Transsumpt króla Zygmunta Augusta przywilejów sądowniczych i celnych dla Lwowa

[Okładka – s. 2:] 1554 197 Seria B. 65. Zygmunta Augusta 4 Przywileje, trzy wywołania poza właściwy sąd, czwarty wolności od cła, Roku 1554. Fasciculum 261. 4. B. 14 1/2. Skrzynia 10. Wiązka 16. [Zdjęcie 3: Pieczęć w metalowej puszce, odciśnięta w czerwonym wosku w misie z jasnego wosku, zawieszona na jedwabnym sznurze] [k. 1v-2r – s. 4:] ZYGMUNT AUGUST, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki etc. pan i dziedzic. Oznajmiamy brzmieniem niniejszego pisma wszystkim, którym to przystoi, obecnym i przyszłym, mającym powziąć o tym wiadomość: przedłożyli przed nami pewni nasi doradcy, w imieniu sławetnych burmistrza i rajców naszego miasta Lwowa, pisma niżej spisanych przywilejów, pod tytułami i pieczęciami naszymi oraz najjaśniejszego niegdyś pana ojca naszego najukochańszego zawieszonymi, które my widzieliśmy zdrowe, nienaruszone i całe, niemające żadnej wady ani podejrzenia, oraz prosili pokornie, abyśmy raczyli nakazać spisać tego rodzaju pisma na sposób transsumptu i wydać je pod naszym tytułem i pieczęcią mieszczanom lwowskim. Pierwszego zaś przywileju treść była następująca: ZYGMUNT, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, pan i dziedzic Rusi, całych Prus, Mazowsza etc. Oznajmiamy niniejszym pismem wszystkim, których to dotyczy: Gdy uzyskał od nas pobożny Choma Łop, Rusin, nasz przedmieszczanin lwowski, abyśmy sprawę, którą miał przeciwko sławetnym burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa o pewną świątynię obrządku greckiego pod wezwaniem Zwiastowania [Błahowieszczeńska], o której mniemał, że należy doń prawem nabytym i naturalnym, powierzyli pewnym komisarzom; przed którymi gdy zapozwani stanęli, przedłożyli nasze pismo, mocą którego miastu Lwowowi przyznaliśmy ten przywilej, według ich dawnych praw, aby burmistrz, rajcy i wójt lwowski przed żadnym innym sędzią w Królestwie naszym w jakimkolwiek sądzie nie byli zobowiązani odpowiadać, jak tylko przed nami w Królestwie naszym, gdy naszymi listami pozwanymi zostaną wywołani; i prosili naszych komisarzy, aby tę sprawę odesłali do nas. Gdy komisarze im tego odmówili i przez tychże komisarzy zostało zadekretowane, aby odpowiedzieli na pozew Chomy Łopa, burmistrz i rajcy apelowali do nas. Na dzisiejszym tedy terminie, wynikającym z ogólnego wyznaczenia spraw, gdy strony stanęły – Choma Łop oraz posłowie miasta Lwowa z dostatecznym pełnomocnictwem – po zbadaniu przez naszych doradców akt sprawy i przywilejów miasta Lwowa, stwierdziliśmy, że wyraźnie w nich zastrzeżono, iż przed żadnym innym sędzią, jak tylko przed nami w sądzie burmistrz z rajcami oraz wójt miasta Lwowa nie są zobowiązani odpowiadać. Z wyroku naszych doradców uznaliśmy, że dekret naszych komisarzy należy cofnąć i skasować, i niniejszym pismem cofamy go oraz kasujemy, a potwierdzając wyżej spisane przywileje miasta Lwowa, stanowiemy, aby burmistrz, rajcy i wójt lwowski w sprawach publicznych miasta do żadnego innego sądu, nawet jakichkolwiek naszych komisarzy, lecz tylko do naszego królewskiego, gdy z naszym dworem będziemy w Królestwie, w jakichkolwiek sprawach nie byli wzywani, a wezwani nie byli zobowiązani odpowiadać po wieczne czasy za pośrednictwem tego naszego wyroku. Na czego wiarę i świadectwo nasza pieczęć do niniejszego [k. 2v – s. 5:] została zawieszona. Dan w Piotrkowie w najbliższy piątek po święcie świętego Idziego, Roku Pańskiego tysiąc pięćset czterdziestego siódmego, panowania zaś naszego czterdziestego pierwszego. Relacja wielebnego w Chrystusie ojca, pana Samuela Maciejowskiego, biskupa krakowskiego, kanclerza Królestwa Polskiego. Samuel, biskup krakowski i kanclerz Królestwa Polskiego, podpisał własnoręcznie. PRZYWILEJ II. W IMIĘ BOŻE, AMEN. Na wieczną rzeczy pamiątkę. Mają w zwyczaju królowie i książęta to, czego pamięć pragną uczynić wiecznotrwałą, zabezpieczać świadectwem pism. Przeto my, ZYGMUNT, z Bożej łaski król Polski, najwyższy książę Litwy, a także ziem krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, kujawskiej, Rusi, Prus, Mazowsza, chełmińskiej, elbląskiej i pomorskiej etc. pan i dziedzic, oznajmiamy niniejszym pismem naszym wszystkim i poszczególnym, których to dotyczy: Iż gdy przedłożyli nam nasi mieszczanie lwowscy, że są wywoływani i zapozywani częstokroć w sprawach swych dóbr miejskich i do miasta należących, z nim złączonych i wcielonych, poza swą jurysdykcję miejską do sądów wojewodów, kasztelanów, starostów, podstarościch, sędziów, podsędków, ziemskich i grodzkich oraz innych naszego Królestwa, wbrew przywilejom i listom, które im zarówno przez nas, jak i przez najjaśniejszych, świętej pamięci królów Polski, poprzedników naszych, zostały nadane, a które przed nami w oryginałach przedłożyli; w których to listach i przywilejach wyraźnie i szeroko zawarto, że rzeczeni mieszczanie lwowscy nigdzie indziej nie powinni odpowiadać, jak tylko u swego [k. 3r – s. 5:] wójta w swoim prawie, wójt zaś przed nami, a sami mieszczanie są wyjęci spod wszelkich jurysdykcji wspomnianych dostojników i urzędników naszego Królestwa oraz jakichkolwiek innych sędziów i prawu miejskiemu niemieckiemu są przypisani. My, ponieważ prawa i przywileje wszystkich chcemy zachować nienaruszone i pewne, nie chcąc również, aby w jakiejkolwiek części