Potwierdzenie króla Zygmunta I Starego dla Lwowa rozgraniczenia ze wsią Zimna Woda

W IMIĘ PAŃSKIE, AMEN. Na wieczną rzeczy pamiątkę. To, co dzieje się między ludźmi, łatwo przemija, jeśli nie zostanie wyrwane zapomnieniu świadectwem pism. Dlatego my, Zygmunt, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, a także ziem krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, kujawskiej, chełmińskiej, elbląskiej, pruskiej, mazowieckiej etc. pan i dziedzic, oznajmiamy niniejszym naszym pismem wszystkim, których to dotyczy, obecnym i przyszłym: Przedłożyli nam rajcy nasi lwowski pewne pismo zdrowe, nienaruszone i w żadnej części niepodejrzane, dotyczące granic między dobrami ich miasta a dobrami dziedzicznymi wsi Zimna Woda urodzonego Mikołaja Leśniowskiego, sędziego lwowskiego, i szlachetnego Joachima Sapa, współczesnych posiadaczy wspomnianej wsi. I upraszali nas, abyśmy raczyli je zaaprobować i potwierdzić. Którego to pisma treść jest następująca: My, Andrzej Odrowąż ze Sprowy, wojewoda i starosta generalny ziemi ruskiej, oraz Jerzy Strumiło z Dymitrowa, podkomorzy lwowski, oznajmiamy treścią niniejszego wszystkim, którym należy, obecnym i przyszłym, do których wiadomości to dotrze, jak to, gdy wiele rozmaitych niezgód, uciążliwości i sporów toczyło się i powstawało między sławnymi rajcami, mieszczanami i mieszkańcami miasta Lwowa z jednej, a szlachetnym Janem dziedzicem z Zimnej Wody ze strony drugiej, tak że podczas przybycia Najjaśniejszego pana króla Kazimierza do Lwowa obie strony składały i przedkładały na siebie liczne i różnorakie skargi i zażalenia, a sporom tym nie było końca, tenże Jan, pragnąc położyć kres swoim sporom, przedłożył i okazał nam nader łaskawe listy komisyjne tegoż Najjaśniejszego pana naszego króla, abyśmy mając Boga przed oczyma, oddali sprawiedliwość wyżej wymienionym stronom z okazji granic między miastem Lwowem a wsią Zimna Woda. My przeto, obciążywszy nasze sumienia zgodnie z komisją i nakazem Majestatu Królewskiego, wraz z niżej podpisanymi panami w wyznaczonym dniu stawiliśmy się na termin, aby obejrzeć, rozróżnić i wytyczyć granice oraz uczynić zupełną zgodę i pokój między miastem Lwowem i jego mieszczanami a wsią Zimna Woda. Pierwszego, drugiego i trzeciego dnia obchodziliśmy i lustrowaliśmy granice miasta Lwowa i wsi Zimna Woda, gdzie rzeczone strony nie mogły dojść do porozumienia [...]. Czwartego zaś dnia chcieliśmy wyruszyć, aż rajcy lwowski wyrazili zgodę na wyznaczenie na rzecz wspomnianej wsi Zimna Woda długości łanowych, zwanych „napodle”, ku miastu Lwowowi, co sam Jan Gołąbek, zgadzając się, przyjął z wdzięcznością, będąc z tego ukontentowany. Od tego czasu przystąpiliśmy i wytyczyliśmy granice między miastem Lwowem a wsią Zimna Woda, oznaczając i usypując kopce w takim porządku: najpierw, poczynając od Krzyniłowa po tej stronie rzeki przepływającej przez wieś Zimna Woda, między chruściną, to jest „miedzy szywa Iakim” z jednej, a wsią Zimna Woda ze strony drugiej, usypaliśmy pierwszy kopiec narożny. Drugi, idąc w górę na końcu pierwszego placu koło tylnych płotów, to jest „od zatylnych plotow”. Od tego kopca odmierzyliśmy dla wsi Zimna Woda połowę długości łanowych, sypiąc 5 kopców przy miedzy wsi Krzyniłow koło