Katalog źródeł

Kanclerz wielki koronny Jerzy Ossoliński wstawia się u władz Lwowa za królewskim poczmistrzem Robertem Bandinellim w toczącej się sprawie majątkowej. Apeluje o polubowne i sprawiedliwe zakończenie sporu z miastem bez uciekania się do uciążliwych procedur sądowych.

Mikołaj Ostroróg krytykuje władze Lwowa za złożenie zuchwałych protestacji przeciwko sejmikowi, poborom podatkowym i sądowi kapturowemu, co wywołało oburzenie szlachty. Radzi rajcom, by dążyli do załagodzenia sporu, porozumieli się z sędziami kapturowymi i skorzystali z pośrednictwa kanclerza koronnego.

Andrzej Pawłowski relacjonuje pisarzowi lwowskiemu Wojciechowi Zimnickiemu rozmowy ze sługami i rzemieślnikami, w tym próby nakłonienia Szymona do powrotu na służbę. Donosi również o zakupionych przez pana Łukasza futrach oraz prosi o zabezpieczenie matki na wypadek nieprzewidzianych okoliczności.

Charles Paip informuje Arthura Forbesa o trudnościach ze ściągnięciem należności od żydowskich dłużników we Lwowie oraz o przygotowaniu i przekazaniu dla niego sumy 2500 monet obiegowych przez posłańca. Donosi także o potrąceniu wydatków i zapowiada swój rychły wyjazd do Gdańska.

Charles Paip prosi Artura Forbesa o omówienie z panem Maitlandem sprawy sfałszowanego pergaminu oraz nakłonienie go do uzyskania sekwestru. Oczekuje także wiadomości o ich wspólnej opinii w tej kwestii.

Alexander Pait informuje lwowskiego kupca Arthura Forbesa o wysłaniu zgodnie z poleceniem Jamesa Carmichaela dwóch przekazów pieniężnych na łączną sumę 963 florenów. Zwraca się również do adresata o zrealizowanie dalszych instrukcji Carmichaela po odebraniu przesyłek.

John Paton przeprasza lwowskiego kupca Arthura Forbesa za zwłokę w oddaniu pieniędzy, tłumacząc się brakiem dobrej monety oraz wysłaniem posiadanych funduszy do Torunia. Prosi o cierpliwość do czasu najbliższego jarmarku, obiecując uregulowanie należności i apelując, by adresat nie winił za zaistniałą sytuację pana Murraya.

Maria Ponińska prosi prezydenta Lwowa Józefa Venino o przedstawienie magistratowi sprawy udostępnienia woskobojni na czas zbliżających się kontraktów. Zapewnia przy tym, że natychmiast wyprowadzi stamtąd konie i pozostawi porządek, gdy tylko miasto przystąpi do rozbiórki obiektu.

Książę Józef Poniatowski informuje poborcę o nakazie odnalezienia i zwrócenia Żydowi Schaulowi Hechtowi bezprawnie zabranych koni oraz o ukaraniu sprawców. Zapewnia również o chęci odebrania mienia pozostawionego przez dezerterów i dbałości o utrzymanie dobrosąsiedzkiej zgody na granicy.

Podpułkownik B. Kamieniecki, z rozkazu księcia Józefa Poniatowskiego, żąda od cesarsko-królewskiej komory celnej w Matczu wydania konia po dezerterze oraz wypłaca odszkodowanie Żydowi z Hrubieszowa za utracone konie. Wnosi również, aby w podobnych przypadkach poszkodowani okazywali urzędowe zaświadczenia o stratach.

E. Willyamoz z żalem odrzuca zaproszenie księcia Józefa Poniatowskiego i hrabiego Zabiełły na wieczorne spotkanie w towarzystwie dam Czartoryskiej i Potockiej z powodu przeziębienia i kaszlu. Dziękuje za pamięć i prosi o wzniesienie w jego imieniu toastu za zdrowie obecnych dam.