prawa i przywileje naszego miasta Lwowa doznawały uszczerbku, a mając w pamięci wierność, gorliwość i poddańcze poszanowanie tychże mieszczan lwowskich względem nas i przodków naszych, królów Polski, oraz pragnąc otoczyć ich naszą łaską, na jaką zasługują, uznaliśmy, że rzeczone ich przywileje należy potwierdzić i zatwierdzić, jako też niniejszym naszym pismem potwierdzamy i zatwierdzamy. Stanowiąc i postanawiając, że sami mieszczanie i przedmieszczanie lwowscy oraz jacykolwiek inni ludzie podlegający jurysdykcji tegoż miasta do żadnego sądu wojewodów, kasztelanów, starostów, podstarościch, sędziów, podsędków, polskiego ziemskiego, grodzkiego ani jakiegokolwiek innego naszego Królestwa, naszych dostojników i urzędników, w jakichkolwiek sprawach wielkich i małych, karnych lub cywilnych, wytoczonych im o jakiekolwiek ich dobra, nie mogą i nie powinni być pozywani, lecz wszyscy u burmistrza i rajców lub wójta w ich prawie miejskim magdeburskim i w ratuszu lwowskim powinni być pozywani i sprawiedliwości dochodzić, burmistrz zaś i rajcy oraz wójt przed nami osobiście, gdy w Królestwie będziemy i pismami naszymi, pieczęcią naszą opieczętowanymi, zostaną wywołani, w prawie swym miejskim magdeburskim mają odpowiadać po wieczne czasy. Przeto wszystkim wojewodom, [k. 3v – s. 6:] kasztelanom, starostom, podstarościm, sędziom, podsędkom i innym jakimkolwiek dostojnikom oraz urzędnikom naszego Królestwa, podając do wiadomości, surowo nakazujemy, aby tychże mieszczan lwowskich i ludzi tejże jurysdykcji, tak w samym mieście, jak i poza nim gdziekolwiek zamieszkujących, do swych sądów wywoływać nie ważyli się ani nie dopuszczali do ich pozywania. Lecz wszystkie i poszczególne ich sprawy i spory, o które do ich sądów i trybunałów byliby pozywani i poza swe prawo miejskie magdeburskie im przysługujące wywoływani, niech odsyłają do urzędu i sądu miejskiego lwowskiego, pod którym podlegają, i niech nie ważą się ich zaczepiać ani sądzić. Jeśliby bowiem w jakikolwiek sposób przez kogokolwiek z naszych sędziów, dostojników i urzędników przeciwko wspomnianym burmistrzowi i rajcom, wójtowi, ławnikom i wszystkim innym mieszczanom i mieszkańcom lwowskim, tak jak wyżej powiedziano, w mieście i poza nim w jurysdykcji miejskiej osiadłym, jakiegokolwiek byliby stanu i obrządku, cokolwiek przedsięwzięto, osądzono lub zadekretowano, chcemy, oświadczamy i stanowiemy, aby to było bezsilne, bez żadnej mocy i wagi, i wszystko to niniejszym kasujemy i unicestwiamy. Jeśliby zaś ktokolwiek wbrew tym prawom, przywilejom i niniejszemu naszemu pismu rzeczonych mieszczan i mieszkańców lwowskich z ich prawa miejskiego niemieckiego magdeburskiego wywołał lub cokolwiek przeciw nim zadekretował, wówczas tacy, wezwani przed nasze oblicze, będą zobowiązani zwrócić im te szkody, które oni z tego powodu ponieśli. A nadto to wszystko, cokolwiek przez nich zostałoby przedsięwzięte, zadekretowane i osądzone, tak jak wyżej powiedziano, ma być i stać się daremne i bez żadnej mocy na podstawie niniejszego pisma trwającego po wieczne czasy. [k. 4r – s. 6:] Na wszystkich i poszczególnych wyżej wymienionych rzeczy wiarę i skuteczniejsze świadectwo pieczęć nasza do niniejszego naszego pisma została zawieszona. Dan w Krakowie na zjeździe walnym, w najbliższą środę po święcie świętej Agnieszki, Roku Pańskiego tysiąc pięćset czterdziestego piątego, panowania naszego roku trzydziestego ósmego. W obecności czcigodnych i wielebnych w Chrystusie ojców, panów: Piotra, arcybiskupa gnieźnieńskiego, biskupa krakowskiego, legata urodzonego i prymasa, Jana z Kościelca poznańskiego, Mikołaja Dziergowskiego włocławskiego, Samuela Maciejowskiego płockiego i podkanclerzego naszego Królestwa, Jana Dziaduskiego chełmskiego, Andrzeja Zebrzydowskiego kamienieckiego – biskupów. A także wielmożnych, szlachetnych i czcigodnych: Jana hrabiego z Tarnowa, kasztelana krakowskiego, najwyższego w naszym Królestwie, oraz sandomierskiego, lubaczowskiego, stryjskiego starosty; Piotra Kmity, hrabiego na Wiśniczu, marszałka wielkiego naszego Królestwa, a także krakowskiego, spiskiego, przemyskiego, kolskiego starosty; Jana z Tarnowa, sandomierskiego oraz lubelskiego, lelowskiego starosty i marszałka naszego dworu; Piotra z Dąbrowicy lubelskiego, a radomskiego, kazimierskiego starosty; Jana Dziergowskiego mazowieckiego i warszawskiego starosty; Feliksa Szreńskiego z Sokołowa płockiego i malborskiego, płockiego starosty – wojewodów; Mikołaja z Kościelca sandomierskiego i ochmistrza dworu Najjaśniejszej małżonki naszej, a sanockiego, lanckorońskiego, łomżyńskiego, wizneńskiego starosty; Spytka z Tarnowa wojnickiego i podskarbiego naszego Królestwa, a sieradzkiego, brzeźnickiego, krzeszowskiego, krzepickiego starosty; Piotra z Opalenicy gnieźnieńskiego i ochmistrza dworu Najjaśniejszego syna naszego, a kcyńskiego, kościańskiego, olsztyńskiego starosty; Stanisława [k. 4v – s. 7:] Maciejowskiego radomskiego i zawichojskiego starosty; Seweryna Bonera z Balic bieckiego i żupnika, wielkorządcy i burgrabiego krakowskiego, a oświęcimskiego, zatorskiego, bieckiego, rabsztyńskiego starosty; Andrzeja z Tęczyna lubelskiego i śniatyńskiego starosty – kasztelanów; Jana Ocieskiego podkomorzego ziemskiego krakowskiego; Stanisława Borka doktora obojga praw i dziekana, kustosza sandomierskiego, kantora gnieźnieńskiego