Potwierdzenie przywilejów cechu sukienników lwowskich przez króla Zygmunta III Wazę

ZYGMUNT Trzeci, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, inflancki etc., a także dziedziczny król Szwedów, Gotów i Wandalów. Oznajmiamy niniejszym listem naszym wszystkim i każdemu z osobna, kogo to dotyczy, że przedłożono przed nami dwa pergaminowe listy przywilejów: jedne, którymi najjaśniejszy poprzednik nasz król Stefan potwierdził pewne prerogatywy krajaczom sukna lwowskim, łaskawie nadane i ustąpione przez naszych poprzedników, podpisane ręką tegoż pana króla Stefana i umocnione pieczęcią wiszącą większą kancelarii; drugie zaś, którymi magistrat miasta Lwowa ufundował cech tychże krajaczy sukna, umocnione pieczęcią radziecką wiszącą, zdrowe, nienaruszone i wolne od wszelkiej wady podejrzenia. I suplikowano nam w imieniu tegoż cechu, abyśmy raczyli powagą naszą królewską je zaaprobować, potwierdzić i ratyfikować. Których to jednych brzmienie słowo w słowo następuje w ten sposób: STEFAN, z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, inflancki, wołyński, podlaski, inflancki etc., a także książę Siedmiogrodu. Oznajmiamy tym listem naszym wszystkim i każdemu z osobna, którzy o tym wiadomość mieć będą, że przedłożony i okazany został przed nami przez posłów naszego miasta Lwowa w imieniu krajaczy sukna tegoż naszego miasta list pana Zygmunta, tego imienia Pierwszego, króla, najchwalebniejszego naszego poprzednika, spisany na karcie pergaminowej, umocniony zawieszeniem pieczęci większej koronnej i podpisem Samuela, biskupa krakowskiego i kanclerza Królestwa Polskiego, nienaruszony i wolny od wszelkiej wady i złego podejrzenia. I suplikowano nam przez tychże posłów, abyśmy raczyli tenże list i wszystko w nim zawarte naszą powagą królewską aprobować i potwierdzić. Którego brzmienie było takie: W IMIĘ PAŃSKIE, AMEN. Na wieczną rzeczy pamiątkę. Ponieważ ze spraw śmiertelnych nic nie jest bardziej ulotne niż sama pamięć, dlatego, aby to, co dzieje się w czasie, nie zanikło, zapobiegliwość ludzkiego rozumu wynalazła sposób, aby takie rzeczy powierzać pomnikom pism ku przyszłej pamięci. Przeto my, ZYGMUNT, z Bożej łaski król Polski, najwyższy książę litewski, a także ziem krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, kujawskiej, łęczyckiej, chełmińskiej, elbląskiej, pomorskiej, ruskiej, pruskiej, mazowieckiej etc. pan i dziedzic, oznajmiamy brzmieniem niniejszego wszystkim i każdemu z osobna, obecnym i przyszłym, którzy o tym wiadomość posiądą, że gdy uczciwi krajacze sukna naszego miasta Lwowa przedłożyli nam, iż przywileje ich zrządzeniem losu, przez pożar znaczniejszej części miasta wskutek srogości ognia uległy zniszczeniu, w których wyraźnie było napisane, iż nikt oprócz nich w mieście Lwowie nie może krajać sukna jakiegokolwiek rodzaju i na łokcie sprzedawać, z racji czego pewien czynsz na zamek lwowski każdego roku płacą. Teraz jednak wielu ludzi, bez upoważnienia miasta, na ich szkodę waży się wszelakie sukna jawnie i skrycie krajać na łokcie i sprzedawać, z niemałą krzywdą i uszczerbkiem tychże krajaczy sukna naszego miasta Lwowa. Dlaczego z ich strony proszono nas pokornie, abyśmy raczyli tymże sukiennikom, którzy tego rodzaju czynsze i ciężary na zamek lwowski na naszą rzecz płacić są zobowiązani, tąże królewską łaskawością zaradzić, aby żaden inny kupiec ani kramarz, tutejszy czy przybysz, jakiegokolwiek stanu i kondycji, wiary bądź obrządku by był, poza samymi krajaczami sukna miasta, sukna wszelkiego rodzaju