Katalog źródeł

Szczęsny Potocki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o otoczenie opieką i polecenie urzędnikom sądowym we Lwowie swojego dawnego szmuklerza, Żyda Jakuba, który po kradzieży w Krakowie doznaje tam trudności.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o przygotowaniu pozwu i wyjaśnia, że z przyczyn proceduralnych sprawa odbędzie się dopiero po Wielkanocy przy udziale pełnomocnika. Autor listu ubolewa także nad współczesnym obyczajem szlachty, która okazuje lekceważenie stanowi senatorskiemu.

Feliks Kazimierz Potocki informuje Stanisława Jana Jabłonowskiego o wniesieniu do ksiąg bełskich sprawy przeciwko Stanisławowi Stadnickiemu, staroście radomickiemu. Działanie nie odniosło jednak skutku z powodu niestawienia się oskarżycieli przed sądem, lecz Potocki deklaruje gotowość do ponowienia kroków prawnych.

Fragment gramoty na korze brzozowej zawierający wyryty szkic popiersia postaci ludzkiej z profilu oraz pojedynczą literę „a”. Zabytek odkryto podczas badań archeologicznych w Zwinogrodzie.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o nabyciu od Jana Sandurskiego praw do części kamienicy. Prosi o nienaruszanie tych praw i przychylność wobec zbywcy, deklarując w zamian wzajemne usłużności.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o planowanym ślubie swojego syna, starosty krasnostawskiego, z przedstawicielką domu pisarza polnego koronnego. Uprasza adresatów o uświetnienie uroczystości weselnych wyznaczonych na 29 maja 1689 roku w Lublinie.

Gowenowa zwraca się do Nieżyńcza z żądaniem spłaty należności i rozliczenia długu. Wspomina o przekazanym zadatku, dokonanych zapisach oraz wizycie Kupriana.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość oraz życzy miastu pomyślności i nienaruszalności jego praw oraz wolności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie Lwowa za nadesłane życzenia z okazji minionych Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia powinszowania, życząc pomyślności i błogosławieństwa Bożego dla całego miasta.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Odwzajemnia świąteczne życzenia pomyślności i zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne i odwzajemnia życzenia pomyślności. Zapewnia również adresatów o swojej niezmiennej przyjaźni i gotowości do świadczenia przysług.

Franciszek Salezy Potocki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o sprawiedliwe rozsądzenie sprawy swojego sługi, pana Krajewskiego, dotyczącej sporu o grunt i dokonanego na nim rabunku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje rajcom i burmistrzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia pomyślności oraz zaszczycenia miasta przednimi prerogatywami na wieczne czasy.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za okazaną mu życzliwość i odwzajemnia przyjazne uczucia. Deklaruje także swoje poparcie dla postulatów wysuniętych przez miasto na zbliżający się sejm.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje magistratowi Lwowa za pamięć oraz powinszowania z okazji świąt i Nowego Roku. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia pomyślności i szczęścia.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom i wspólnocie miasta Lwowa za nadesłane życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, odwzajemniając pomyślne powinszowania. Zapewnia również adresatów o swoim stałym szacunku i gotowości do wyświadczania przysług.

Franciszek Salezy Potocki dziękuje prezydentowi i radzie miasta Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi składa władzom miejskim oraz samemu Lwowowi życzenia pomyślności i szczęśliwego Nowego Roku.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom Lwowa za okazywaną mu stale życzliwość. Przesyła im wyrazy szacunku oraz życzenia wszelkiej pomyślności.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane wyrazy pamięci i stałą przychylność. W odpowiedzi przesyła rajcom wzajemne życzenia wszelkiej pomyślności na nowy rok.

Wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki wstawia się u władz Lwowa za panem Kucharskim, prosząc o rychłe i pomyślne załatwienie jego sprawy dotyczącej kamienicy. Zapewnia przy tym rajców o swojej wdzięczności i gotowości do odwzajemnienia życzliwości.

Trzy drobne fragmenty listu spisanego na korze brzozowej, zawierające jedynie niepewne, pojedyncze litery i urwane cząstki wyrazów. Stan zachowania uniemożliwia odtworzenie treści lub celu sporządzenia zapisu.