Wojciech Portens ponagla pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego w sprawie uregulowania należności za pięć beczek wina wysłanych przed rokiem. Przypomina, że ryzyko transportu spoczywało na odbiorcy, deklarując jednocześnie gotowość do partycypowania w kosztach dochodzenia odszkodowania za powstałą szkodę.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o pomoc w odzyskaniu znacznej sumy pieniędzy, którą skradziono w nowej lwowskiej gospodzie stanisławowskiemu kupcowi Lefterowi. W zamian za sprawiedliwe i rzetelne zbadanie sprawy deklaruje magistratowi swoją wzajemną życzliwość i gotowość do pomocy.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o nabyciu od Jana Sandurskiego praw do części kamienicy. Prosi o nienaruszanie tych praw i przychylność wobec zbywcy, deklarując w zamian wzajemne usłużności.

Wojewoda krakowski Szczęsny Potocki zawiadamia władze Lwowa o planowanym ślubie swojego syna, starosty krasnostawskiego, z przedstawicielką domu pisarza polnego koronnego. Uprasza adresatów o uświetnienie uroczystości weselnych wyznaczonych na 29 maja 1689 roku w Lublinie.

Biskup warmiński i podkanclerzy koronny Michał Radziejowski prosi władze Lwowa o życzliwe potraktowanie sklepu kupca Bandinellego po zakończeniu jarmarku i nieobejmowanie go restrykcjami nałożonymi na cudzoziemców. W zamian za przychylność wobec dawnego mieszkańca miasta autor listu deklaruje magistratowi swoją wdzięczność i wsparcie.

Alexander Reidt potwierdza odbiór listu od Arthura Forbesa oraz informuje o zrealizowaniu poleconej wypłaty pieniędzy, którą zapisano na rachunek jego kuzyna. Wspomina również o panujących trudnych, wojennych czasach.

John Ritchie donosi Arthurowi Forbesowi o rozmowie z panem Gordonem, który oświadczył, że ureguluje należność dopiero na jarmarku w Sokalu. Nadawca przekazuje pozdrowienia i zapowiada rychłą podróż do Wielkopolski.

Anthony Ernst Rosenau informuje Macieja Haydera o rozmowach w sprawie spłaty długu i wykupienia zastawów we Lwowie oraz o pogłoskach dotyczących wstąpienia doktora Wielcka do stanu duchownego. Zapewnia adresata o synowskim oddaniu, prosząc o dalsze ojcowskie poparcie i przekazując pozdrowienia dla rodziny.

W. Rosnowski zdaje relację ze sprzedaży miodu panu Majeranowskiemu oraz trudności napotkanych przy napełnianiu i uzupełnianiu beczek. Zapowiada, że po odebraniu należności i sfinalizowaniu transakcji niezwłocznie stawi się na usługi wojewody.

Alexander Ross informuje Arthura Forbesa o postępach w egzekwowaniu należności od dłużników we Lwowie, w tym o odebraniu części sumy od Salomona i zwłoce ze strony Mancka. Wyjaśnia także brak możliwości sprzedaży u miejscowego organisty oraz powody opóźnienia w odesłaniu zebranych pieniędzy.

Alexander Ross prosi bawiącego we Lwowie Arthura Forbesa o wsparcie Lourensa Birella w korzystnej sprzedaży partii starych win. Apeluje przy tym o dopilnowanie zadowalających cen, aby transakcja nie przyniosła mu zbyt dotkliwych strat.

Elżbieta Sieniawska, reprezentująca dobra królowej wdowy Marii Kazimiery, przedstawia magistratowi Lwowa deklarację na dwanaście tysięcy zasług scedowaną przez pana Brandta tytułem odszkodowania za straty w starostwie kałuskim. Autorka wzywa do jak najszybszej wypłaty należności, zobowiązując się do wystawienia stosownego pokwitowania.

Elżbieta Sieniawska, zarządzająca dobrami królowej wdowy w Polsce, przedkłada magistratowi lwowskiemu deklarację na dwanaście tysięcy zasług polensowskich przeznaczonych na rekompensatę szkód w starostwie kałuskim. Zwraca się z prośbą o rychłe uregulowanie należności, gwarantując wydanie odpowiednich pokwitowań.

