pobór cła od wozów kupieckich we wsi Kościejów w ziemi lwowskiej.

Aleksander Madaliński dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za dotychczasowe wstawiennictwo i prosi o doprowadzenie do końca sprawy przeciwko panu Niklewiczowi, którego oszczerstwa głęboko go dotykają. Oczyszcza z zarzutu podżegania pana Przybysławskiego oraz wyraża skruchę za własne porywcze postępowanie podyktowane honorem.

Aleksander Madaliński donosi wojewodzie wołyńskiemu o przebytej w podróży ciężkiej chorobie oraz leczeniu podjętym w Gdańsku. Zapewniając o dozgonnej wdzięczności, ucieka się pod opiekę adresata i prosi go o ojcowską protekcję.

Król Jan Kazimierz na sejmie koronacyjnym potwierdza konwentowi dominikanów przy kościele Bożego Ciała we Lwowie przywilej króla Władysława IV, transumujący wcześniejsze nadania Zygmunta I, Kazimierza Jagiellończyka, Władysława Jagiełły oraz księcia Władysława Opolczyka dotyczące dóbr ziemskich, placu klasztornego, jurysdykcji i ceł.

Teresa Madalińska, chorążyna wieluńska, zawiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o niespodziewanej śmierci męża. Prosi adresata i jego żonę o roztoczenie nad nią opieki oraz pamięć o niej w doznanym sieroctwie.

Król Jan Kazimierz potwierdza ogół praw, wolności, immunitetów i nadań miasta Lwowa, transumując przywilej generalny króla Władysława IV z 1633 roku. Wystawca dokumentu nagradza w ten sposób wierność i poświęcenie mieszczan wykazane podczas niedawnego buntu kozackiego oraz najazdu tatarskiego pod mury miejskie.

Ksiądz J. Manasterski sprzeciwia się bezprawnemu nasyłaniu miejskiej egzekucji oraz pobieraniu czynszu z kamienicy po zmarłej generałowej Bekierskiej. Wzywa prezydenta Lwowa do zaprzestania uzurpowania sobie jurysdykcji nad jego prawnie objętym majątkiem.

Kanonik lwowski ks. J. Manasterski zwraca się do radców miasta Lwowa z prośbą o nienakładanie na ubogiego najemcę czynszu z należącej do duchownego piwnicy. Powołując się na dawną życzliwość magistratu wobec duchowieństwa, deklaruje w zamian wdzięczność i gotowość do przysług.

Król Jan Kazimierz zatwierdza przywilej swego brata Władysława IV transumujący statut nadany w 1621 roku przez władze miejskie Lwowa cechowi słodowników, piwowarów i miodowarów. Dokument reguluje organizację bractwa, zasady rzemiosła, kary porządkowe, powinności obronne wobec miasta oraz obowiązki religijne członków cechu.