i materii ku uszczerbkowi i stracie tychże lwowskich sukienników nie ważył się na łokcie lub na części krajać i wcale ciąć. My przeto, pragnąc z naszej królewskiej łaskawości tymże sukiennikom wyświadczyć łaskę i za zasługi im dać tę wolność [...] uznaliśmy za stosowne nadać i przyznać, jako dajemy i potwierdzamy na wieki. Stanowiąc, że żaden z ludzi, jakiegokolwiek stanu i kondycji by był, na szkodę i uszczerbek tychże sukienników rzeczonego naszego miasta Lwowa, w mieście i poza miastem Lwowem, pod jakąkolwiek jurysdykcją, sukien jakiegokolwiek rodzaju i materii by były, jawnie lub skrycie na postawy i części nie ważył się krajać oraz sprzedawać na szkodę i uszczerbek tychże krajaczy lwowskich, pod karą zajęcia i utraty tychże sukien. Z czego połowę tymże sukiennikom, a połowę urzędowi, przez który byli wsparci w zajęciu takich sukien, chcemy by przypadła. Dlatego tobie, urodzonemu Mikołajowi Odnowskiemu z Fulsztyna, kasztelanowi przemyskiemu i naonczas staroście, a podczas jego nieobecności podstarościemu, jak również burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa polecamy przez niniejsze, abyście wezwani przez tychże sukienników lwowskich do chwytania takich ich szkodników, na ich uszczerbek tego rodzaju sukna na łokcie i na części krających i sprzedających, należytej udzielili im pomocy i w takich sprawach ich strzegli i bronili z racji swego urzędu i łaski naszej królewskiej, inaczej nie postępując. Na czego wiarę i świadectwo pieczęć nasza do niniejszego została przywieszona. Dan w Krakowie w Wielki Czwartek roku Pańskiego tysięcznego pięćsetnego czterdziestego pierwszego, panowania zaś naszego czterdziestego pierwszego. W obecności najprzewielebniejszego i jaśnie wielmożnych w Chrystusie ojców, panów Mikołaja arcybiskupa gnieźnieńskiego, legata urodzonego i prymasa, Samuela Maciejowskiego biskupa krakowskiego i kanclerza Królestwa, Benedykta Izbieńskiego poznańskiego, Andrzeja Czbrzedowskiego [Zebrzydowskiego] włocławskiego, Andrzeja Zebrzydowskiego płockiego biskupów; jak również wielmożnych i urodzonych Piotra Kmity wojewody i starosty krakowskiego, Królestwa naszego marszałka najwyższego oraz przemyskiego, spiskiego etc. starosty, Jana hrabiego z Tarnowa sandomierskiego, dworu naszego marszałka oraz lubelskiego, lelowskiego starosty, Stanisława z Łaska sieradzkiego, Jana Dzierzgowskiego mazowieckiego i warszawskiego starosty wojewodów, Mikołaja z Woli sandomierskiego, Spytka Jordana krakowskiego, Zygmunta Kostki gdańskiego, czchowskiego, łomżyńskiego, wiskiego starosty, Jerzego Jeżewskiego warszawskiego kasztelanów, Walentego Dębieńskiego, Jakuba Uchańskiego dziekana płockiego archidiakona poznańskiego dworu naszego referendarzy, Andrzeja Czarnkowskiego prepozyta gnieźnieńskiego, Filipa Padniewskiego kantora krakowskiego, Stanisława Hozjusza doktora obojga praw, Piotra Porębskiego oficjała radomskiego sekretarzy Królestwa naszego, Marcina Wolskiego skarbnika dworu naszego, przełożonego pokojowców naszych, chorążego i burgrabiego krakowskiego, Achacego czerskiego, złoczowskiego starosty, Augustyna Kotwicza przełożonego stajni naszej oraz innych dostojników i urzędników naszych, szczerze i wiernie nam miłych, wiarygodnych świadków przy powyższym. Dan przez ręce najprzewielebniejszego w Chrystusie ojca, pana Samuela Maciejowskiego biskupa krakowskiego, kanclerza Królestwa Polskiego. [Ręką własną:] Samuel, biskup krakowski i kanclerz Królestwa Polskiego. My przeto, przychylając się łaskawie do owej prośby