chruściny Jakim, kierując się ku miastu Lwowowi, i na końcu połowy długości usypaliśmy drugi kopiec narożny. I tak kontynuowaliśmy sypanie kopców na końcu połowy długości, idąc od ściany lwowskiej w poprzek, to jest „na przeki”, aż do końca placu tejże wsi z drugiej strony, gdzie podobnie po odmierzeniu połowy długości usypaliśmy trzeci kopiec narożny. Od rzeczonego kopca narożnego skręcono do grobli stawu zwanego Rudniksław, założonego na wyżej wspomnianej rzece, i tam koło lasu Strańkowa Gać i do miejsca zwanego starym dworzyszczem, to jest „stare dworzysko”, koło rzeczonego stawu, gdzie wspomniana wieś się kończy. Biorąc to mocno w nasze ręce i pragnąc wspomóc samego Jana Gołąbka ze względu na służbę królewską pełnioną z tejże wsi, zeszliśmy za groblę i przydaliśmy mu część boru. Od błota tejże rzeki usypaliśmy w borze czwarty kopiec narożny, a od niego, idąc połową długości łanów, sypiąc kopce przez bór i przez olszynę, to jest „przezlang suszu”, w błocie, przez które płynie ruczaj, to jest „zoltok dictus Nolezys”. Ta połowa długości zatrzymała się na końcu olszyny koło łąki sołtysiej za olszyną. Tę łąkę ponad wspomniany pomiar rzeczonej wsi Zimna Woda podobnie przydaliśmy, otaczając ją zewsząd kopcami, idąc przez las, to jest przez młakę albo „przezwierzchowysna”, przez którą również płynie głównie rzeczony ruczaj Noleżys, i za ruczajem przez las borowy aż z powrotem do trzeciego kopca narożnego, gdzie zakończyliśmy wytyczanie rzeczonych granic. Przy pierwszym, drugim, trzecim i czwartym kopcu narożnym Maciej Lietkom i Janusz Misiurka, woźni [?] lwowski, przy każdym kopcu z osobna obwoływali po raz pierwszy, drugi, trzeci i czwarty, czy ktokolwiek miałby się sprzeciwić, niech się sprzeciwi – i nikt się nie sprzeciwił. Po każdym z tych obwołań rajcy i mieszczanie lwowski złożyli memorialia, które przyjęliśmy, czyniąc zadość prawu. Które to rozgraniczenie uznajemy, zawyrokowaliśmy i określiliśmy jako mające moc wieczystej trwałości. Na czego świadectwo i dla mocy większej trwałości pieczęcie nasze poleciliśmy zawiesić przy niniejszym. Działo się i dano w sobotę najbliższą po święcie Narodzenia Najświętszej i chwalebnej Dziewicy Maryi we Lwowie, Roku Pańskiego tysiąc czterysta sześćdziesiątego drugiego. W obecności urodzonych i szlachetnych panów: Piotra z Brandtu sędziego, Mikołaja z Romanowa podczaszego lwowskich, Mikołaja Mnicha z Wiszni dzierżawcy lubaczowskiego, Gotharda Mikłaska Herburta z Felsztyna, Piotra Czebrowskiego z Żabokruk, Piotra z Umnic, Jana Niesłuchowskiego i wielu innych wiarygodnych świadków powyższego. DRUGIEGO zaś pisma treść jest następująca: MY, GUNTER z Sieniawy sędzia, oraz Jan z Wysokiego podsędek ziemscy lwowski generalni, oznajmiamy treścią niniejszego wszystkim w ogólności, którym należy, tak obecnym, jak i przyszłym, którzy będą mieli o tym wiedzę, jak to, gdy w sądzie Najjaśniejszego Księcia i Pana, pana KAZIMIERZA z Bożej łaski króla Polski, wielkiego księcia litewskiego, pana i dziedzica Rusi i Prus, pana naszego najłaskawszego, zasiadaliśmy sądownie na trybunale, wówczas przed nasze i innych panów wówczas w tym sądzie z nami zasiadających oblicze stawił się szlachetny Jan Gołąbek, dziedzic z Zimnej Wody, który zapozwał sławnych