i kanonika poznańskiego; Andrzeja Czarnkowskiego scholastyka; Benedykta Izdbieńskiego kantora; Stanisława Hozjusza doktora obojga praw, kanonika – krakowskich; Jana Przerębskiego płockiego i kruszwickiego kanonika – sekretarzy naszych; Tomasza Sobockiego podczaszego naszego dworu, chorążego łęczyckiego, burgrabiego krakowskiego i rawskiego starosty; Walentego Dembińskiego referendarza naszego dworu i sekretarza naszego; Mikołaja Myszkowskiego stolnika krakowskiego; Marcina Wolskiego chorążego krakowskiego, łożniczego naszego, burgrabiego krakowskiego i zakroczymskiego, błońskiego starosty; Augustyna Kotwicza chorążego krakowskiego i koniuszego naszego; Hieronima Staszkowskiego ochmistrza kuchni – i wielu innych wiarygodnych świadków, naszych dostojników i urzędników, szczerze i wiernie nam miłych. Dan przez ręce rzeczonego wielebnego w Chrystusie ojca, pana Samuela Maciejowskiego, biskupa płockiego i podkanclerzego naszego Królestwa, szczerze nam miłego. Relacja tegoż wielebnego w Chrystusie ojca, pana Samuela Maciejowskiego, biskupa płockiego i podkanclerzego naszego Królestwa. Samuel, biskup płocki i podkanclerzy, podpisał własnoręcznie. PRZYWILEJ III. ZYGMUNT AUGUST, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, pan i dziedzic Rusi, Prus, Mazowsza, Żmudzi etc. Oznajmiamy niniejszym pismem naszym wszystkim i poszczególnym, obecnym i przyszłym, mającym powziąć o tym wiadomość: Iż chociaż przywilejami najjaśniejszych poprzedników naszych burmistrzowi, rajcom, wójtowi, ławnikom, mieszczanom i wszystkim tym, którzy podlegają jurysdykcji naszego miasta Lwowa, zostało nadane, aby spoza swej jurysdykcji do sądów wojewodów, kasztelanów, starostów, podstarościch, sędziów, podsędków, ziemskich, grodzkich ani jakichkolwiek innych naszego Królestwa nie byli wywoływani, lecz jedynie do wójta w swoje prawo miejskie, wójt zaś jedynie przed nami ma odpowiadać; dekretem zaś świętej pamięci Rodzica naszego burmistrz, rajcy i wójt w sprawach publicznych miasta przed żadnym sądem naszych komisarzy, lecz tylko przed nami, gdzie wówczas z naszym dworem będziemy przebywać, pozwani są zobowiązani odpowiadać po wieczne czasy; to jednak rajcy naszego miasta Lwowa przez swoich posłów w publicznych sprawach tego miasta do nas wyprawionych przedłożyli nam, że wbrew tym ich prawom, a także wbrew postanowieniu świętej pamięci Rodzica naszego o przesyłaniu rot spraw tego miasta przekazanych do nas przez apelację pod nieobecność stron, przyjęło się uzyskiwać z naszej kancelarii pewne komisje w prywatnych sprawach mieszczan, którymi to przed sąd naszych komisarzy, także do odległych miejsc, nie bez szkody i uszczerbku swego bywają wywoływani, i prosili [k. 5v – s. 8:] nas pokornie, abyśmy także samych mieszczan lwowskich uczynili wolnymi od sądów naszych komisarzy. Przeto trzymając się przywilejów dawnych poprzedników oraz dekretu i postanowienia świętej pamięci Rodzica naszego, tak jak burmistrz, rajcy, wójt i ławnicy oraz mieszczanie i przedmieszczanie, a także wszyscy inni jurysdykcji miasta Lwowa są wyjęci spod sądów jakichkolwiek dostojników i urzędników naszego Królestwa, w sprawach zaś publicznych miasta przed żadnym sądem naszych komisarzy, lecz tylko przed nami samymi pozwani odpowiadać powinni; tak też postanawiamy, że sami mieszczanie i przedmieszczanie oraz każdy z osobna z tych, którzy podlegają miejskiej jurysdykcji lwowskiej, w sprawach prywatnych, jakimkolwiek mianem mogłyby być nazwane, od sądów jakichkolwiek naszych komisarzy są całkowicie wyjęci i wolni, jako i wyjmujemy ich i uwalniamy po wieczne czasy i na zawsze; i nie powinny już przeciwko tymże mieszczanom i przedmieszczanom oraz tym, którzy podlegają jurysdykcji miejskiej lwowskiej, w jakichkolwiek ich sprawach być wydawane jakiekolwiek komisje z naszej kancelarii w żaden sposób ani pod żadnym pozorem; a jeśliby jakiekolwiek przez kogoś zostały uzyskane, nie będą miały żadnego znaczenia ani mocy, i nie będą oni zobowiązani na nie odpowiadać ani stawiać się przed komisarzami, lecz według wspomnianego postanowienia świętej pamięci Rodzica naszego, w ich sprawach prywatnych przeniesionych przez apelację z ich sądów zwyczajnych do naszego trybunału, roty spraw mają być z urzędu pod nieobecność stron do nas przesyłane. Na świadectwo niniejszego pisma, do którego nasza pieczęć została zawieszona. Dan na zjeździe walnym krakowskim, [k. 6r – s. 8:] w najbliższy piątek przed Niedzielą Palmową, Roku Pańskiego tysiąc pięćset pięćdziesiątego trzeciego, panowania zaś naszego roku dwudziestego czwartego. Relacja wielmożnego Jana z Ocieszyyna [Ocieskiego], kanclerza Królestwa Polskiego, podkomorzego, burgrabiego krakowskiego, sądeckiego, olsztyńskiego etc. starosty. Jan Ocieski, kanclerz Królestwa Polskiego, podpisał własnoręcznie. PRZYWILEJ IIII. ZYGMUNT, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, pan i dziedzic Rusi, Prus, Mazowsza etc. Czynimy jawnym i zaświadczamy: Gdy przedłożyli przed nami nasi mieszczanie i kupcy lwowscy wszystkich obrządków, to jest obrządku rzymskiego, greckiego, ormiańskiego, przywilej najjaśniejszego pana Aleksandra króla, brata naszego najmilszego, którym od opłat wszelkich ceł, spławów, grobli i mostowych wolność została im przyznana w całym Królestwie i dziedzinach naszych od wołów, wozów i towarów ich jakiegokolwiek