zaniesionej nam przez tychże posłów naszego miasta Lwowa, wpisany wyżej list we wszystkich jego punktach, klauzulach, artykułach i warunkach, o ile względy prawa pospolitego na to zezwalają, uznaliśmy za godny aprobaty i potwierdzenia, jako zaiste niniejszym naszym pismem aprobujemy i potwierdzamy, oraz postanawiamy, że należytą i właściwą swą moc i wagę powinien zachować. Na czego wiarę niniejsze pismo ręką naszą podpisaliśmy i pieczęcią Królestwa naszego umocnić nakazaliśmy. Dan w Krakowie dnia dwudziestego pierwszego miesiąca października roku Pańskiego tysięcznego pięćsetnego siedemdziesiątego ósmego, panowania zaś naszego roku trzeciego. Drugi zaś list tak brzmi słowo w słowo: RAJCY miasta Lwowa, mieszkańców miasta Lwowa z powagi Najjaśniejszego Majestatu Królewskiego, pana naszego najmiłościwszego, przełożeni. Oznajmiamy brzmieniem niniejszego, że ponieważ pomyślność miasta od tego przede wszystkim zależy, aby jakie obyczaje i prawa z początku ustanowiono, te jak najściślej zachowywać i stosować; a ponieważ ten obowiązek przede wszystkim na samych magistratach spoczywa, przeto gdy ku temu dążenia prywatnych mieszczan zmierzają i każdy ze swej strony wspiera troskę publiczną, uważamy to za łatwiejszą i bezpieczniejszą drogę do wspierania dobra publicznego; jeśli bowiem takie usposobienie swoich [mieszczan] dostrzegą, nie tylko nie powinni go powstrzymywać, lecz dalej jeszcze popierać i wzbudzać, a wysiłki życzliwie wspierać i swą przychylnością utwierdzać. Dlatego i my, gdy nam mieszczanie nasi młodsi katolicy, którzy trudnią się sprawą krajania i sprzedawania sukien, przedstawili, że wielkie szkody i przeszkody od ludzi po części Żydów i schizmatyków, po części innych, którym to z prawa i dawnego zwyczaju dozwolone nie jest, ponoszą i obawiają się w ślad za tym nadużywania przywilejów i zachwiania porządku miejskiego, a wzywali naszej wiary [pomocy], abyśmy zgodnie z tym, czym jesteśmy zobowiązani dla wspierania i przestrzegania praw, zaradzili ich stratom i przeciwstawili naszą powagę bezpodstawnym krzywdom przeciwko pożytkowi publicznemu – nie mogliśmy nie przychylić się do życzeń tychże, dobrze ufającym udzielając wszelkiej naszej przychylności, łaski i pomocy, pragnąc, na ile w naszej mocy, zachowania spokoju miasta i bacząc na ich zabezpieczenie od szkody. Dlatego, jako że z racji troski naszego urzędu dążymy wszelkimi sposobami do pomyślności miasta, aby to, co dotyczy ich sprawy, zostało z pilnością i staraniem zalecone ku współudziałowi z nami; a by mogli to uczynić dogodniej, uznali za właściwe ustanowić tu między sobą zgromadzenie, które [starszych] swego ciała obierze i nam ku zatwierdzeniu przedstawi, mających władzę zwoływania zebrania i naradzania się z pozostałymi braćmi, tylko w tym celu, nie innym, aby o swych powinnościach w razie potrzeby jednomyślną zgodą dogodniej radzić, przywileje od przodków z powagi naszej tego miasta umocnione zgromadzić [...] temuż ciału dajemy i udzielamy, jako niniejszym upoważnieniem daliśmy i dajemy im pozwolenie [...] jawnie i skrycie szkodzących krajaczom sukna powstrzymywać, a urząd grodzki starościński [...] edyktem i powagą Najjaśniejszego Majestatu Królewskiego, pana naszego najmiłościwszego, wedle przywilejów pomienionych królów polskich pomoc temuż cechowi krajaczy sukna nieść zdoła, a toż ciało krajaczy sukna mieć będzie możność zatwierdzenia niniejszego zgromadzenia przez pana miasta, ilekroć przeciwko tego rodzaju [...] od Najjaśniejszego Majestatu Królewskiego, pana