Biskup chełmiński Teodor Potocki informuje lwowskiego rajcę Krupińskiego o pomyślnym wstawiennictwie króla u generała Krassaua i nakazuje wypłatę okazicielowi listu kwoty w talarach. Pod tekstem znajduje się pokwitowanie odbioru części sumy sporządzone we Lwowie przez Antoniego Makorzewskiego.

Prymas Teodor Potocki nakłania magistrat lwowski do polubownego zakończenia zatargu z krajczym koronnym i zaniechania procesów o niefortunny incydent. Apeluje o przyjęcie zaoferowanego odszkodowania zamiast domagania się surowych kar kryminalnych dla ludzi szlachcica.

Fragment łacińskiej księgi liturgicznej z zapisem nutowym na pięcioliniach, zawierający śpiewy ku czci św. Jana Chrzciciela oraz część eucharystycznej sekwencji „Lauda Sion Salvatorem”. Rękopis zachował się jako karta makulaturowa użyta wtórnie do oprawy.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła krótkie wyrazy szacunku do Jana Stanisława Jabłonowskiego, odsyłając do wcześniej spisanych wiadomości. Przeprasza jednocześnie za zwięzłość listu spowodowaną zupełnym brakiem czasu.

Ksiądz Teodor Potocki zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o poparcie starań swojego krewnego i domownika, pana Milewskiego, o urząd związany ze sprawami podlaskimi. Powołuje się przy tym na wcześniejsze zabiegi i wstawiennictwo poczynione podczas sejmiku.

Ksiądz Teodor Potocki zapewnia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swym szacunku i gotowości do usług, wspominając o kwestiach korespondencji oraz wpisach do ksiąg poborowych. List wieńczą pozdrowienia oraz formuły grzecznościowe datowane z Warszawy.

Biskup Teodor Potocki usilnie prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję i wsparcie w sprawie biskupstwa chełmińskiego, uskarżając się na brak środków do życia. Ostrzega, że bez pomocy adresata znajdzie się w ostatecznej ruinie.

Ksiądz Teodor Potocki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na trudności w obronie czci swego pochodzenia przed zarzutami w Rzymie oraz na związane z tym ogromne koszty i długi. Wspomina również o weselu organizowanym przez wojewodę bełskiego i braku zaproszenia.

Ksiądz Teodor Potocki donosi wojewodzie ruskiemu o trudnościach publicznych, m.in. o poddaniu się Elbląga i niebezpieczeństwie pod Toruniem. Pilnie wzywa adresata do przybycia i zaradzenia klęskom Rzeczypospolitej oraz sprawom jurysdykcji.

Ksiądz Teodor Potocki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz pomyślności dla rodu. Donosi również o sporach małżeńskich wojewodziny bełskiej, zapowiadając rychły przyjazd do Lwowa i osobiste zreferowanie spraw.

Teodor Potocki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z niemożności natychmiastowego wyjazdu z powodu nakazu matki dotyczącego wspólnego świętowania wigilii ruskiej i spraw związanych z unią. Obiecuje wyruszyć bezzwłocznie po nabożeństwie i wynagrodzić tę zwłokę całodzienną służbą.

Teodor Potocki donosi o trudnościach z wyjazdem do Warszawy i opóźnieniach w załatwianiu spraw powierzonych mu przez wojewodę ruskiego. Zapowiada nadesłanie szczegółowych informacji kolejną pocztą oraz odradza adresatowi przyjazd.

Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu spory i relacje z panem generałem oraz staraniem starosty żydaczewskiego. Informuje również o postępach w kwestii uzyskania konsensu i dopilnowania formalności związanych z cesją starostwa mościckiego.

Biskup Teodor Potocki relacjonuje wojewodzie ruskiemu bieżące wiadomości z Warszawy, wspominając o nastrojach na dworze, wypadku pana generała oraz sprawach wojskowych związanych z ewakuacją Kamieńca Podolskiego. Donosi również o oczekiwaniu na decyzje ze stolicy apostolskiej oraz o plotkach towarzyskich i planowanych małżeństwach.

Teodor Potocki usprawiedliwia niemożność spotkania z generałem swoim złym stanem zdrowia, wywołanym niepowodzeniami w interesach, z powodu którego musiał poddać się puszczeniu krwi. Przekazuje także wzmianki o fałszywych doniesieniach i braku pewnych informacji o ostatnich wydarzeniach.

Biskup chełmiński Teodor Potocki gratuluje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego powrotu z podróży i przesyła mu obiecane konie pomorskie do trudów drogi. Zapewnia przy tym o swojej gotowości do dalszych posług na każde wezwanie adresata.

Biskup Teodor Potocki wyraża radość ze szczęśliwego powrotu wojewody ruskiego do kraju i dobrego stanu jego zdrowia po uciążliwej podróży. Odnosi się także do kwestii planowanego wyjazdu do Warszawy oraz spraw publicznych i sejmowych.

L. Strada Pomilly zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z uniżoną prośbą o wypełnienie obietnicy przekazania szatki. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i pamięci w modlitwach.

Zachowany fragment karty z łacińskiej księgi liturgicznej zawiera urywki śpiewów mszalnych i wersetów psalmowych z rubrykami. Tekst obejmuje m.in. formuły ofertorium oraz śpiewów przeznaczonych na dni powszednie.

Stefan Potocki dziękuje władzom Lwowa za powiadomienie o zbliżającej się elekcji miejskiej i informuje, że obowiązki publiczne uniemożliwiają mu osobisty przyjazd. W swoim zastępstwie deleguje sędziego grodzkiego lwowskiego, powierzając mu oddanie głosu na godnego kandydata.

Dokument stanowi fragment księgi liturgicznej z zapisem czytań oraz śpiewów mszalnych, w tym graduału, komunii i ofiarowania. Zawiera wyimki z psalmów oraz Ewangelii św. Mateusza.

Tekst stanowi zachowany fragment XV-wiecznego manuskryptu liturgicznego zawierający śpiewy i czytania dotyczące biblijnej historii Jakuba oraz okresu wielkopostnego (wypędzenie kupców ze świątyni). Karta została wtórnie zużyta jako oprawa introligatorska i uzupełniona w XVII wieku o dopiski kancelaryjne.

Stanisław Potocki, wojewoda poznański, dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia. Odwzajemniając uprzejmość, składa rajcom życzenia wszelkiej pomyślności.

Wojewoda poznański Stanisław Potocki dziękuje władzom Lwowa za powinszowania nadesłane z okazji Świąt Wielkanocnych. W odpowiedzi odwzajemnia się życzeniami wszelkiej pomyślności od Zmartwychwstałego Boga.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Król August II potwierdza prawa i statuty cechu siodlarzy miasta Lwowa, transumując dyplom króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego z 1671 roku. Jednocześnie monarcha rozszerza uprawnienia cechowe, przyznając lwowskim rzemieślnikom wyłączne prawo do obijania kolasek oraz karet.

Stanisław Potocki, łowczy litewski, powiadamia magistrat i społeczność Lwowa o planowanym małżeństwie ze starszą córką wojewody wołyńskiego. Zwraca się do adresatów z uprzejmą prośbą o uświetnienie swoją obecnością ceremonii ślubnej, wyznaczonej we Lwowie na 2 stycznia 1695 roku.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki zatwierdza dwa dokumenty króla Jana Kazimierza chroniące cech krawców we Lwowie przed nieuprawnioną konkurencją. Potwierdza zakaz szycia i handlu odzieżą oraz czapkami sukiennymi przez Żydów, Ormian, kuśnierzy i osoby spoza cechu.

Hetman Stanisław Potocki upomina komendanta Zamku Wysokiego we Lwowie z powodu skarg mieszczan na bezprawne i uciążliwe egzekucje wojskowe naruszające uniwersały hetmańskie. Nakazuje zaniechać uciskania ubogiej ludności oraz zapowiada wyjaśnienie sprawy przez przysłanego sługę Morzejowskiego.