rodzaju, gatunku i formy będących; i wytoczyli przed nami sprawę przeciw wielmożnemu Andrzejowi z Tęczyna, wojewodzie krakowskiemu, o to, że ten w naszych komorach w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie, których to miejsc był starostą, mimo to pobierał od nich cło. My, mając wzgląd na kontrakt z racji wspomnianych dóbr chełmskich, bełskich i hrubieszowskich zawarty między nami a rzeczonym wielmożnym Andrzejem i bratem jego Janem z Tęczyna, wojewodą bełskim, zadekretowaliśmy, aby w czasie trwania tego kontraktu tak je trzymali i posiadali za opłatą rocznego czynszu uiszczanego nam, aby mieli nienaruszone dochody i pożytki do tychże naszych dóbr należące. Z tego powodu [k. 6v – s. 9:] chcieliśmy, aby moc i skutek owego przywileju co do naszych komór w Chełmie, Bełzie i Hrubieszowie były zawieszone tak długo, dopóki kontrakt zawarty między nami a rzeczonymi wielmożnymi wojewodami nie wygaśnie; po czym dopiero zadekretowaliśmy, że mieszczanie lwowscy w rzeczonych naszych komorach w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie mają zażywać owej wolności i immunitetu, jakimi zostali obdarzeni przez najjaśniejszego króla Aleksandra; co jaśniej i obszerniej można poznać z naszych listów wydanych im w tej mierze. Gdy zatem przez śmierć obydwu braci kontrakt wygasł, znowu do nas do Wilna przybyli mieszczanie lwowscy i pokornie nas prosili, abyśmy przywilej najjaśniejszego brata naszego i nasz dekret w swej mocy zachować raczyli. Gdy z pewnych przyczyn odłożyliśmy naradę w tej sprawie aż do naszego szczęśliwego powrotu do Królestwa, tymczasem jednak nakazaliśmy spisać imiona kupców, którzy przez rzeczone komory swe towary mieli wieźć, i aby niczego od nich nie ściągano, dopóki wpierw coś przez nas nie zostanie postanowione; ponownie przybyli do nas do Krakowa, prosząc nas kornie o to samo, o co prosili w Wilnie. My, zważywszy na słuszność prośby, mając także wzgląd na zasługi i szczególną wierność naszego miasta Lwowa względem nas, a także na to, że będąc sąsiadem nieprzyjaciół, często zwykło znosić wielkie niewygody i ponosić niebezpieczeństwa, uznaliśmy, że ten przywilej najjaśniejszego brata naszego wraz z naszym dekretem należy we wszystkich jego punktach, klauzulach, warunkach i artykułach potwierdzić, aprobować i ratyfikować, jako też niniejszym potwierdzamy, aprobujemy i ratyfikujemy [k. 7r – s. 9:] oraz stanowimy, że ma on już zyskać swą moc i skutek po wieczne czasy i na zawsze. Dochodzi do tego także zgoda najjaśniejszego pana Zygmunta Augusta, syna naszego najdroższego, któremu te same dobra chełmskie, bełskie i hrubieszowskie darowaliśmy. Przeto nakazujemy wam wszystkim i poszczególnym celnikom i poborcom jakichkolwiek ceł, w całym Królestwie i dziedzinach naszych gdziekolwiek ustanowionym, w szczególności zaś komór w Chełmie, Bełzie i Hrubieszowie, abyście gdy mieszczanie i kupcy lwowscy, czy to obrządku rzymskiego, czy greckiego, czy ormiańskiego, przybędą do was ze swymi towarami, jakiegokolwiek rodzaju, gatunku lub formy byłyby te towary, żadnego cła ani opłaty od nich nie pobierali ani przez innych pobierać nie dopuszczali, lecz wszystkim pozwolili swobodnie, bez jakiejkolwiek przykrości i przeszkody iść, udawać się i przejeżdżać, oraz innym pozwalać nakazywali. Jeślibyście zaś mieli kogoś w sposób oczywisty za podejrzanego, że albo nie jest mieszczaninem lwowskim, albo wiezie cudze towary, tego nie wypuszczajcie wcześniej, dopóki przed urzędem miejskim nie złoży przysięgi, że jest mieszczaninem i że wiezie swoje, a nie cudze towary. Po jej złożeniu niech zostanie wypuszczony swobodnie i bez przeszkody ze wszystkimi towarami. Czego inaczej nie czyńcie pod waszą wiernością i ciężką naszą niełaską. Na czego wiarę i świadectwo nakazaliśmy to napisać i naszą pieczęcią umocnić. Dan w Krakowie w najbliższy piątek przed świętem świętego Galla, Roku Pańskiego tysiąc pięćset czterdziestego drugiego, panowania zaś naszego roku trzydziestego szóstego. Zygmunt król podpisał własnoręcznie. [k. 7v – s. 10:] MY ZATEM, ZYGMUNT AUGUST, król wyżej rzeczony, przychylając się łaskawie do próśb tego rodzaju doradców naszych, zaniesionych do nas za sławetnymi mieszczanami lwowskimi, wyżej spisane, a przez nas przejrzane listy ich przywilejów i praw wyżej włączonych z oryginałów nakazaliśmy przepisać i w tę formę transsumptu ująć, a także wspomnianym mieszczanom lwowskim pod naszym tytułem i z zawieszoną pieczęcią wydać. I stanowiemy, jak i niniejszym stanowiemy, aby tym listom transsumptu tak w sądach, jak i gdzie indziej w każdym miejscu, gdzie i ilekroć okaże się to konieczne, niezłomnie wierzono i niewątpliwą wiarę dawano, nie inaczej niż gdyby same oryginalne listy zostały przedłożone. Na wszystkich i poszczególnych wyżej wymienionych rzeczy wiarę i jawniejsze świadectwo pieczęć naszą do niniejszego pisma nakazaliśmy zawiesić. Działo się i dano w naszym mieście Lublinie, w najbliższy czwartek przed Niedzielą Jubilate, Roku Pańskiego tysiąc pięćset pięćdziesiątego czwartego, panowania naszego roku dwudziestego piątego. Jan Ocieski, kanclerz Królestwa Polskiego [Nota kancelaryjna:] Relacja wielmożnego Jana z Ocieszyyna, kanclerza Królestwa Polskiego, krakowskiego generalnego oraz sądeckiego, olsztyńskiego starosty, podkomorzego i burgrabiego krakowskiego. [Druga strona okładki – s. 11:] Wyłączenia spod jakiejkolwiek jurysdykcji sędziów. Dekret zaś sądu komisarzy Jego Królewskiej Mości w sprawach felońskich wydany w Warszawie w piątek przed Niedzielą Judica roku 1612 pod trzema przywilejami a magistratem lwowskim, nota bene. [Pieczęć tuszowa okrągła:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA

[Okładka – s. 2:] 1554 197 Ser. B. 65. Sigismundi Augusti 4 Privilegia, tria Evocationis extra Forum, quartum Libertatis à Theloneo, Ao 1554. Fasc. 261. 4. B. 14 1/2. Arca 10. B.lo 16. [Zdjęcie 3: Pieczęć w metalowej puszce, odciśnięta w czerwonym wosku w misie z jasnego wosku, zawieszona na jedwabnym sznurze] [k. 1v-2r – s. 4:] SIGISMVNDVS AVGVSTVS Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogithiae etc. Dominus et haeres. Significamus tenore praesentium quibus expedit universis, praesentibus et futuris harum noticiam habituris. Exhibuisse coram nobis certos Consiliarios nostros, nomine Famatorum Proconsulis et consulum civitatis nostrae Leopoliensis literas Privilegiorum infrascriptorum, sub titulis et sigillis nostris, et serenissimi olim domini Parentis nostri desyderatissimi subappensis, quas nos vidimus sanas, salvas, et integras, nullique vicio aut suspicioni obnoxias, Supplicasseque ut eiusmodi literas per modum transsumpti describi, et sub titulo et sigillo nostro Civibus Leopoliensibus extradi mandare dignaremur. Primum autem Privilegium tenor fuerit sequens: SIGISMVNDVS Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, totius Prussiae, Masoviae etc. Dominus et haeres. Significamus praesentibus literis quorum interest universis, Cum impetrasset a nobis Religiosus Choma Lop Rutenus, anteurbanus noster Leopoliensis, ut causam quam habuit contra Famatos Proconsulem et Consules civitatis Leopoliensis de templo quodam ritus Graeci Blahowiescsenski intitulato, quod ad se iure quaesito et naturali pertinere putabat, aliquibus Commissariis committeremus, Coram quibus cum citati comparuissent, protulerunt literas nostras, quibus Civitati Leopoliensi eam praerogativam, secundum vetera eorum Privilegia concessimus, ne Proconsul, consules et Advocatus Leopolienses, coram alio quopiam Iudice in Regno nostro quocunque in iudicio respondere teneantur, quam coram nobis in Regno nostro cum literis nostris citationis evocati fuerint, petieruntque a Commissariis nostris, ut eam causam ad nos remitterent, Quod cum negatum illis a Comissariis esset, atque ut responderent propositioni Chomae Lop per eosdem commissarios fuisset decretum, Proconsul et Consules ad nos appellarunt. In termino itaque hodierno, ex limitatione generali causarum proveniente, partibus comparentibus, Choma Lop et Nunciis Civitatis Leopoliensis cum sufficienti mandato, revisis per Consiliarios nostros Actis causae et Privilegiis Civitatis Leopoliensis, comperimus diserte in eis cautum esse, ne coram alio quoopiam Iudice, quam coram nobis respondere in Iudicio Proconsul cum Consulibus, et Advocatus civitatis Leopoliensis teneantur; ex sententia Consiliariorum nostrorum Decretum Commissariorum nostrorum retractandum et abrogandum duximus, retractamusque et abrogamus praesentibus literis, ac Privilegia civitatis Leopoliensis superius scripta confirmantes, decernimus, ne Proconsul, consules, Advocatusque Leopolienses in causis publicis civitatis ad aliquod aliud Iudicium, etiam commissariorum nostrorum quorumcunque, quam ad nostrum Regium, ubi cum Curia nostra in Regno fuerimus pro quibuscunque causis evocentur, evocatique respondere non teneantur perpetuis temporibus, hac nostra sentencia mediante. In cuius fidem et testimonium sigillum nostrum praesentibus [k. 2v – s. 5:] est appensum, Datum Piotrkoviae feria sexta post festum sancti Egidii proxima, Anno Domini Millesimo quingentesimo quadragesimo septimo, Regni vero nostri quadragesimo primo. Relatio Reverendi in Christo patris domini Samuelis Maczieiowski Episcopi Cracoviensis Regni Poloniae Cancellarii. Samuel Eps Cracovien. et R. P. Cancellarius ss. PRIVILEGIVM II. IN NOMINE DOMINI AMEN. Ad perpetuam rei memoriam. Solent Reges et Principes, quorum memoriam volunt esse sempiternam, ea literarum munimentis commendare, Proinde nos SIGISMVNDVS Dei gratia Rex Poloniae, supremus Dux Lithuaniae, necnon terrarum Cracoviae, Sandomiriae, Siradiae, Lanciciae, Cuiaviae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Culmensis, Elbingensis, Pomeraniaeque etc. Dominus et haeres, Significamus praesentibus literis nostris, quorum interest, universis et singulis, Quod cum nobis cives nostri Leopolienses exposuissent, evocari se et citari plerumque de bonis ipsorum civilibus, et civitati pertinentibus, eidemque unitis et incorporatis, ex iurisdictione sua Civili, ad iudicia Palatinorum, Castellanorum, capitaneorum, Vicecapitaneorum, Iudicum, Subiudicum, terrestria Castrensiaque, et alia Regni nostri, contra Privilegia et literas, quae ipsis tam per nos quam per Serenissimos divae memoriae Reges Poloniae Praedecessores nostros concessa sunt, quae coram nobis originaliter produxerunt, In quibus quidem literis et Privilegiis, quoniam diserte ac copiose continetur, dictos Cives Leopolienses, non alibi debere, quam apud ipsorum [k. 3r – s. 5:] Advocatum in eorum iure, Advocatus vero coram nobis respondere, ipsos denique Cives ab omnibus Iurisditionibus dictorum Regni nostri