naszego najmiłościwszego, najpokorniej uzyskać. Na czego wszystkiego wiarę pieczęć nasza do niniejszego została przywieszona. Działo się i dano we Lwowie w poniedziałek przed świętem świętego Tomasza Apostoła najbliższym, roku Pańskiego tysięcznego pięćsetnego dziewięćdziesiątego czwartego. Której to prośbie łaskawie przychylając się, my, ZYGMUNT Z BOŻEJ ŁASKI KRÓL wyżej mianowany, wyżej wpisane listy jako prawdziwe we wszystkich ich punktach, klauzulach, artykułach, warunkach oraz poszczególnych i wszystkich treściach za godne uznania, potwierdzenia i ratyfikowania uznaliśmy, jako zaiste na ile względy prawa pospolitego i dowiedziony zwyczaj dozwalają, aprobujemy, potwierdzamy i ratyfikujemy, oraz chcemy, aby one moc należytej trwałości miały i przez wszystkich, których to dotyczy, tak jak wyżej wpisanymi listami przywilejów [...] były dochowywane, przestrzegane i wykonywane. Na czego wiarę niniejsze pismo ręką naszą podpisane pieczęcią Królestwa nakazaliśmy opieczętować. Dan w Krakowie na sejmie walnym Królestwa naszego dnia siedemnastego miesiąca marca roku Pańskiego tysiąc pięćset dziewięćdziesiątego piątego, panowania naszego w Polsce ósmego, w Szwecji zaś drugiego. [Podpis króla:] Zygmunt król [Plica - podpis sekretarza/notariusza, k. 7:] Jan Zembocki [m.p.] [Verso:] [Różne noty archiwalne z XVI-XVIII w., m.in.:] Potwierdzenie przywilejów [...] Bractwa Krajaczy Sukna Lwowskich [...] 1595 do akt [...] Nr 623 [Pieczęć:] [Ślad/resztka pieczęci koronnej w misce woskowej, zawieszona na sznurze jedwabnym czerwono-złotym].

[W nagłówku majuskułą ozdobną:] S I G I S M V N D V S Tertius Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Livoniaeq[ue] etc. Nec non Suecorum, Gottorum, Wandalorumq[ue] haereditarius Rex. Significamus praesentibus l[ite]ris nostris, quorum interest universis et singulis. Exhibitas esse coram nobis l[ite]ras Privilegiorum pergameneas binas: alteras quibus s[erene] d[ecessor] noster Rex Stephanus praerogativas certas Pannicidis Leopolien[sibus] ab antecessoribus nostris benigne datas et concessas confirmavit manu eiusdem d[omini] Stephani Regis subscriptas et Sigillo pensili maioris Cancellariae communitas; alteras autem quibus Magistratus Civitatis Leopolien[sis] Contubernio Pannicidarum eorundem instituit Sigillo Consulari pensili communitas, sanas, integras, omniq[ue] prorsus suspicionis vitio carentes. Supplicatumq[ue] nobis esse eiusdem Contubernii nomine, ut eas auctoritate n[ost]ra Regia comprobare, confirmare et ratificare dignaremur. Quarum aliarum tenor de verbo ad verbum sequitur huiusmodi: STEPHANUS Dei gratia Rex Poloniae, magnus Dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Livoniae, Wolhiniae, Podlachiae, Livoniaeq[ue] etc. Nec non Princeps Transsylvaniae. Significamus his l[ite]ris n[ost]ris quorum interest universis et singulis earum notitiam habituris. Productas et monstratas fuisse coram nobis ab Internunciis Civitatis n[ost]rae Leopolien[sis] nomine Pannicidarum eiusdem Civitatis n[ost]rae l[ite]ras d[omini] Sigismundi eius nominis Primi Regis antecessoris n[ost]ri laudatissimi in charta membranacea scriptas appensione maioris Sigilli Regni et subscriptione Samuelis Episcopi Cracovien[sis] et Regni Pol[oni]ae Cancellarii munitas integras omniq[ue] vitio et sinistra suspitione caren[tes]. Supplicationeq[ue] nobis ab iisdem Internunciis esse, ut eas ipsas l[ite]ras et omnia in illis comprehensa auctoritate n[ost]ra Regia approbare et confirmare dignaremur. Carum vero tenor