Przekład / tekst współczesny
RAJCY MIASTA LWOWA
Wszystkim razem i każdemu z osobna, którzy zapoznają się z niniejszym pismem, czynimy wiadomym na jego mocy: Iż na prośbę znakomitych, czcigodnych i wielce sławetnych sukienników, obywateli lwowskich, trzymając się przywilejów dawniejszych królów Polski najłaskawiej udzielonych, które to przywileje w pełni przywracają dawny zwyczaj co do warunku, zwanego inaczej „o SŁOWO”, a który to warunek stanowi, że liczba sukienników nie powinna przekraczać dwudziestu, my także za siebie i naszych następców w dobrej wierze obiecując, o ile tylko pozwoli na to władza naszego urzędu, nie zezwolimy ponad tę liczbę sukiennikom lwowskim [działać], czy to skrycie, czy jawnie na to się ważącym, owszem, z całą pomocą i staraniem sprzeciwimy się tym, którzykolwiek by się na to poważyli, i żadnemu schizmatykowi nie pozwolimy być do tej liczby zaliczonym, lecz będziemy dbali, aby sami tylko katolicy utrzymywali się z tego uczciwego sposobu zdobywania środków do życia. Spośród tych zaś, jeśli ktokolwiek pragnąłby nowo być zaliczony do tej liczby dwudziestu, wówczas nie będzie mógł tego osiągnąć, dopóki wcześniej nie otrzyma od nas w prawomocny sposób obywatelstwa miejskiego, i to wyłącznie na prośbę dwóch uczciwych obywateli. Cokolwiek zaś dla dobrego zarządu i porządku ci sami sukiennicy za zgodą wszystkich i każdego z osobna między sobą postanowią, to my naszą powagą uznamy za mocne, prawomocne i pożądane, a jeśli ktokolwiek spośród nich sprzeciwiałby się i opierał ich ustawom, takie nieposłuszeństwo z urzędu naszego i na doniesienie dwóch z grona sukienników ukarzemy i ukrócimy. W tych zaś ich prywatnych ordynacjach i ustawach cokolwiek większa część uchwali, niechaj będzie prawomocne; jeśli zaś głosy będą równe, niech nastąpi odwołanie do nas, a my według słuszności, dobra i sprawiedliwości spór rozstrzygniemy. Na czego wiarę i jawniejsze świadectwo pieczęć nasza została do niniejszego przyciśnięta. Dan we Lwowie w poniedziałek po najbliższej niedzieli Przewodniej [Misericordia], Roku Pańskiego tysiąc pięćset dziewięćdziesiątego ósmego.
[Pieczęć:] [Na żółto-czerwonym sznurze podwieszona woskowa pieczęć miejska Lwowa: wizerunek bramy z trzema basztami, w otwartej bramie lew wspięty w lewo]
[Verso:]
[Pieczęć tuszowa:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA
[Nota z prawej u góry:] do wiązki 905 / Lwowskie
[Nota z lewej u góry:] [...] Sukienników / Dan
[Noty archiwalne pośrodku:] 19r. Ser 10 / Wiązka: 486. / Nr dawny: / 1598
[Nota na dole po prawej:] Nr 10.
Oryginalne brzmienie — transkrypcja
CONSULES CIVITATIS LEOPOLIEN[SIS]
Vniuersis et singulis harum notitiam habituris notum facimus earundem tenore: Quia v[er]o ad petitionem Spectabilium Hono-
ratorum & Famatissimorum Pannicidarum Ciuium Leopolien[sium] inhaerendo Priuilegijs Priorum Regum Poloniae liberalissime indultis,
qua quidem Priuilegia maxime restituunt consuetudinem antiquam de conditione alias o SŁOWO, qua quidem Condictio nume-
rum vicesimum Pannicidarum excedere non debet, nos quoq[ue] pro se et successoribus nostris fide bona promittendo quantum Oficij
nostri facultas poterit supra eum numerum Pannicidas Leopolien[ses] siue clam siue aperte id audentes non permittemus, imo om[ni]
ope et opera iis quicunq[ue] id ausi fuerint obsistemus, nullumq[ue] Schismaticum in eo numero censeri permittemus, imo vti soli Catholici
ea victus quaerendi honesta ratione sustententur curabimus. Inter quos quidem in hoc vicenario numero censos si quis recenter cen-
seri cupierit, tum id assequi non poterit, quam prius Ciuitate modo legitimo a nobis donatus fuerit, idq[ue] singulariter ad petitionem
duorum Honestorum Ciuium. Quicquid autem boni regiminis et ordinis causa inter se iidem Pannicidae ex Vniuersorum & sin-
gulorum consensu constituerint, id nos autoritate nostra firmum ratum gratumq[ue] habebimus, et si quispiam inter ipsos contra eo-
rum Constitutiones luctetur et refragetur, inobedientiam eiusmodi autoritate nostra et delatione duorum ex numero Pannici-
darum corrigemus & comfescemus. In quibus quidem Ordinationibus et Constitutionibus suis priuatis quitquid maior pars
concluserit id ratum esto: sin vero sententiae pares fuerint ad nos prouocatio fiat, nos ex aequo bono et iusto differentiam
moderabimur. In cuius rei fidem et euidentius testimonium sigillum nostrum praesentibus est appressum. Datum Leopoli
feria secunda post Dominicam Misericordia proxima Anno Domini Millesimo Quingentesimo Nonagesimo Octauo.
[Pieczęć:] [Na żółto-czerwonym sznurze podwieszona woskowa pieczęć miejska Lwowa: wizerunek bramy z trzema basztami, w otwartej bramie lew wspięty w lewo]
[Verso:]
[Pieczęć tuszowa:] ARCHIWUM AKT DAWNYCH MIASTA LWOWA
[Nota z prawej u góry:] ad Fasc 905 / Leopoliens
[Nota z lewej u góry:] [...] Pannicid[arum] / Danum
[Noty archiwalne pośrodku:] 19r. Ser 10 / Fasc: 486. / Nr: ant: / 1598
[Nota na dole po prawej:] Nro 10.
Uwagi do odczytu
Dokument pergaminowy w bardzo dobrym stanie zachowania. Zachowana pieczęć miejska Lwowa wyciśnięta w czerwonym wosku w misce z naturalnego wosku, zawieszona na plecionym sznurze w kolorze żółtym i czerwonym. Data dzienna: poniedziałek po niedzieli Przewodniej (Misericordia Domini, tj. 2. niedzieli po Wielkanocy). W 1598 r. Wielkanoc przypadała 29 marca (kalendarz gregoriański), niedziela Misericordia wypadała 12 kwietnia, a poniedziałek po niej to 13 kwietnia 1598 r. Karta katalogowa podaje datę 06.04.1598 (prawdopodobnie omyłkowo utożsamiono niedzielę Misericordia z pierwszą niedzielą po Wielkanocy - Quasimodogeniti, która wypadła 5 kwietnia).