Procerum, et Officialium, ac aliorum quorumcunque Iudicum exemptos, et iuri civili Theutonico esse adscriptos. Nos, quandoquidem omnium iura et Privilegia salva et firma esse volumus, nolentes eciam ut aliqua in parte iura et Privilegia civitatis nostrae Leopoliensis labefactentur, et habentes in memoria ipsorum Civium Leopoliensium erga nos et maiores nostros Poloniae Reges, fidem, studium, ac subiectam observantiam, volentesque eos, ita ut merentur gratia nostra prosequi, Privilegia predicta eorum confirmanda et approbanda duximus, confirmamusque et approbamus praesentibus literis nostris, Decernentes et statuentes ipsos Cives et suburbanos Leopolienses, et alios quoscunque Iurisditionis Civitatis eiusdem homines, ad nullum iudicium Palatinorum, Castellanorum, Capitaneorum, Vicecapitaneorum, Iudicum, Subiudicum, Polonicum terrestre, castrense, aut aliud quodcunque Regni nostri, Dignitariorum, et Officialium nostrorum pro quibuscunque causis magnis et parvis, criminaliter vel civiliter, de bonis eorum quibuscunque eis intentatis, evocari posse ac debere, sed omnes apud Proconsulem et Consules, vel Advocatum, in iure eorum civili Maydeburgensi, et Leopoliensi pretorio conveniri oportere atque iustificari, Proconsulem vero et Consules atque Advocatum coram nobis in praesentia cum in Regno fuerimus, et literis nostris, sigillo nostro obsignatis evocabuntur, eosdem iure suo Civili Maydeburgensi responsuros perpetuis temporibus, Quamobrem universis Palatinis, [k. 3v – s. 6:] Castellanis, Capitaneis, Vicecapitaneis, Iudicibus, Subiudicibus, et aliis quibuscunque Dignitariis, et Officialibus, Regni nostri ad noticiam deducentes severe mandamus, ne ipsos cives Leopolienses, et illius iurisditionis homines, tam in ipsa civitate quam extra eandem ubicunque locorum inhabitantes, in iudicia sua evocare audeant, citareque patiantur. Verum omnes et singulas eorum causas et negocia, pro quibus ad Iudicia et Tribunalia eorum citabuntur, extraque ius suum Civile Maydeburgense eis competens evocabuntur, ad officium et Iudicium Civile Leopoliense, in quo resident, remittant, et eos impetere et iudicare non praesumant. Nam si quovis modo per quempiam Iudicum, Dignitariorum et Officialium nostrorum, contra prefatos Proconsulem et Consules, Advocatum, Scabinos, et omnes alios Cives et incolas Leopolienses, sic ut praefertur, in Civitate et extra eandem in civili iurisditione conssidentes, cuiuscunque status et rituum hi fuerint, attentatum, sentenciatum, vel decretum fuerit, irritum et nullius roboris ac momenti esse volumus, declaramus, et decernimus, totumque illud cassamus et anihilamus per praesentes. Si quis vero contra huiusmodi iura, et privilegia, ac praesentes literas nostras, ipsos Cives et incolas Leopolienses ex iure eorum Civili Theutonico Maydeburgensi evocaverit, vel contra eosdem aliquid decreverit, extunc tales damna illa, quae ipsi exinde perceperint, citati ad praesentiam nostram, eis refundere tenebuntur, Et nihilominus illud totum, quicquid per eos attentatum, decretum, et sentenciatum fuerit, sic ut praemissum est irritum et nullius roboris esse et fieri debet praesentibus perpetuis temporibus duraturis. [k. 4r – s. 6:] In quorum omnium et singulorum praemissorum fidem et efficacius testimonium sigillum nostrum praesentibus literis nostris est subappensum. Datum Cracoviae in Conventione generali, feria quarta post festum sanctae Agnetis proxima, Anno Domini Millesimo quingentesimo quadragesimo quinto, Regni nostri anno trigesimo octavo. Praesentibus Reverendo et Reverendo in Christo patribus dominis, Petro Archiepiscopo Gneznensi Episcopo Cracoviensi, Legato nato et Primate, Ioanne de Colya Posnaniensi, Nicolao Dziergowski Wladislaviensi, Samuele Maczieiowski Plocensi et Regni nostri Vicecancellario, Ioanne Dziaduski Chelmensi, Andrea Zebrzidowski, Camenecensi Episcopis. Necnon Magnificis, Generosis et Venerabilibus, Ioanne comite de Tharnow, Castellano Cracoviensi Regni nostri supremo, ac Sandomiriensi, Lubaczoviensi, Stricensi Capitaneo, Petro Kmitha comite in Wissnicze Cracoviensi, Regni nostri supremo Marschalco, ac Cracoviensi, Scepusiensi, Premisliensi, Colensi Capitaneo, Ioanne de Tharnow, Sandomiriensi, et Lublinensi, Leoloniensi Capitaneo, et Marschalco Curiae nostrae, Petro de Dambrowicza Lublinensi, ac Radomiensi, Cazimiriensi Capitaneo, Ioanne Dziergowski Masoviae, et Capitaneo Varscheviensi, Foelice Srzenski de Sokolovo Plocensi, et Mariemburgensi, Płocensi Capitaneo, Palatinis, Nicolao de Colya Sandomiriensi, et Serenissimae consortis nostrae Curiae Magistro, ac Sanocensi, Lanczkorunensi, Lomzensi, Wiznensi Capitaneo, Spithcone de Tharnow Woynicensi, et Regni nostri Thesaurario, ac Siradiensi, Brzesnicensi, Krzeschoviensi, Krzepicensi Capitaneo, Petro de Opalenicza Gneznensi, et Serenissimi filii nostri Curiae Magistro, et Kczinensi, Costensi, Olschtinensi Capitaneo, Stanislao [k. 4v – s. 7:] Maczieiowski Radomiensi, et Zawichostensi Capitaneo, Severino Bonar de Balicze, Bieccensi, et Zuppario, Burgrabio ac Magno Procuratore Cracoviensi, et Oszwiaczimensi, Zathoriensi, Bieccensi, Rabsctinensi Capitaneo, Andrea de Thaeczin Lublinensi, et Capitaneo Snyathinensi, castellanis, Ioanne Oczieski Succamerario terrestre Cracoviensi, Stanislao Borek, iuris utriusque Doctore, et Decano, Custode