Elżbieta Sieniawska, z poparciem męża, interweniuje u władz Lwowa w sprawie zwrotu sześciu skór rymarskich bezprawnie zajętych żółkiewskiemu mieszczaninowi przez tamtejszych garbarzy. Prosi o nakazanie wydania towaru panu Anulewiczowi, powołując się na dotychczasową przychylność magistratu i obiecując wdzięczność.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta oraz magistratu Lwowa z prośbą o przyjęcie do miejskiego grona syna zmarłego pana Ryokura, którego rodzinę otacza opieką. Podkreśla zalety kandydata i deklaruje swoją wdzięczność władzom miejskim za pomyślne załatwienie sprawy.

Elżbieta Sieniawska zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa o zablokowanie planów karmelitów bosych, którzy chcą zająć i zamurować drogę publiczną na Przedmieściu Krakowskim. Podkreśla, że trakt ten zapewnia dogodny dojazd do nowo ufundowanego klasztoru kapucynów, a jego zamknięcie byłoby bezprawne i szkodliwe dla miejskich wałów.

Elżbieta Sieniawska dziękuje magistratowi lwowskiemu za dotychczasową przychylność i deklaruje swoje dalsze poparcie dla spraw miasta. Informuje o podjęciu interwencji u męża i komendanta lwowskiego w kwestii zniszczonej drogi publicznej, nakłaniając władze miejskie do doprowadzenia tej sprawy do pomyślnego końca.

Alexander Smith donosi z Królewca o przedłużającym się leczeniu nogi oraz o opóźnieniach statku wiozącego towary Kompanii, spowodowanych zagrożeniem ze strony tureckich piratów. Informuje również o niepewności co do możliwości powrotu jednostki z ładunkiem jeszcze w bieżącym roku.

Alexander Smith wyraża zdziwienie odmową zwrotu wysłanych książek i wylicza poniesione na nie znaczne wydatki. W zamian za zatrzymane tomy prosi adresata o przysłanie sztuki przedniego płótna lub batystu na koszule.

Wojewoda ruski Jakub Sobieski dziękuje rajcom lwowskim za czujność i dbałość o bezpieczeństwo stolicy ziem ruskich. W odpowiedzi na ich pismo wysyła do Lwowa oddział piechoty z rozkazem pilnowania domu Borucowego i współdziałania z miejskim magistratem.

Jakub Sobieski wyraża współczucie rajcom lwowskim z powodu zatargów z arcybiskupem i informuje o wysłaniu listu z apelem o polubowne lub sądowe rozwiązanie konfliktu bez użycia przemocy. Donosi także o nakazie wydania pozwów przeciwko Żydom.

Wojewoda Jakub Sobieski doradza rajcom lwowskim odstąpienie od apelacji i zawarcie poufnej ugody finansowej z Żydami w sprawie kradzieży w kościele św. Stanisława. Odnosi się także do bezzasadnych pretensji księdza Łukasza do skonfiskowanej kamienicy oraz prosi o właściwe ulokowanie legatu szpitalnego po zmarłym dziekanie zamojskim.

Teofila Sobieska deklaruje rajcom lwowskim sąsiedzką przychylność i mimo wcześniejszego niedopuszczenia kupców do jej kamienicy przychyla się do prośby miasta. Zapowiada również wysłanie na miejsce swojego podskarbiego Zbrożka w celu załatwienia sprawy.

Podczaszy lwowski Marcin Stamirowski odpowiada rajcom lwowskim na list dotyczący sporów handlowych i frymarku wołami. W zawiłych i fragmentarycznie zachowanych wyjaśnieniach wspomina m.in. o transakcjach związanych z wojewodzicem bełskim i podkomorzym.

Lwowski korzennik Michał Stryjski przesyła Arturowi Forbosowi 250 złotych spłaty długu oraz miednicę za pośrednictwem pana Lewka. Prosi jednocześnie o pilne przesłanie zamówionego szafranu dwóch gatunków przed planowanym wyjazdem na jarmark do Stryja.

