Katalog źródeł

Mikołaj Jabłonowski przesyła odpisy nowin pocztowych oraz donosi o bieżących wydarzeniach ze Lwowa, w tym o śmierci sędziwego Kurdwanowskiego i odprawieniu francuskiego dominikanina. Informuje także o zasłyszanych wieściach o zgonach m.in. hrabiego Kinskiego i chorążego lubelskiego Rzechowskiego.

Mikołaj Jabłonowski informuje Jana Jabłonowskiego o zbliżeniu się ordy pod Kamieniec oraz wzywa go do pilnego przybycia w związku z zagrożeniem i powrotem posła z traktatów. Wspomina także o przesłuchaniu malarzy wykonujących kopie obrazów oraz przesyła załączoną korespondencję.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski wyraża oburzenie z powodu uwięzienia przez władze miejskie Lwowa swojego rezydenta Tausza. Domaga się jego uwolnienia, obiecując jednocześnie sprawiedliwe ukaranie podwładnego po powrocie do miasta, jeśli oskarżenia okażą się prawdziwe.

Wojewoda nowogródzki Aleksander Jabłonowski apeluje do lwowskiego magistratu o sprawiedliwe i rychłe rozstrzygnięcie sporu swego poddanego Ezry Jakubowicza z lwowskim przedmieszczaninem, który celowo przewleka proces. Autor obiecuje wdzięczność i odwzajemnienie przysługi za przychylne potraktowanie sprawy ze względu na jego protekcję.

Jan Stanisław Jabłonowski wraz z żoną Joanną przesyłają krewnej serdeczne pozdrowienia i upewniają o swojej niezmiennej miłości oraz oddaniu, korzystając z okazji wyprawienia posłańca. Wojewoda ruski nadmienia przy tym, że w sprawach publicznych nie zaszły żadne nowe wydarzenia.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski instruuje Chwałkowskiego w kwestii przygotowań do podziału majątku, zbadania nastrojów panny oboźnej oraz załagodzenia zatargu z panią Poniatowską. Zleca także zorganizowanie kwatery we Lwowie, zakup siana i zebranie wiadomości o losach rotmistrza po starciu ze Szwedami.

Jan Stanisław Jabłonowski przesyła panu Chwałkowskiemu listy z poleceniem odebrania na nie odpowiedzi, między innymi od pani Strawińskiej. Troszczy się zarazem o zdrowie adresata i nakazuje mu sporządzanie zaleconych pism.

Wojewoda ruski Jan Stanisław Jabłonowski zwraca się do kasztelana krakowskiego Hieronima Augusta Lubomirskiego z prośbą o tymczasowe zwolnienie dworzanina Olszyńskiego. Jest on niezbędny braciom Jabłonowskim do przeprowadzenia działu spadku po ojcu, gdyż orientuje się w rozliczeniach z wierzycielami.

Wojewoda ruski Jan Jabłonowski prosi stolnika bełskiego Daniela Winarskiego o uregulowanie długu wobec lwowskiego kupca na podstawie wystawionej asygnaty. Wypłata ma zostać zrealizowana przez zarządcę z funduszy z raty przypadającej w maju.

Archidiakon lwowski prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o użycie wpływów, by ks. Gołębowski zrzekł się na jego rzecz starań o beneficjum jaworowskie. Wskazuje, że konkurent objął już inne intratne posady, a dla niego samego Jaworów jest bardzo dogodny ze względu na bliskość Lwowa.

Andrzej Jabłonowski gratuluje skarbnikowi objęcia dóbr nowotanieckich i zwraca się z prośbą o uregulowanie dziesięcioletniego długu w wysokości dwudziestu czerwonych złotych, zaciągniętego przez skarbnikowica przy zakupie konia oraz w formie pożyczki. Kasztelan deklaruje posiadanie stosownego rewersu i sugeruje potrącenie wspomnianej kwoty z rozliczeń majątkowych.

Teofila Jabłonowska interweniuje u prezydenta Lwowa w sprawie swojego dworskiego konwisarza Lampartowicza, prosząc o szybkie rozstrzygnięcie jego przewlekłego sporu z konwisarzem Walentym o skonfiskowane narzędzia. W zamian za okazanie sprawiedliwości rzemieślnikowi zapewnia o dalszej przychylności i wsparciu dla interesów miasta ze strony swojego męża.