iste fuit: IN NOMINE DOMINI AMEN. Ad perpetuam rei memoriam. Cum rerum mortalitate nihil memoria ipsa extat volubilius, ideo ne ea quae sub tempore aguntur evanescant humana rationis industria re[perit] quo talia l[ite]rarum monumentis futurae memoriae commendarentur. Proinde nos SIGISMUNDUS Dei gratia Rex Poloniae, supremus Dux Lithuaniae, nec non terrarum Cracoviae, Sandomiriae, Siradiae, Cuiaviae, Lancitiae, Culmen[sis], Elbingen[sis], Pomeraniae, Russiae, Prussiae, Masoviae etc. d[omi]n[u]s et haeres. Significamus tenore praesentium universis et singulis praesentibus et futuris harum notitiam habituris. Quod cum honesti Pannicidae Civitatis n[ost]rae Leopolien[sis] ad nos detulissent Privilegia eorum casu fortuito nobilioris civitatis per ignis inclementiam conflagratione amisisset, in quibus diserte scriptum erat, quod nemo praeter eos in Civitate Leopolien[si] pannos cuiusgeneris incidere et ulnatim vendere possit, propter quod certum censum arce[m] m[ini]m[am] Leopolien[sem] singulis annis solvunt. Nunc tamen multos multos nulla civitate authore quidem in damnum eorum pannos omnis q[uo]vis palam et occulte ulnatim incidere et vendere audent cum ipsorum pannicidarum Civitatis n[ost]rae Leopolien[sis] iniuria et praeiudicio non mediocri. Quare nobis pro parte ipsorum supplicatum, ut quatenus eisdem pannicidis qui census et onera huiusmodi ad Castrum Leopolien[se] solvere pronobis tenentur eadem Regia clementia providere dignaremur, ne quis alius mercator vel institor incola et advena cuiuscunq[ue] status et conditionis fidei seu ritus fuerit praeter ipsos pannicidas Civitatis pannum omnis generis et materiei inacturae et praemarielii ipsorum pannicidarum Leopolien[sium] ulnatim vel in partes incidat et m[ini]me scindere praesumat. Nos itaq[ue] cupientes de nostra Regia clementia ipsis pannicidis gratificare meritisque ipsos damus eam libertatem per ipsosmet madendandi pannos quoscunque tam dam et conferendam esse duximus prout damus et confirmamus perpetuo. Statuentes quod nullus hominum cuiuscunq[ue] status et conditionis fuerit in damnum et iacturam ipsorum pannicidarum Civitatis n[ost]rae praenota[tae] Leopolien[sis] in civitate et extra civitatem Leopolien[sem] sub quacunq[ue] iurisdictione panni ipsi cuiuscunq[ue] qnis et materiei existat palam vel occulte havmas et partes incidere atq[ue] vendere audeat in damnum et detrimentu[m] ipsorum pannicisori[um] Leopolien[sium] sub ipsorum pannorum receptione et amissione. Cuius dimidia partem ipsis pannicisoribus, dimidiam vero officio a quo adiuti in recipiendis eiusmodi pannis fuerint cedere volumus. Quocirca tibi G[ene]roso Nicolao Odnowski de Tulsstyn Castellano Praemysliensi et pro tempore existenti Capitaneo et sub absentia eiusdem Vicecapitaneo nec non Proconsuli et Consulibus Civitatis Leopolien[sis] committimus per praesentes ut d[i]c[t]os per ipsos pannisores Leopolien[ses] ad capiendum tales eorum damificatores in praeiudiciu[m] ipsorum huiusmodi pannos ulnatim et in partes incident[es] et venden[tes] requiniti fueritis ad eandem debita parochis illis praesidia eosq[ue] in talibus tueamini ac defendatis pro officio suo et gratia n[ost]ra Regia secus non facturi. In cuius rei fidem et testimoniu[m] Sigillum nostrum est praesen[ti] appensu[m]. Dat[um] Cracoviae feria quinta magna Anno Domini Millesimo Quingentesimo Quadragesimo Primo, Regni vero nostri Quadragesimo Primo. Praesentibus R[everendissi]mo et Il[lustri]b[us] in Christo Patribus d[omi]nis Nicolao Archiep[iscop]o