Duport o dotarciu galiota i trudnościach w przewozie koni

W ostatnim liście, który miałem zaszczyt napisać do pana wojewody, pozwoliłem sobie powiedzieć, że nikt przed nim nie pisał do mnie z Francji i że jego listu jeszcze nie widziałem. Proszę, Panie, wybaczyć, jeżeli na niego nie odpowiedziałem. Galiot wypłynął z Gdańska osiemnastego dnia. Właśnie otrzymałem z Torunia [?] wiadomość, że odprawiono go tam w komorze celnej dwudziestego drugiego. Mimo to jeszcze tutaj nie dotarł. Nie wiem, czy perspektywa wojny pozwoli mi podjąć się przewozu koni. Nie wątpię, że na wiosnę przejścia będą bardzo trudne, i mam uzasadnione wątpliwości, czy w takim czasie pozwoli się na wprowadzenie koni do Francji. Proszę Pana o zachowanie dla mnie swojej życzliwości, ponieważ nie okazuje jej Pan nikomu, kto bardziej ją ceni niż Pański najposłuszniejszy sługa, Duport.

Par la derniere lettre que je me suis donné l'honneur d'escrire à Msgr le Palatin, je pris la liberté de luy mander que personne ne m'avoit avant luy ecrit estant de France et que je ne l'avois pas encore veue. Je vous supplie, Monsieur, de m'excuser si je n'y ay pas respondu. La galiote est partie de Dantzik le 18 et je viens de recevoir nouvelle de Thorn [?] qu'elle y a esté expediee à la douane le 22; cependant elle n'est pas encore arrivée icy. Je ne sçay si l'apparence de la guerre me permetteroit de me charger des chevaux, ne doutant pas qu'au printemps les passages seront fort difficiles, et je doute avec raison qu'en un temps là on veuille laisser entrer des chevaux en France. Je vous supplie, Monsieur, de me continuer l'honneur de vos bonnes graces puisque vous ne les accordez jamais à personne qui les honore plus que vostre tres obeissant serviteur, Duport.