burmistrza i rajców starych i urzędujących oraz całe pospólstwo miasta Lwowa przed oblicze Królewskiego Majestatu dla odnowienia dawnych granic między dziedzictwem swym Zimna Woda z jednej strony a miastem Lwowem z drugiej [...], na podstawie informacji Królewskiego Majestatu i dobrej rady doradców sądownie postanowili, że nowe granice między rzeczonym Janem z jednej i jego dziedzictwem Zimna Woda a miastem Lwowem z drugiej strony, z komisji królewskiej niegdyś przez wspaniałego pana Andrzeja Odrowąża ze Sprowy, podówczas wojewodę i starostę generalnego ziem ruskich, i urodzonego Jerzego Strumiłę, ówczesnego podkomorzego lwowskiego, usypane i uczynione, powinny trwać w swej mocy według listu tychże granic; który to list o tychże granicach, wydany przez tychże panów wojewodę i podkomorzego, powinien mieć moc wieczystej trwałości, a sam Jan Zimnowodzki w sprawie tychże granic winien zachować wieczne milczenie. Na co rajcy lwowski wnieśli memoriał, który sąd przyjął. Na czego świadectwo pieczęcie nasze zostały przywieszone do niniejszego. Działo się i dano we Lwowie w niedzielę najbliższą po Jedenastu Tysiącach Dziewic, Roku Pańskiego tysiąc czterysta osiemdziesiątego piątego. W obecności tamże wspaniałych, urodzonych i szlachetnych panów: Macieja z Bnina poznańskiego i starosty przemyskiego, Spytka z Jarosławia sandomierskiego i starosty generalnego Rusi, Jana z Pilczy ruskiego, Jakuba z Buczacza podolskiego, Dobiesława z Byszowa bełskiego – wojewodów; Mikołaja ze Żmigrodu przemyskiego, Jana z Oleska małogoskiego – kasztelanów; Mikołaja Czarnkowskiego i wielu innych świadków powyższego. MY przeto, ZYGMUNT KRÓL wyżej wspomniany, przychylając się łaskawie do owej prośby i uznając wpisane powyżej pisma za ważne i przyjęte, powagą naszą królewską we wszystkich punktach, artykułach, klauzulach, warunkach i całej ich doniosłości aprobujemy, ratyfikujemy i potwierdzamy, tak jak niniejszym pismem aprobujemy, ratyfikujemy i potwierdzamy, postanawiając, że one same oraz wszystko i poszczególne rzeczy w nich zawarte i opisane mają uzyskać moc i znaczenie należytej i wieczystej trwałości. Dano w Krakowie w sobotę w święto świętej Barbary panny, Roku Pańskiego tysiąc pięćset czterdziestego szóstego, a panowania naszego roku czterdziestego. W obecności tamże przewielebnych, wspaniałych, urodzonych i czcigodnych: Samuela Maciejowskiego biskupa krakowskiego i podkanclerzego naszego królestwa, Piotra Kmity hrabiego na Wiśniczu wojewody krakowskiego, marszałka wielkiego naszego królestwa, starosty krakowskiego, przemyskiego, spiskiego, kolskiego, Mikołaja z Woli [Wolskiego] sandomierskiego [...], marszałka [ochmistrza] naszego dworu, a także lanckorońskiego, sanockiego, łomżyńskiego, wiskiego starosty, Spytka z Tarnowa wojnickiego, podskarbiego naszego królestwa oraz sieradzkiego, brzeskiego, krzepickiego, krzeszowskiego starosty, Piotra Opalińskiego gnieźnieńskiego oraz ostryńskiego, kościańskiego starosty, Seweryna Bonara sądeckiego, żupnika, burgrabiego i wielkorządcy krakowskiego oraz oświęcimskiego, zatorskiego, bieckiego, ropczyckiego starosty, Mikołaja Grabi chełmskiego i lubaczowskiego starosty, Jana Ocieskiego zawichojskiego i podkomorzego krakowskiego, Jana z Balic oświęcimskiego – kasztelanów; Tomasza ze Soboty kanclerza [podkanclerzego] naszego królestwa, chorążego łęczyckiego, burgrabiego krakowskiego i starosty rawskiego, Walentego Dębieńskiego referendarza naszego dworu, Jakuba Uchańskiego dziekana płockiego, naszego referendarza, Stanisława Hozjusza doktora obojga praw, Jana Przerębskiego kanonika krakowskiego – sekretarzy naszych, oraz wielu innych dostojników i urzędników naszych, wiarogodnych, szczerze i wiernie nam umiłowanych świadków powyższego. Dano przez ręce przewielebnego w Chrystusie ojca, pana Samuela Maciejowskiego, biskupa krakowskiego, podkanclerzego naszego królestwa, szczerze nam umiłowanego. Samuel, biskup krakowski i podkanclerzy, podpisał własnoręcznie. [Nota kancelaryjna po prawej:] Relacja przewielebnego w Chrystusie ojca, pana Samuela, biskupa krakowskiego, podkanclerzego Królestwa Polskiego. [Pieczęć:] [Wielka pieczęć koronna Zygmunta I Starego w woskowej misce, odciśnięta w czerwonym wosku, zawieszona na jedwabnym zielono-czerwonym sznurze; na awersie tarcza herbowa Korony i Litwy pod koroną, otoczona herbami ziemskimi, w otoku legenda: SIGISMVNDVS D G REX POLONIAE MAGNVS DVX...] [Verso:] [Zapiska XVI w.:] Zygmunta Pierwszego potwierdzenie granic między Miastem a Zimną Wodą 1546 [Zapiska:] R [Sygnatury dawne:] 1190/52 [...] [Sygnatura:] Nr 447 [Pieczęć tuszowa okrągła:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA [Zapiska kancelaryjna pod zgięciem:] Relacja

IN NOMINE DOMINI AMEN Ad perpetuam rei memoriam. Quae geruntur inter homines facile intereunt, nisi literarum monumentis ab oblivione vendicentur. Quamobrem nos Sigismundus dei gratia Rex Poloniae, supremus dux Lithuaniae, necnon terrarum Cracoviae, Sandomiriae, Siradiae, Lanciciae, Cuiaviae, Culmensis, Elbingensis, Prussiae, Masoviae etc. dominus et haeres Significamus praesentibus literis nostris quorum interest universis praesentibus et futuris. Quod exhibuerunt nobis consules nostri Leopoldienses quasdam literas sanas, salvas, neque in aliqua parte suspectas, limitum inter bona civitatis eorum, et bona hereditaria villae Zimnowoda Generosi Nicolai Lyesznyowski Iudicis Leopoldiensis et Nobilis Ioachim Ssap dictae villae modernorum possessorum. Supplicaveruntque nobis ut eas approbare et confirmare dignaremur. Quarum tenor est iste: Nos Andreas Odrowansch de Sprowa Palatinus et Capitaneus terrae Russiae generalis, et Georgius Strumilo de Dmyetrow Succamerarius Leopoldiensis Significamus tenore praesentium quibus expedit universis, praesentibus et futuris, ad noticiam habituris Quomodo dum multa et diversa discordia, molestia et controversia fierent et orirentur inter famosos Consules, cives et incolas civitatis Leopoldiensis ab vna, et Nobilem Ioannem heredem de Zimnowoda partibus ab altera, ita quod in adventu Serenissimi domini Regis Kasimiri in Leopoldim multas et varias amba partes de se fecissent et proposuissent querimonias quaestiones, et nec finem ipsorum quaestioni affumpserunt. Ipsiq[ue] Ioannes volens habere finem suarum questionu[m], pertulit et obtulit praesentantibus nobis le[ge]s commissarias eiusdem Serenissimi domini n[ost]ri gratiosissimas Regis, ut deum prae oculis habentes suprascriptis partibus, occasione granicierum inter