Sandomiriensi, Cantore Gneznensi, et Canonico Posnaniensi, Andrea Czarnkowski Scholastico, Benedicto Isdbienski Cantore, Stanislao Hosio utriusque iuris Doctore, Canonico, Cracoviensibus, Ioanne Przerembski Plocensi et Krusswiciensi Canonico, Secretariis nostris, Thoma Soboczki Pocillatore Curiae nostrae, Tribuno Lanciciensi, Burgrabio Cracoviensi, et Capitaneo Ravensi, Valentino Dembienski, Refferendario Curiae nostrae, et Secretariis nostris, Nicolao Mischekowski, Dapifero Cracoviensi, Martino Volski, Tribuno Cracoviensi, camerae nostrae Praefecto, Burgrabio Cracoviensi, et Zakroczimensi, Blonensi Capitaneo, Augustino Kothvicz, vexillifero Cracoviensi, et stabuli nostri Praefecto, Hieronymo Staschkowski coquinae Magistro, Et aliis pluribus testibus, Dignitariis et Officialibus nostris fidedignis syncere et fidelibus nobis dilectis. Datum per manus praefati Reverendi in Christo patris domini Samuelis Maczieiowski Episcopi Plocensis, et Regni nostri Vicecancellarii, syncere nobis dilecti. Relatio eiusdem Reverendi in Christo Patris domini Samuelis Maczieiowski, Episcopi Plocensis, et Regni nostri vicecancellarii. Samuel Episcopus Plocensis et vicecancellarius ss. [subscripsit]. PRIVILEGIVM III. SIGISMVNDVS AVGVSTVS, Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogithiae etc. Dominus et haeres. Significamus praesentibus literis nostris universis et singulis, praesentibus et futuris harum noticiam habituris, Quod etsi Privilegiis Serenissimorum Praedecessorum nostrorum, Proconsuli, Consulibus, Advocato, Scabinis, Civibus, ac omnibus iis, qui sunt sub Iurisdictione Civitatis nostrae Leopoliensis, concessum sit, ne ex iurisdictione sua ad Palatinorum, Castellanorum, Capitaneorum, Vicecapitaneorum, Iudicum, Subiudicum, terrestria castrensiaque, ac quaevis alia Iudicia Regni nostri evocentur, tantum ad Advocatum in ius suum Civile, Advocatusque duntaxat coram nobis respondere debet, Decreto vero divi Parentis nostri Proconsul, Consules, Advocatusque in causis publicis Civitatis, coram nullo Commissariorum nostrorum iudicio, tantum coram nobis ubi tum cum curia nostra constituti fuerimus, evocati respondere perpetuis temporibus astricti sunt, Cum tamen Consules Civitatis nostrae Leopoliensis per Nuncios suos in publicis Civitatis illius negociis ad nos missos retulissent nobis, praeter haecipsa iura illorum, tum contra ordinationem Divi Parentis nostri, de rotulis causarum Civitatis illius ad nos per appellationem devolutis, absentibus partibus transmittendis, quasdam Commissiones ex cancellaria nostra in privatis Civium causis impetrare consuevisse, quibus in iudicium Commissariorum nostrorum, etiam in loca longinqua non sine dispendio et iactura sua evocantur, supplicarentque [k. 5v – s. 8:] nobis, ut ipsos quoque Cives Leopolienses a iudiciis Commissariorum nostrorum exemptos faceremus, Quamobrem Privilegiis veterum Praedecessorum, Decretoque et ordinationi divi Parentis nostri inhaerentes, quemadmodum Proconsul, Consules, Advocatus, et Scabini, atque Cives et Suburbani, ac alii omnes iurisditionis Civitatis Leopoliensis exempti sunt a Iudiciis Dignitariorum et Officialium quorumvis Regni nostri, In causis vero publicis Civitatis, coram nullo Commissariorum nostrorum iudicio, tantum coram nobismetipsis citati respondere debent; ita eciam statuimus, Cives ipsos et suburbanos et sigillatim quemlibet eorum qui sunt sub iurisdicione Civili Leopoliensi, in privatis causis, quocunque nomine censeri poterint, a Iudiciis quorumvis Commissariorum nostrorum prorsus exemptos et liberos esse, prout eosdem eximimus et liberamus perpetuis temporibus et in aevum, neque amplius contra ipsos Cives et Suburbanos, ac eos qui sunt sub iurisditione civili Leopoliensi, in quibuscunque causis illorum, aliquae commissiones e Cancellaria nostra ullo modo aut praetextu dari debent, et si quae a quopiam impetratae fuerint, eae nullius momenti ac roboris erunt, sed neqs eciam ad eas respondere, aut se sistere coram Commissariis astricti erunt, verum secundum commemoratam ordinationem Divi Parentis nostri in causis suis privatis a iudiciis illorum ordinariis ad Tribunal nostrum per appellationem devolutis, rotuli causarum officiose absentibus partibus ad nos transmittendi sunt. Harum testimonio literarum, quibus sigillum nostrum subappensum est. Datum in Conventione generali Cracoviensi [k. 6r – s. 8:] feria sexta ante dominicam Palmarum proxima, Anno Domini Millesimo quingentesimo quinquagesimo tertio, Regni vero nostri anno vigesimo quarto. Relatio Magnifici Ioannis de Oczieszkino, Regni Poloniae cancellarii, Succamerarii, Burgrabii Cracoviensis, Sandecensis, Olschtinensis etc. Capitanei. Ioannes Oczieski R. P. Cancellarius ss. PRIVILEGIVM IIII. SIGISMVNDVS Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae etc. Dominus et haeres. Planum testatumque facimus, Quod cum produxissent coram nobis cives et Mercatores nostri Leopolienses omnium rituum, hoc est, ritus Romani, Graeci, Armenici, Privilegium Serenissimi domini Alexandri Regis fratris nostri charissimi, quo a solutionibus omnium teloneorum, navigiorum, aggeralium et pontalium, libertas eis in toto Regno et Dominiis nostris fuerat concessa, a bobus, curribus, mercibusque eorum, cuiuscunque generis, speciei, et maneriei existentibus, actionemque coram nobis