Gnesnen[si], Legato nato et Primate, Samuele Macieiovski Episcopo Cracovien[si] et Regni Cancell[ari]o, Benedicto Izbienski Posnanien[si], Andrea Cbrzedowski Vladislavien[si], Andrea Zebrzydowski Plocen[si] Episcopis. Nec non Mag[nifi]cis et G[e]n[er]osis Petro Kmitha Palatino et Cap[itane]o Crac[oviensi], Regni n[ost]ri supremo Marschalco ac Premyslien[si] Scepusiens[i] etc. cap[ita]n[e]o, Ioanne Comite de Tharnow Sandomirien[si], Curiae n[ost]rae Marschalco ac Lublinen[si], Leolowien[si] cap[ita]n[e]o, Stanislao a Lascko Siradien[si], Ioanne Dzersgowski Masoviae et Cap[ita]n[e]o Warschovien[si] Palat[i]nis, Nicolao de Wola Sandomirien[si], Spyteg[one] Iordan Iordan Cracovien[si], Sigismundo Kostka Gedanen[si] Cracovien[si] Canochovien[si] Lomsen[si] Visnen[si] cap[ita]n[e]o, Georgio Iezewski Warschovien[si] Castellanis, Valentino Debienski, Iacobo Vchanski Decano Plocen[si] Archidiacono Posnanien[si] Curiae n[ost]rae Referendariis, Andrea Czarnkowski Praep[osi]to Gnesnen[si], Philipo Padniewski Cantore Cracovien[si], Stanislao Hosio iuris utriusq[ue] Doctore, Petro Porembski Officiali Radomien[si] Reg[ni] Secretariis n[ost]ris, Martino Wolski Thesaurario n[ost]ro Curiae, Cubiculariis n[ost]ris praefecto, Tribuno et Burgrabio Crac[oviensi], Achano Czermen[si] Zloczen[si] Cap[ita]n[e]o, Augustino Kotwicz Stabuli n[ost]ri praefecto et aliis Dignitariis officialibusq[ue] n[ost]ris syncere et fid[elibus] nobis dilectis fide dignis testibus circa praemissa. Dati[um] per manus R[everen]d[issi]m[i] in Ch[rist]o P[at]ris d[omi]ni Samuelis Macieiovski Episcopi Crac[oviensis] Regni Pol[oni]ae Cancel[larii] [manu ipsius:] Samuel Ep[iscop]us Crac[oviensis] et Regni Pol[oni]ae Canc[ellarius]. Nos itaq[ue] supplicationi illi nobis ab iisdem Internunciis Civitatis n[ost]rae Leopolien[sis] factae benigne annuen[tes] praeinsertas l[ite]ras in o[mn]ibus eorum punctis, clausulis, articulis et conditionibus, quantum iuris publici rationes permittunt approban[das] et confirman[das] esse duximus p[ro]ut sane hisce hisce n[ost]ris approbamus et confirmamus, roburq[ue] et pondus suum iustium et debitum illas obtinere debere decernimus. Inq[ue] eius rei fidem praesen[tes] manu n[ost]ra subscripsimus et Sigillo Regni n[ost]ri muniri mandavimus. Dat[um] Cracoviae die vigesima prima Mensis Octobris Anno Domini Millesimo Quingentesimo Septuagesimo Octavo, Regni vero nostri Anno Tertio. Alia vero litera ita se de verbo ad verbum habent: CONSULES Civitatis Leopoliensis. Incolarum civitatis Leopolien[sis] ex auctoritate Sac[rae] Regiae Maiestatis dominis domini clementissimi Institutores. Significamus tenore praesentiu[m]. Quandoquidem civitatis felicitas inde potissimum dependet ut quibus moribus, quibus legibus initio constituta sint eas quam arctissime conservent et in usu habeant. Atq[ue] hoc munus cum praecipue Magistratibus ipsis incumbat tum privatorum civium studia si eodem conspirent et quisq[ue] pro sua parte publica curam adiuvet faciliorem et munitatorem viam putamus ad iuvandum statum publicum, si vero si eiusmodi animos suorum invenerint non modo inhibere sed porro etiam promovere atq[ue] excitare debent conatusq[ue] bene favare et indulgentia sua stabilire. Idcirco nos quoq[ue] cum nobis cives n[ost]ri Iuniores Catholici qui pannorum incidendoru[m] et venden[dorum] negotium gerunt exposuissent magna se detrimenta et impedimenta ab hominibus partim Iudaeis et Schismaticis partim aliis quibus hoc ex iure et antiqua consuetudine concessum