civitatem Leopoldiensem et villam Zimnowoda iusticia[m] faciamus. Nos itaq[ue] oneratis conscientiis nostris, secundu[m] com[m]issia[m] et mandatum Regiae M[ajes]t[a]tis, cum dominis infrascriptis die deputato termino posuimus ad videndu[m], distinguendum et limitandu[m] granicies, et ad faciendam enteram concordiam et pacem inter civitate[m] Leopoldiensem et cives eiusdem, et villam Zimnowoda, prima, secunda et tercia diebus eximus et descendimus, circuiendo et conspiciendo granicies civitatis Leopoldien[sis] et villae Zimnowoda, ubi dictas partes stare non posse, [...] quarto vero die exire voluimus, donec Consules Leopoldien[ses] consentierunt super lancuriam dictas longitudines als napodle pro dicta villa Zimnowoda versus civitatem Leopoldiensem consentierundas, quod ipse Ioannes Golambek consentiendo grate suscepit existens contentus de eo. Extunc processimus et granicies inter civitate[m] Leopoldien[sem] et villam Zimnowoda fecimus, scopulos consignantes et ereximus ordine tali: Primo incipien[do] a Krzynylow ab ista parte flusij decurrentis per villam Zimnowoda inter argustu[m] als miedzy szywa Iakim ab vna, et villa Zimnowoda parte ab altera, sippavimus primu[m] scopulum acialem, et secundu[m] sursum tendendo in fine prime areae circa posteriores sepes als od zatylnych plotow, a quo scopulo emensuravimus et dimensiti sumus pro villa Zimnowoda medietate[m] longitudinum lancori[rum], sippando 5 scopulos, penes parietem villa Krzynslow circa argustum Iakim versus civitate[m] Leopoldien[sem] tendendo et in fine medietatis longitudinum sippavimus secundum scopulum acialem, et sic sippavimus continuando scopulos, in fine medie longitudinis a pariete Leopoldien[si] proceden[do] per franfur[ses?] als na przeki, usq[ue] versus finale areae eiusdem villa ab altera parte, ubi emensurata similiter media longitudine sippavimus terciu[m] scopulum acialem, et a dicto scopulo aciali verteru[n]t ad aggerem piscinae nuncupate Rudnikslaw fundatae in praedicto fluvio, et illic circa sylvam Strankowa gacz, et ad locum antiqua curia als stare dworzysko appellatum, circa praedictam piscinam ubi d[i]c[t]a villa finem habet, et recipien[do] hoc potenter in manus nostras, volentesq[ue] ipsum Ioannem Golambek supportare propter servitium Regale de dicta villa facien[dum], proaspiens declimus post aggerem et addidimus sibi partem mericiei, a luto eiusdem fluvii sippavimus in merica quartu[m] scopulum acialem, et ab eodem media longitudine lancorium scopulos sippando per mericam et per aluetum als przezlang suszu in luto, per quod decurrit rivus als zoltok dictus Nolezys. Quae media longitudo stetit in fine alneti circa pratum sultis post alnetum. Quod pratum ultra praedictam emensuratione[m] dicte villae Zimnowoda similiter addidimus scopulis circumquaq[ue] obsippando circuiendo per sylva[m] exire mlatem als przezwierzchowysna, per quam etiam dictus rivus Nolezys principaliter defluit, et ultra rivum sylvam Cmericam usq[ue] viciversa ad tercium scopulum acialem, ubi dictarum granicierum finimus limitaciones, et circa primum, secundum, tercium et quartum scopulos aciales Mathias Lyetkom et Ianussius Minssiercules tonfi Leopoldien[ses] circa quemlibet scopulum seorsum proclamabant