Teofila z Sieniawskich Jabłonowska interweniuje u prezydenta Lwowa w obronie swojego krawca nadwornego, nękanego przez krawca słutyńskiego. Domaga się dla swojego podwładnego zadośćuczynienia oraz zwrotu skonfiskowanych rzeczy.

Maria Jabłońska informuje prezydenta Lwowa Waleriana Czeczewicza, że pod wpływem prośby księży trynitarzy wybacza doznane zniewagi hajdamace Hołodowi Kurnikowi. Zwraca się o zwolnienie aresztanta, sugerując jednak, by przed opuszczeniem aresztu został osobiście napomniany przez prezydenta.

Przeorysza lwowskich sakramentek Maria Benedykta prosi prezydenta miasta o interwencję i zgodę na spuszczenie wody do klasztornego młyna. Skarży się przy tym na zwłokę urzędników miejskich, która przynosi klasztorowi straty przez bezczynność opłaconych robotników.

Księżna Anna Jabłonowska oraz przeorysza lwowska Maria Scholastyka Jabłonowska zwracają się do magistratu i prezydenta Lwowa z prośbą o zezwolenie na pobieranie gliny z miejskiej góry na potrzeby budowy klasztoru sakramentek. W zamian autorki zapewniają władze miejskie o swojej wdzięczności oraz nieustannych modlitwach zgromadzenia.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o wielkiej miłości i tęsknocie, relacjonując spotkania z ojcem oraz postępy synka Stasia. Opisuje także nieprzyjemne zatargi towarzyskie ze starościną czernikowską i starostą bohusławskim, gorąco prosząc męża o rychły powrót.

Joanna Jabłonowska przesyła mężowi nadesłane listy od Maurycego, ubolewając nad brakiem dobrych wieści. Daje wyraz swojej wielkiej tęsknocie, samotności w zimną noc oraz zniecierpliwieniu w oczekiwaniu na rychły powrót małżonka.

Joanna Jabłonowska zapewnia męża o tęsknocie i posłuszeństwie wobec jego poleceń oraz opisuje wizytę w Porycku i stan zdrowia syna. Relacjonuje również wieści o pożarze majątku łowczego oraz nocne zaloty pana chorążego.

Joanna Jabłonowska czyni mężowi czułe wyrzuty z powodu jego przedłużającej się nieobecności i przedkładania towarzyskich biesiad nad spotkanie z nią. Zapewnia go o swojej niezmiennej miłości oraz prosi o pamięć i zachowanie dobrych uczuć.

Joanna Jabłonowska wyznaje mężowi tęsknotę po jego wyjeździe do Prus oraz troszczy się o jego zdrowie, przestrzegając przed jedzeniem surowych ostryg i zalecając picie herbaty. Dzieli się również domowymi nowinami, w tym żartem z zakochanego krewnego, plotkami o znajomych oraz prośbami o sprawunki w Warszawie.

Autor przesyła poetycki utwór traktujący o fałszywym afekcie, zawodzie miłosnym oraz niespełnionych nadziejach. Zapewnia przy tym o swojej wierności mimo doznanych krzywd.

Joanna Jabłonowska pisze do męża, wyrażając tęsknotę, troskę o trudy jego podróży w czasie wielkich mrozów oraz ubolewając nad brakiem listu od niego. Donosi również o planowanym wyjeździe swego ojca pomimo doniesień o strzałach armatnich w okolicy.

Joanna Jabłonowska donosi mężowi o awanturze wywołanej rano przez służącą domagającą się zapłaty należnych jej pieniędzy. Prosi o jak najszybsze uregulowanie długu i informuje o tymczasowej opiece nad dzieckiem.

Joanna Jabłonowska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o pilną pomoc w obliczu pozwów od wierzycieli oraz o wstawiennictwo u asystenta, dołączając podarunek. Druga strona zawiera notatki gospodarcze i zestawienie należności lub posesji różnych osób.

Johann Franz Jung prosi lwowski magistrat o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zamiar stałego pobytu i ożenku jego syna Franza we Lwowie. Dokument ten jest niezbędny do uzyskania w Pradze świadectwa chrztu, wymaganego do przyjęcia syna do prawa miejskiego we Lwowie.

