Urwany list z ponowioną prośbą

Mości Panie. Przekonany o Twojej łasce, mam niezawodną nadzieję, że jakąkolwiek przedstawię prośbę, nie spotkam się z odmową [końcówka zdania niepewna]. Najpierw muszę jednak usprawiedliwić swoją śmiałość, że ponownie Ci się naprzykrzam. Nie czynię tego z chęci posiadania czegokolwiek, lecz wyłącznie z pragnienia służenia dobrodziejowi pod jego komendą [tu kończy się tekst w PDF].

Monseigneur. Będąc o łasce W[aszmości] Pana i Dobrodzieja persuasus, biorę sobie za nieomylną nadzieję, że o cokolwiek prośby moje wnosić będę, w tym desiderio repulsam [nieodczytane]. Pierwej jednak muszę się excusować de temeritate mea, że powtórnie przykrzę W[aszmości] Panu. Ale że to nie czynię ulla habendi ambitio, tylko sola cupido służyć Jegomości Dobrodziejowi i pod kommendą onego [tekst urywa się].