prima, secunda, tercia et quarta vicibus si quis contradicere deberet, contradicat, et nemo contradixit, super quibus singulis proclamationibus, consules et cives Leopoldien[ses] memorialia posuerunt qua[m] nos recepimus Iuri satisfacien[tes]. Quam limitacione[m] decernimus sententiavimus et definivimus robur habere perpetue firmitatis. In cuius rei testimonium et robur maioris firmitatis sigilla nostra praesentibus visimus subappendi. Actum et datum sabbato proximo post festum Nativitatis sanctae Mariae virginis gloriosae in Leopoli Anno domini Millesimo quadringentesimo Sexagesimo secundo. Praesentibus Generosis et Nobilibus dominis Petro de Brandt Iudice, Nicolao de Romanow Subpincerna Leopoldien[sibus], Nicolao Mnych de Vissnow Tenturario Luba, Gothiero Miklasko Herboth de Felsztin, Petro Czebrowsski de Zabokruky, Petro de Vmniczky, Ioanne Niesluchowssky et aliis quampluribus fidedignis testibus ad praemissa. ALTERARVM vero literarum tenor est iste: NOS GYNTERY de Sienyawa Iudex, necnon Ioannes de Wissokye Subiudex terrestres Leopolienses generales Significamus tenore praesentium quibus expedit generaliter universis tam praesentibus quam futuris praesentium noticiam habituris. Quomodo dum in iudicio Serenissimi Principis et domini domini KASIMIRI dei gratia Regis Poloniae, Magni ducis Lithuaniae, Russiae, Prussiaeque domini et haeredis domini nostri graciosissimi, pro tribunali iudicialiter residebamus, euncque ad nos et aliorum dominorum prothone eodem iudicio nobiscum residentium praesentiam, quemadmodum nobilis Ioannes Golambek haeres de Zimnowoda famosos Magistrum civium et consules antiquos et modernos ac totam communitatem civitatis Leopoldien[sis] ad p[rae]sen[tiam] Regie M[ajes]t[a]tis pro renovandis granicie[bus] antiquarum inter hereditate ipsius Zimnowoda ab vna p[ar]te, et civitate Leopoldien[si] ab alia ipse citauerat, ac mandato Regalis eorum granicierum p[ro]batarum et decreti regalis causas Leopoldien[ses] pedeis fuisset [?] tam ex informacione Regie M[ajes]t[a]tis et b[o]ni co[n]siliarioru[m] iudiciali decreverunt Quod nova granicies inter praefatum Ioannem ex vna et eius hereditatem Zimnowoda et civitate Leopoldien[si] ex altera partibus ex Commissione Regia olim per Magnificum dominum Andream Odrowasch de Sprowa pro tunc Palatinum et Capitaneum terrarum Russiae generalem et Generosum Georgium Stromylo tunc Succamerarium Leopoldiensem sippate et facte debent in suo robore permanere iuxta literarum earumdem granicierum, qua[m] litera super easdem granicies, per eosdem dominos Palatinum et Succamerarium super easdem granicies date debent habere robur perpetuae firmitatis, et ipse Ioannes Zimnowodeczski pro eisdem graniciebus silentium perpetuum habere debet Super quo Consules Leopoldien[ses] memoriale posuerunt, quod iudicium recepit. In cuius rei testimonium sigilla nostra praesentibus sunt appensa. Actum et datum Leopoli die dominico post undecim millia virginum proximo Anno domini Millesimo quadringentesimo octuagesimo quinto. Praesentibus ibidem Magnificis, Generosis et Nobilibus dominis Mathia de Bnin Posnanien[si] et Capitaneo Premislien[si], Stithkone de Iaroslaw Sandomirien[si] et Capitaneo Russiae generali, Ioanne de Pilcza Russiae, Iacobo de