intentassent Magnifico Andreae de Thaczin Palatino Cracoviensi, quod is in Cameris nostris, Belzen, Chelmen, et Rubieschovien, quorum locorum Capitaneus erat, vectigal nihilominus ab eis exigeret, Nos habita racione Contractus, racione dictorum bonorum Chelmen, Belzen, et Rubieschovien, inter nos, et praedictum Magnificum Andream, fratremque eius Ioannem a Thaczin, Palatinum Belsensem initi; decreveramus, ut durante contractu isto, ita haberent et possiderent sub annua pensione nobis persolvenda, ut integros haberent reditus et obventiones, ad ea ipsa bona nostra pertinentes. Ad quae [k. 6v – s. 9:] ideo vim et effectum eius Privilegii, quoad cameras nostras Chelmen, Belzen, ac Rubieschovien, suspensum esse voluimus, tantisper dum contractus inter nos, et praedictos Magnificos Palatinos factus expiraret, quo facto, tum demum Cives Leopolienses, in praedictis Cameris nostris Belzen, Chelmen, et Rubieschovien, ea libertate et immunitate potiri debere decrevimus, qua per Serenissimum Regem Alexandrum fuerunt donati; quae admodum ex literis nostris in eam rem illis datis, clarius et uberius licet cognoscere. Postquam itaque morte utriusque fratris contractus expiravit, Vilnam ad nos iterum cives Leopolienses venerunt, ac humiliter nobis supplicarunt, ut Privilegium Serenissimi fratris nostri, et Decretum nostrum in suo robore conservatum vellemus, Qua de re cum deliberationem certis de causis in foelicem nostrum in Regnum reditum reiecisseus, interea tamen nomina mercatorum, qui per praedictas Cameras merces suas vecturi essent, conscribi iussissemus, neqs ab eis quicquam exigi, nisi constitutum prius per nos aliquid esset, Iterum ad nos Cracoviam venerunt, idque illud quod Vilnae supplices a nobis petentes, Nos attenta petitionis aequitate, habentes eciam racionem meritorum et fidei singularis erga nos Civitatis nostrae Leopoliensis, quodque ea, cum finitima sit hostibus, magna saepe incommoda pati, et pericula sustinere consuevit; Privilegium hoc Serenissimi fratris nostri, et Decretum una nostrum, in omnibus suis punctis, clausulis, conditionibus et articulis, confirmandum, approbandum, ratificandum duximus, ita ut praesentibus confirmamus, approbamus, ratificamus, [k. 7r – s. 9:] atque id iam vim et effectum suum sortiri debere perpetuo et in aevum decernimus, Accedente eciam ad eam rem consensu Serenissimi domini Sigismundi Augusti filii nostri charissimi, cui haecipsa bona Chelmen, Belzen, et Rubieschovien donavimus, Quare mandamus vobis universis et singulis, vectigalium sive teloneorum quorumcunque Praefectis, in toto Regno et Dominiis nostris ubilibet constitutis, praecipue vero Camerarum Chelmen, Belzen, et Rubieschovien, ut cum Cives et Mercatores Leopolienses, sive ii Romani, sive Graeci, sive Armenici ritus sint, ad vos cum mercibus suis venerint, cuiuscunqz tandem illae merces generis, speciei, vel maneriei fuerint, nullum ab eis vectigal sive teloneum exigatis, neqs ab aliis exigi admittatis, sed omnes libere et absqs omni molestia, et impedimento ire, proficisci, et transire permittatis, et ab aliis permitti iubeatis, Quod si suspectum aliquem evidenter habueritis, quod vel Leopoliensis civis non sit, vel alienas merces vehat, eum non prius dimittatis, quam coram officio Civili se et Civem esse, et suas non alienas merces vehere iuramentum praestiterit, Quo praestito libere et absqs impedimento cum mercibus dimittatur omnibus. Secus non facturi pro fide vestra, et gravi indignatione nostra. In cuius rei fidem et testimonium haec scribi, sigilloque nostro communiri mandavimus. Datum Cracoviae feria sexta ante festum sancti Galli proxima, Anno Domini Millesimo Quingentesimo Quadragesimo Secundo, Regni vero nostri Anno trigesimo sexto. Sigismundus Rex ss. [k. 7v – s. 10:] NOS ITAQVE SIGISMVNDVS AVGVSTVS, Rex praefatus, supplicationibus eiusmodi Consiliariorum nostrorum, apud nos pro Famatis Civibus Leopoliensibus factis, benigne annuentes, suprascriptas a nobis visas literas eorum Privilegiorum et iurium praeinserterorum ex originalibus describi, et in hanc Transsumpti formam redigi, atque memoratis civibus Leopoliensibus, sub titulo et sigillo nostro appenso extradi mandavimus, Decernimusque, prout et praesentibus decernimus, ut iis transsumpti literis, tam in Iudiciis quam alias ubique locorum, ubi et quoties necessarium fuerit, firmiter stetur, et indubia fides adhibeatur, non aliter quam si ipsae literae originales in medium producerentur. In quorum omnium et singulorum praemissorum fidem, et evidentius testimonium, sigillum nostrum praesentibus appendi mandavimus. Actum et Datum in Civitate nostra Lublinensi, feria quinta ante Dominicam Iubilate proxima, Anno Domini Millesimo quingentesimo quinquagesimo quarto, Regni nostri vigesimo quinto. Ioannes ocieski Rp Cancellarius [Nota kancelaryjna:] Relatio Magnifici Ioannis de Oczieszkino Regni Poloniae Cancellarii, Cracoviensis generalis ac Sandecensis Olschtynensis capitanei, Succamerarii et Burgrabii Cracoviensis. [Druga strona okładki – s. 11:] Exemptiones a quovis Iudicum Jurisdictione. Decretum vero Judicium Comissariorum S. R. Mttis in Phellonibus lati Varsaviae f[eri]a 6. ante D[omi]nica[m] Judica Ao. 1612. sub Tres Privilegiis et Magistratu Leopolie[nsi] NB. [Pieczęć tuszowa okrągła:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA