Katalog źródeł

Jan z Tarnowa, kasztelan i starosta lwowski, rozstrzyga spór pomiędzy Dymitrem Wieczerzą z Leśniowic a Janem, rektorem kościoła św. Jana na przedmieściu lwowskim. Przysądza sporne barcie, łąki i zarośla w Jamnem oraz nad rzeką Hodowicą kościołowi św. Jana oraz wsi Hodowice, nakładając na Dymitra wieczyste milczenie.

Książęta mazowieccy Siemowit VI i Władysław II nadają ojcu Stanisławowi, kapelanowi opuszczonego kościoła św. Ducha na przedmieściu Buska, uposażenie w postaci rocznej sumy pieniężnej z cła buskiego, futra, drewna oraz zwolnień celnych. Dokument nakazuje lokalnym urzędnikom respektowanie i terminowe wypłacanie wyznaczonych świadczeń.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a starostą lwowskim Stanisławem z Chodcza dotyczący poboru opłat celnych i targowych od ryb solonych. Ustanawia procedurę składania przysięgi przez kupców oraz potwierdza prawo mieszczan lwowskich do bezcłowego zakupu ryb w Busku.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza transumowane przywileje biskupa chełmskiego Wojciecha Sobiejowskiego oraz króla Stefana Batorego dotyczące przyłączenia kościoła parafialnego w Łopatynie do parafii w Busku. Akt sankcjonuje nową fundację kolegium pięciu mansjonarzy wraz z prepozytem przy kościele buskim oraz określa ich obowiązki duszpasterskie i uposażenie.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski przeznacza na wieczne czasy dochody biskupie z Kamionki i Buska na odprawianie przez kapitułę lwowską corocznych nabożeństw żałobnych za spokój jego duszy. Nadanie to zostało w 1606 roku formalnie zatwierdzone przez arcybiskupa Jana Tarnowskiego podczas wizytacji dekanalnej.

Kosowicz informuje wojewodę wołyńskiego o skromnych dostawach żywności, pustkach w spiżarni i kończących się pieniądzach na bieżące zakupy we Lwowie. Donosi również o odebraniu asygnaty od sufragana przemyskiego i zapytuje o termin poświątecznej przeprowadzki dworu.

Król Zygmunt III Waza wciela prepozyturę w Busku do odnowionego przy katedrze lwowskiej urzędu archidiakona w celu zapewnienia mu należytego uposażenia. Jednocześnie monarcha zrzeka się królewskiego prawa patronatu nad tą prepozyturą na rzecz arcybiskupa i kapituły lwowskiej.

Nuncjusz apostolski Claudio Rangoni zatwierdza powagą papieską akt arcybiskupa Jana Zamoyskiego powołujący godność archidiakona przy katedrze lwowskiej i inkorporujący do niej prepozyturę w Busku. Potwierdza również powołanie na ten urząd pierwszego archidiakona, doktora teologii Tomasza Pirawskiego.

Kapituła metropolitalna lwowska zatwierdza wyrok polubowny rozstrzygający spór między kolegium wikariuszy katedralnych a stolarzem Melchiorem Terszowiczem o grunt Stawińskie koło Bramy Krakowskiej we Lwowie. Dokument przyznaje wikariuszom własność zwierzchnią, a Terszowiczowi prawo emfiteuzy w zamian za roczny czynsz oraz zobowiązanie do budowy dwóch domów.

Michał Nagrodzki donosi władzom Lwowa o zgłoszeniu do Kancelarii Dekretowej komisarzy miejskich w procesie z panią Brzuchowską. Do korespondencji dołącza listę komisarzy powołanych przez stronę przeciwną.

Konstanty Mrozowicki, administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej, zatwierdza donację wsi Wołosów i Cucyłów dokonaną przez Aleksandra i Kazimierza Kuropatwów na rzecz kapituły metropolitalnej. Na uposażeniu tych dóbr eryguje nowy kanonikat fundacji Kuropatwów herbu Jastrzębiec, określając obowiązki mszalne kanonika oraz prawo patronatu dla rodziny fundatorów.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza ogół dawnych praw, swobód i przywilejów nadanych miastu Kamionka Strumiłowa przez swoich poprzedników. Potwierdza również dawne rozgraniczenie miejskich gruntów z sąsiednimi wsiami Horpin i Monasterz na podstawie wpisu z Metryki Koronnej.

Michał Rożycki uskarża się wojewodzie wołyńskiemu na podstarościego mościskiego i jego żonę, zarzucając im odmawianie drewna opałowego, niszczenie budynków oraz prześladowanie jego małżonki. Prosi adresata o pisemną dyscyplinującą interwencję wobec urzędnika.

Krystyna Ubysz wyraża radość z dobrego zdrowia panien Głogowskich oraz ubolewa nad brakiem wcześniejszych wiadomości i zaufania z ich strony. Deklaruje gotowość do oddania wszelkich usług, przesyła pozdrowienia dla bliskich i zapewnia o swojej siostrzanej życzliwości.

Wojciech Urbanowski donosi Franciszkowi Kwałkowskiemu o odesłaniu trzech pudeł z dokumentami do Lwowa oraz o zabiegach w sprawie zmiany miejsca wymarszu chorągwi z Mościsk. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, trudności z pożyczką od pana Grodzickiego oraz informuje o stanie zdrowia domowników i koni.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki wzywa burmistrza i rajców Lwowa do zaprzestania umniejszania i wstrzymywania należnych mu tradycyjnie dochodów wojewodzińskich. Z obozu pod Buskiem domaga się poszanowania swojego urzędu i nienaruszania praw przysługujących także jego następcom.

Wojewoda ruski Stefan Czarniecki upomina władze Lwowa za wstrzymywanie i próby pomniejszenia prowentów należnych mu z racji urzędu. Wzywa burmistrza i rajców do poszanowania jego autorytetu oraz praw jego następców, domagając się zmiany ich dotychczasowej postawy.

Aleksander Jan Jabłonowski zawiadamia brata, wojewodę wołyńskiego, o ostatecznym wyruszeniu w podróż do Buska, gdzie planuje dotrzeć w piątek na obiad. Wyraża także wielką niecierpliwość w oczekiwaniu na rychłe spotkanie i rozmowę.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu i jego rodzinie serdeczne pozdrowienia tuż przed swoim wyjazdem na nocleg do Zaryczowa i zapowiada rychłe spotkanie. Na marginesie prosi o przekazanie wieści o zamierzeniach króla oraz wspomina o liście od starosty bohusławskiego.

Aleksander Jan Jabłonowski pyta brata Jana Stanisława o plany podróży z Sokala do Lwowa i zaprasza go do Buska, uzależniając od tego swój własny wyjazd do Lwowa. Przy okazji uskarża się na pasmo nieszczęść gospodarskich i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Aleksander Jan Jabłonowski informuje brata o zgubieniu dwóch dużych diamentów ze szmaragdowego klejnotu żony i prosi o dyskretne poszukiwania oraz śledztwo wśród Żydów i złotników. Porusza również kwestię zakupu zboża kofsurskiego, prosi o przysłanie książki do czytania i zapowiada przyjazd do Lwowa.

Aleksander Jan Jabłonowski składa Janowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce serdeczne życzenia świąteczne i noworoczne. Prosi również brata o przekazanie najświeższych wieści ze spraw publicznych oraz prywatnych, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii mogących go dotyczyć.

Aleksander Jan Jabłonowski przesyła bratu pozdrowienia z Buska, zapowiadając rychły osobisty przyjazd, który opóźnia się z powodu fatalnego stanu dróg i złej pogody. W dopiskach przekazuje ukłony rodzinne oraz prosi o przysłanie najświeższych wiadomości, zwłaszcza z poczty francuskiej.

Aleksander Jan Jabłonowski dziękuje bratu za przekazane wieści i odnosi się do niepewnych doniesień o jego rychłym przybyciu do Lwowa. Z niecierpliwością wyczekuje osobistego spotkania oraz przesyła pozdrowienia od siebie i żony.

Aleksander Jan Jabłonowski usprawiedliwia brak wcześniejszej odpowiedzi brata jego wyjazdem do Podkamienia i prosi o przesłanie poufnych nowin. Skarży się również na uciążliwość i znużenie przewodniczeniem zjazdom sądowym w Busku.

Aleksander Jan Jabłonowski wstawia się u wójta i prezydenta Lwowa za Tyszowskim, synem swoich kuśnierzy, prosząc o zmniejszenie nałożonego na niego podatku. Argumentuje, że poddany prowadzi jedynie mały kramik, i obiecuje wdzięczność za okazanie mu przychylności.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski apeluje do rajców lwowskich o zaprzestanie nakładania nadmiernych kontrybucji i kar na cechy miejskie. Zapowiada ostateczne rozstrzygnięcie sporów podczas nadchodzącej komisji hybernowej we Lwowie.

Hetman wielki koronny Stanisław Jan Jabłonowski informuje władze i społeczność Lwowa o przedłużeniu kontraktu na podatek szelężny z dotychczasowymi kontrahentami. Prosi o wsparcie w egzekwowaniu umowy oraz o czuwanie nad jej przestrzeganiem zgodnie z królewskimi uniwersałami i instrukcją.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski upomina władze Lwowa za bezprawne szykanowanie i wymierzanie samowolnej sprawiedliwości żołnierzom fundacji zborowskiej podlegającym jego jurysdykcji. Domaga się zaniechania tych działań i łagodniejszego traktowania fundacji niepodlegającej prawu miejskiemu.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski wzywa pozwanego przed sąd wojskowy w Warszawie z powództwa mieszczan lwowskich. Zarzuca mu złamanie hetmańskiego uniwersału ochronnego oraz wyrządzenie licznych krzywd i szkód mieszkańcom.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski zachęca władze Lwowa do pomyślnego zawarcia ugody ze zborem lwowskim i zakończenia kosztownych sporów sądowych. Podkreśla korzyści płynące ze zgody i gotowość drugiej strony do porozumienia.

Hetman Stanisław Jabłonowski wstawia się u rajców lwowskich za mieszczanami z cechów, wzywając magistrat do zaprzestania uciążliwego ściągania kontrybucji i stosowania przymusu. Zapowiada ostateczne rozstrzygnięcie zatargów podczas najbliższej komisji hybernowej we Lwowie.

Hetman Stanisław Jabłonowski informuje władze Lwowa o przedłużeniu kontraktu na pobór podatku szelężnego z dotychczasowymi kontrahentami. Prosi magistrat o dopilnowanie wykonania umowy oraz czuwanie nad jej przestrzeganiem.

Hetman wielki koronny Stanisław Jabłonowski upomina władze Lwowa za bezprawne szykanowanie żołnierzy fundacji zborowskiej podlegających jego jurysdykcji. Nakazuje zaprzestanie samowolnego wymierzania sprawiedliwości i łagodniejsze traktowanie fundacji, przypominając, że nie podlega ona miejskiemu prawu.

Hetman Stanisław Jabłonowski wyraża zadowolenie z planowanego zawarcia ugody między władzami Lwowa a miejscowym zborem. Zachęca magistrat do polubownego zakończenia sporu, wskazując na bezcelowość kosztownych procesów sądowych.

Franciszek Jastrzębski dziękuje wojewodzie ruskiemu za powierzenie prowadzenia spraw królowej, zapowiadając podjęcie czynności po spotkaniu z łowczym żydaczowskim Kroguleckim. Udziela także wskazówek prawnych dotyczących egzekucji kondematy w procesie ze starostą sądeckim oraz przesyłki dokumentów.

Korespondent informuje o spokoju pod Kamieńcem, wyjeździe hetmana wielkiego koronnego do obozu pod Wiśniowczykiem oraz działaniach wojsk kozackich i moskiewskich przeciw Tatarom na Ukrainie. Donosi również o niepotwierdzonych wieściach o starciu z ordą oraz o nagłej śmierci archidiakona lwowskiego księdza Piaszkowskiego.