Buczacz Podoliae, Dobeslao de Byschow Beltzen[si] Palatinis, Nicolao de Snygrod Premislien[si], Ioanne de Olesko Malogosten[si] Castellanis, Nicolao Czarnkowsski, et aliis quampluribus circa praemissa testibus. NOS itaque SIGISMUNDUS REX praefatus cuiusmodi peticioni benigne annuen[tes] literasq[ue] praeinsertas ratas et gratas habentes authoritate nostra Regia in omnibus punctis, articulis, clausulis, conditionibus ac toto earum effectu approbamus ratificamus et confirmamus, ita ut praesentibus literis approbamus ratificamus et confirmamus decernentes easdem ac omnia et singula in eis contenta et descripta vim et robur obtinere debere debitae perpetuaeq[ue] firmitatis. Datum Cracoviae sabbato in festo Sanctae Barbarae virginis Anno domini Millesimo quingentesimo quadragesimo sexto, Regni vero nostri anno quadragesimo. Praesentibus ibidem R[everen]dis Magnificis, Generosis et Venerabilibus Samuele Maczieiowsski Episcopo Cracovien[si] et Regni nostri Vicecancellario, Petro Kmitha Comite in Wissnicze Palatino Cracovien[si] Regni nostri supremo Marschalco, Nechou Cracovien[si] Premislien[si] Scepusiensi Colensi Capitaneo, Nicolao de volia Sandomirien[si] S[anctae] R[omanae] E[cclesiae] ma[gno] conmiss[ario] nostris curia Magistro, necnon Lanchkorunen[si] Sanoceñ[si] Lomzen[si] Visnensi Capitaneo, Spitkone de Tarnow Voinicien[si] Regni nostri Thesaurario ac Siradien[si] Brzestneñ[si] Krzepicien[si] Krzeszowiens[si] Capitaneo, Petro Opalinsski Gnesnen[si] ac Ostrinen[si] Costensi Capitaneo, Severino Bonar Sandecen[si] Zuppario, Burgravio et magno procuratore Cracovien[si] ac Oswiecinen[si] Zatoriens[si] Biecen[si] Ropstinensis capitaneo, Nicolao Grabia Chelmen[si] ac Lubaczovien[si] capitaneo, Ioanne Ossieski Zavichosten[si] et Succamerario Cracovien[si], Ioanne de Balice Oswiecinen[si] Castellanis, Thoma de Sobota Regni nostri Cancellario, Tribuno Lancicien[si] Burgravio Cracovien[si] et Capitaneo Ravien[si], Valentino Dabienski Refferendario curiae nostrae, Iacobo Vchausfki Decano Plocen[si] Refferendario et nostro, Stanislao Hosio vtriusq[ue] Iuris doctore Ioanne Przembsski canonico Cracovien[si] secretariis nostris, ac aliis quam plurimis dignatariis officialibusq[ue] nostris fide dignis Sinceris et fidelibus dilectis testibus circa praemissa. Datum per manus REVER[ENDI] IN CHRISTO patris domini SAMVELIS Maczieiowski Episcopi Cracovien[sis] Regni nostri Vicecancellarii sincere nobis dilecti. Samuel Ep[iscop]us Crac[oviensis] et Vicecanc[ellari]us ss[psit] [Nota kancelaryjna po prawej:] Relatio Reverendi in christo patris domini SAMVELIS Episcopi Cracoviensis Regni Poloniae Vicecancellarii [Pieczęć:] [Wielka pieczęć koronna Zygmunta I Starego w woskowej misce, odciśnięta w czerwonym wosku, zawieszona na jedwabnym zielono-czerwonym sznurze; na awersie tarcza herbowa Korony i Litwy pod koroną, otoczona herbami ziemskimi, w otoku legenda: SIGISMVNDVS D G REX POLONIAE MAGNVS DVX...] [Verso:] [Zapiska XVI w.:] Sigismundi p[ri]mi Confirmatio Granicierum inter Civitatem et Zimnawoda 1546 [Zapiska:] R [Sygnatury dawne:] 1190/52 [...] [Sygnatura:] No 447 [Pieczęć tuszowa okrągła:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA [Zapiska kancelaryjna pod zgięciem:] Relatio