non est pati ac timere p[er] inde et abusui Privilegiorum sequi statusq[ue] civitatis perturbari, eorumq[ue] fidem nostram implorarent et pro ea qua obstricti sumus adiuvandas et servandas leges cum damnis illorum subveniendiis auctoritatemq[ue] meam contra leves erga publica commoda iniuries opponeremus non potuimus non condescere eorundem votis bene sperantibus favorem et gratiam operamque nostram impertiri omnem cupientes quantum in nobis est conservandam civitatis quietem et eorum indempnitati prospiciendo. Quapropter cum pro cura officii nostri ad profectum civitatis omnimodum intenti simus ut quod ad illorum rem attinet cura etiam solertia commendarentur q[uo] hic nobiscum participent. Quod ut commodius facere possint collegium hic inter illos instituendi existimaverunt, qui seu corporis creent nobisq[ue] confirmandes praesentent qui ad collegii et consultandi caeteros fr[atr]es facultatem convocandi habeant eo duntaxat fine non alio ut de muneribus suis ad necessitatem unanimi consensu commodius referre Privilegia a maioribus ex auctoritate nostra civitatis huius munitis coadunentur qui seu corporis creent nobisq[ue] confirmandos praesentent qui ad collegii et consultandi caeteros f[rat]res facultatem convocandi habeant eo duntaxat fine non alio ut de muneribus suis ad necessitatem unanimi consensu commodius referre Privilegia a maioribus ex auctoritate nostra civitatis huius muniti[one] repetias eidem corpori Damus et concedimus prout hac nostra facultate dedimus ac damus illis licentiam aperte et occulte pannosoris obruiatus Officiumq[ue] Castren[se] Capitaneale aut unum seu le edicto et auctoritate Sac[rae] Regiae Mai[es]t[a]t[i]s d[omi]ni d[omi]ni clementissimi nostris iuxta Privilegia d[ominorum] Regum Poloniae praememitorum suppetias eidem corpori Pannicidarum ferre valeat facultatem habebit idem corpus Pannicidari[orum] confirmationem Collegii praesen[ti] d[omini] civitatis quotiescontra eiusmodi combibatur a Sac[ra] Regia Mai[es]t[a]t[e] d[omi]no d[omi]no clementissimo humillime impetrare. In quorum omnium fidem Sigillu[m] nostri praesenti est appensum. Actum et datum Leopoli feria secunda ante festum Beati Thomae Apostoli proxima Anno Domini Millesimo Quingente[simo] Nonagesimo Quarto. Cui supplicationi benigne annuen[tes] Nos SIGISMUNDUS DEI GRATIA REX praenominatus l[ite]ras praeinsertas verasq[ue] in omnibus eorum punctis, clausulis, articulis, conditionibus singulisq[ue] et universis contentis comprobandas, confirmandas et ratificandas esse duximus, uti quidem quantum iuris publici rationes ususq[ue] compertus patitur comprovamus, confirmamus et ratificamus easdemq[ue] robur debitae firmitatis habere, ac ab omnibus quorum interfuerit ita uti praemissertis Privilegiorum l[ite]ris cuius praescripti ata munita non est teneri, observari ac exequi volumus. In cuius rei fidem praesentes manu n[ost]ra subscriptas Sigillo Regni consignari iussimus. Data Cracoviae in comitiis Regni nostri generalibus die Decima Septima Mensis Martii Anno Domini Millesimo Quingentesimo Nonagesimo Quinto, Regnorum nostrorum Poloniae Octavo, Sueciae vero Secundo. [Podpis króla:] Sigismundus Rex [Plica - podpis sekretarza/notariusza, k. 7:] Jan Zembocki [m.p.] [Verso:] [Różne noty archiwalne z XVI-XVIII w., m.in.:] Confirmacio Privilegiorum [...] C[on]fraternitatis Pannicidarum Leopoliensium [...] 1595 ad Acta [...] N[umer]o 623 [Pieczęć:] [Ślad/resztka pieczęci koronnej w misce woskowej, zawieszona na sznurze jedwabnym czerwono-złotym].