Fragment księgi liturgicznej z nutami chorałowymi na święto Jana Chrzciciela i Boże Ciało

[s. 2] [Na lewym marginesie pionowo późniejszą ręką – zapewne tytuł grzbietu oprawy:] Chłopięczy [Chłopicze?] [Rubryka czerwonym atramentem:] O świętym Janie Chrzcicielu [Nuty chorałowe na pięcioliniach z podłożonym tekstem:] [...] świętego Chrzciciela [...] i uczyń łatwymi [...] do [...] [...] obecne uroczystości [...] pójdźmy. Aby[?] [...] przez [...] rozlej [...] [...] szczególny szczególnym ludom [...] obietnicę, którą Zachariaszowi Gabriel ukazał się [...] świętych[?] Aby przesławne [...] radości wysławiają[?] [...] Która[?] [...] [...] i lub wargami[?] najwyższe śluby i pieśni[...] winę odpuścić [...] i sam strzeż poszczególne darem[?] błogosławionego [...] [...] śpiewajmy [...] godnie [...] [...] śpiewają[?] świętego Jana Chrzciciela i samej zasługi poszukuj uczuciem[?] [s. 3 – Sekwencja na Boże Ciało „Lauda Sion Salvatorem”:] Przyjmuje jeden, przyjmuje tysiąc, tyle ten, ile tamten, a przyjęty nie ulega zniszczeniu. Przyjmują dobrzy, przyjmują źli, z różnym jednak losem: życia lub zagłady. Śmierć jest dla złych, życie dla dobrych; patrz, tego samego przyjęcia jakże odmienny jest skutek. Gdy wreszcie sakrament jest łamany, nie chwiej się, lecz pamiętaj, że tyle jest pod ułamkiem, ile pod całością się kryje. Żaden podział rzeczy nie następuje, jedynie znaku dokonuje się przełamanie, przez co ani stan, ani postać oznaczonego się nie pomniejsza. Oto chleb aniołów stał się pokarmem wędrowców, prawdziwy chleb synów, którego nie wolno rzucać psom. W figurach był zapowiedziany, gdy Izaak był ofiarowany, baranek paschalny wyznaczony, manna dana ojcom. Dobry pasterzu, chlebie prawdziwy, Jezu, zmiłuj się nad nami, Ty nas paś, Ty nas strzeż, Ty spraw, byśmy oglądali dobra w krainie żyjących. Ty, który wszystko wiesz i możesz, który nas tu, śmiertelnych, karmisz, uczyń nas Twymi współbiesiadnikami, współdziedzicami i towarzyszami świętych obywateli. [Pieczęć-stempel archiwum na s. 3:] Wszystko przesznurowano...

[s. 2] [Na lewym marginesie pionowo późniejszą ręką – zapewne tytuł grzbietu oprawy:] Chłopięczy [Chłopicze?] [Rubryka czerwonym atramentem:] D[e] s[an]c[t]o Ioha[n]ne Baptista [Nuty chorałowe na pięcioliniach z podłożonym tekstem:] [...]ncti Baptiste [...] et faciles fac sao[?] [...] ad [...] [...]p[re]sens Solempnia [...] spin[?] sequamur. Ut[?] [...]nica qua p[er] [...] diffu[n]de [...] [...] singula[ri]s singulari pop[u]lis [...] A [...] p[ro]m[i]ssio[n]e[m] q[ue] Zacharie Gabriel ap[paruit] [...] sanctorum[?] Ut p[re]clara [...] gaudia glorificant[?] [...] Qua [...] fe[...]cta[?] [...] et vel labiis[?] summa vota et cant[...] [reatus ab]soluere [...] et ip[s]e tuer[e] singula munere[?] beati [...] [...] cantemus [...] digne [...] [...] canent[?] sacri Ioha[n]ne[s] baptiste et ip[s]u[m] meritum requiras affectu[?] [s. 3 – Sekwencja na Boże Ciało „Lauda Sion Salvatorem”:] [su]mit unus sumu[n]t mille quantum isti tantu[m] ille n[e]c sumpt[us] consumitur. S[umunt] [bo]ni[?] sumu[n]t mali forte tame[n] inequali [vi]te uel interitus. M[ors] [est malis vita bonis] uide paris s[umpti]o[n]is qua[m] sit dispar exitus. [F]racto demu[m] sacram[en]to ne vacilles s[ed] me[m]e[n]to tantu[m] esse su[b] frag- mento qua[n]tum toto [tegitur. Nulla] rei fit scissura signi tantu[m] fit fractura qua nec status nec statura signati minuitur. Ec- ce panis angelorum factus cibus viatorum uere panis filio[rum] no[n] mittendus canibus. I[n figuris praesignatur cum ysaac immolatur] agnus pasche deputatur [datur] ma[n]na patribus. Bone pas- tor panis uere i[es]u n[ost]ri misere[re] tu nos pasce nos tuere tu nos bona fac uidere in terra uiuentiu[m]. Tu qui cuncta scis et uales qui nos pascis hic mortales tuos tibi come[n]sales coheredes [et sodales fac sanctorum civium]. [Pieczęć-stempel archiwum na s. 3:] Всього прошнуровано...