Stanisław Antoni Szczuka nakazuje podstarościemu winnickiemu zaprzestanie przymusowego i bezprawnego sprowadzania cudzych poddanych, na co poskarżył się magistrat lwowski. Poleca przyjmować na podległą mu słobodę wyłącznie ludzi wolnych, którzy zgłaszają się dobrowolnie.

Stanisław Antoni Szczuka dziękuje wojewodzie ruskiemu za okazane zaufanie i informuje o przedstawieniu powierzonych spraw na prywatnej audiencji. Zapewnia adresata o nienaruszonej reputacji, powstrzymując się od opisywania szczegółów z racji konieczności zachowania dyskrecji.

Stanisław Antoni Szczuka deklaruje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gotowość do wstawiennictwa za polecanymi przez niego osobami. Zaznacza przy tym, że dotychczasową prośbę potraktował jako wstępną, gdyż nie dotarły do niego jeszcze zapowiadane listy.

Stanisław Antoni Szczuka donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ruchach partii wojskowych z Prus i Sambora. Informuje także o kwestiach rozliczeń pieniężnych oraz sporze dotyczącym kursu tynfów.

Stanisław Antoni Szczuka z zakłopotaniem prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o zwolnienie z powierzonego mu zadania ze względu na absorbujące go sprawy sejmowe i kwestię królewicza. Sugeruje powierzenie tej materii komuś innemu, deklarując jednocześnie swoje całkowite oddanie.

Referendarz koronny Stanisław Szczuka wstawia się u władz Lwowa za Tomaszem Gordonem, prosząc o powołanie go do ławy miejskiej z pominięciem wymogu zasiadania w kole czterdziestu mężów. Powołuje się przy tym na zasługi kandydata dla monarchy oraz nakłady finansowe, jakie poniósł na uświetnienie wjazdów dyplomatycznych do Lwowa.

Stanisław Szczuka dziękuje władzom Lwowa za przychylenie się do jego wstawiennictwa i przyjęcie zasłużonego dla króla pana Gordona do grona ławników z pominięciem Kolegium Czterdziestu Mężów. Zapewnia przy tym rajców i wójta, że decyzja ta w żaden sposób nie naruszy praw miejskich ani nie wpłynie negatywnie na przyszłe elekcje.

Ksiądz Stanisław Szczuka z polecenia królowej apeluje do burmistrza Lwowa o podjęcie urzędowych działań w celu ukrócenia świeżych krwawych starć między chrześcijanami a Żydami i zapobieżenia kolejnym rozruchom. Zapowiada także rychłe nadesłanie w tej kwestii osobnych informacji od króla.

Biskup Józef Szumlański informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o brutalnym napadzie starosty boreckiego Daniłowicza na cerkiew w Małych Dieduszycach, pobiciu unickiego kapłana oraz sprofanowaniu Najświętszego Sakramentu. Prosi adresata o pomoc i protekcję prawną wobec odmowy przyjęcia protestacji przez urząd w Żydaczowie.

Biskup Józef Szumlański kieruje stanowczy apel do radnych miasta Lwowa o natychmiastowe wypuszczenie z więzienia udręczonych Rusinów. Wskazuje na bezduszność magistratu, niestosowność tak surowego traktowania poddanych w czasie świąt i chorób oraz powołuje się na chrześcijańskie miłosierdzie i królewski autorytet.

Biskup Józef Szumlański upomina radnych lwowskich za pozwanie Bractwa Uspieńskiego przed sąd miejski w sprawie o charakterze duchownym. Żąda odesłania sprawy do sądu biskupiego, podkreślając wyłączną jurysdykcję ordynariusza nad bractwem.

Biskup lwowski Józef Szumlański interweniuje u władz Lwowa w obronie praw majątkowych swoich poddanych, domagając się równego udziału spadkobierczyń w spornym gruncie rodzicielskim. Wzywa także magistrat do podtrzymania wyroku wójtowskiego i wyegzekwowania zadośćuczynienia za ich pobicie.

Jakub Szulc informuje władze Lwowa o przebiegu spraw zadwornych, w tym sporu z Rusinami, problemach z kwerendą dokumentów w Metryce oraz kwestii pozwania burgrabiego lwowskiego. Przesyła odpisy dekretów, relacjonuje bieżące wieści z Warszawy i prosi rajców o życzliwość oraz pomoc dla swojej rodziny podczas jego nieobecności.

M. Sztym wyjaśnia burmistrzowi Lwowa, że brak pełnego zwrotu kosztów poniesionych przez magistrat wynika ze złego stanu skarbu publicznego. Zapewnia zarazem, że powracający poseł zostanie zabezpieczony i utrzymany z dochodów celnych zgodnie z dyspozycją podskarbiego wielkiego koronnego.

Zofia Sterlingowa prosi lwowskiego rajcę Macieja Hajdera o opiekę nad pozostawioną we Lwowie budą handlową jej zmarłego męża, ściągnięcie należności oraz zakup żywności. Deklaruje także pomoc w poszukiwaniach zaginionego zegarka adresata.

Georg Sterling dziękuje Maciejowi Hajderowi za przysłane ryby, omawia trudności z transportem beczek wina i prosi o wypłacenie 400 złotych panu Tomaszowi. Dopytuje również o kwestię zagrożenia kozackiego oraz zarazy, przytaczając niepokojące doniesienia o zgonach we Lwowie.

Georg Sterling informuje Macieja Hajdera o dostępnym do zakupu starym winie i oferuje pomoc w jego sprowadzeniu. Prosi również o wydanie pozostawionego dokumentu posłańcowi oraz o wskazanie miejsca pobytu księdza Wałowskiego.

Magnus Stenbock nakazuje władzom Lwowa oraz wszystkim podległym jurysdykcjom dostarczanie cotygodniowych kontrybucji w postaci piwa i mąki na rzecz armii szwedzkiej przez okres dziesięciu tygodni. Niewypełnienie rozkazu grozi miastu militarnymi represjami i wojennym zniszczeniem.

Generał major Magnus Stenbock wystawia oficjalne pokwitowanie dla Lwowa i tamtejszych jurydyk z uiszczonej części kontrybucji wojennej, zredukowanej przez króla szwedzkiego po wstawiennictwie Stanisława Leszczyńskiego. Równocześnie zabrania szwedzkiemu wojsku nakładania dalszych świadczeń, zaznaczając, że nieopłacona reszta kwoty ciążąca na Ormianach i Grekach zabezpieczona została zakładnikami.

J. W. Szpiłowski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu o wkroczeniu szwedzkiego garnizonu do Warszawy, nastrojach szlachty i wojska oraz obawach przed zawarciem hańbiącego traktatu pokojowego. Informuje również o śmierci Rafała Leszczyńskiego i ostatnich nominacjach na urzędy państwowe.

Ksiądz W. Szoliburski informuje Michała Iwańskiego, że kwestia modyfikacji zapisów prawnych wymaga dłuższego namysłu oraz zasięgnięcia porady u prawników. Deklaruje zarazem chęć osobistego spotkania i ugodowego załatwienia sprawy w wolnym czasie w obecności cześnika liwskiego.

W. Szmoniewski uskarża się na dolegliwości odnowionego złamania prawej ręki oraz przesyła Franciszkowi Chwałkowskiemu pieniądze na zakup baryłki wina bastard lub kanarsekt. Prosi także o przydzielenie pachołka do pomocy przy transakcji oraz o odesłanie do Ostroga zbywającej wyziny.

W. Szmoniewski relacjonuje właścicielowi Ostroga brutalną napaść żołnierzy, w wyniku której został ciężko ranny i okaleczony za próby powstrzymania bezprawnych rekwizycji w majątku. Przedstawia również bieżące kwestie gospodarcze, w tym wystawienie pocztu na popis w Łucku oraz wypłatę kontrybucji wojsku.

Rajca Andrzej Schmid dziękuje registratorowi Kozielskiemu za przesłany memoriał i zapowiada wizytę prezydenta Jarosławia we Lwowie w celu omówienia bieżących spraw miejskich. Dopytuje również o stan prawny procesu o propinację oraz o stanowisko Skarbu Królewskiego w kwestii majątku pojezuickiego.