Jan Tayner informuje Artura Forbesa o planowanym ślubie z panną Teresą Chiszówną, córką zmarłego przemyślanina. Zaprasza krakowskiego kupca do wzięcia udziału w uroczystości weselnej wyznaczonej na 19 sierpnia 1685 roku.

Jan Tayner zwraca się do Artura Forbesa w sprawie możliwości uzyskania pieniędzy gdańskich na zapłatę, o czym wspominał już jego kuzyn Jax. Zapowiada przyjazd do Lwowa po poprawie stanu dróg i prosi o przesłanie odpowiedzi do Sambora lub Sądowej Wiszni.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o bezpiecznym dotarciu do Jarosławia w drodze do Krakowa oraz prosi o przesłanie spodziewanych listów od żony i zapomnianych we Lwowie przedmiotów.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o trudach podróży do Krakowa oraz o przedwczesnej śmierci i pogrzebie swego syna w Wielkanocy. Zwraca się także z prośbą o pomoc w realizacji transakcji wekslowej w Rzeszowie i o przekazanie załączonej korespondencji.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o postępach w sprawach handlowych, zamówieniu ferezji oraz zmianie dyspozycji dotyczących odbioru pieniędzy od dłużników. Zapowiada także swój rychły wyjazd z Krakowa mimo niesprzyjającej, deszczowej aury.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o powrocie z Lipska i zdaje relację z załatwiania jego spraw handlowych, w tym trudnych negocjacji cenowych i kwestii transportu towarów przez Wrocław. Przedstawia również cennik tkanin na jarmarku lipskim, odnotowując drożyznę oraz masowe wykupywanie towarów przez greckich kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o sprawach handlowych, m.in. o wysyłce taft, butów oraz korespondencji z kupcem z Hamburga. Wyraża również ubolewanie nad niestabilną sytuacją w Rzeczypospolitej, uderzającą w interesy kupców.

John Taylor informuje Arthura Forbesa o zleceniu zakupu towarów w Hamburgu oraz omawia kwestie rozliczeń finansowych, przesyłki taft i jarmarku jarosławskiego. Oferuje także Forbesowi pożyczenie koni na podróż do Naumburga i przesyła list do doręczenia panu Gordonowi.

John Taylor wyraża współczucie z powodu choroby Arthura Forbesa i omawia kwestie kwaterunku, stoiska sklepowego oraz transportu towarów na jarmark w Jarosławiu. Wspomina również o niemożności sprzedania swoich towarów w Krakowie i konieczności zabrania ich na jarmark.

John Taylor Junior donosi Arturowi Forbesowi o nadejściu transportu towarów z Wrocławia i planach ich ekspedycji do Lwowa. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące sumy pięćdziesięciu talarów, o które dopominają się krakowscy karmelici bosi.

John Taylor Junior w imieniu gospodarza potwierdza odbiór listów od Arthura Forbesa i informuje o stosowaniu się do ich treści. W dopisku przekazuje prośbę o pamiętanie o zakupie do stu kamieni nieoczyszczonej saletry.

John Taylor Junior potwierdza odbiór listu, przekazuje pozdrowienia od rodziny oraz pana Chalmersa. Donosi również o przejeździe kuriera wiozącego do króla wiadomość o zdobyciu Waradyna.

Aleksander Trzebiński, dziekan sandomierski, dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przesłanie pieniędzy należnych podkanclerzemu od podkomorzego lwowskiego. Deklaruje wdzięczność, gotowość do wzajemnych przysług oraz prosi o zachowanie go w dalszej życzliwości.

Aleksander Trzebiński prosi burmistrza i radców Lwowa o życzliwe rozpatrzenie jego sprawy powierzonej panu Załęskiemu. Jednocześnie gorąco rekomenduje Załęskiego na wakujący urząd pisarza radzieckiego, wskazując na jego wysokie kompetencje i pracowitość.