Katalog źródeł

Kasztelan lwowski Antoni Morski dziękuje rajcom i burmistrzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji nadchodzącego Nowego Roku. W odpowiedzi zapewnia o swojej niezmiennej przyjaźni i odwzajemnia życzenia wszelkiej pomyślności.

Król Jan III Sobieski potwierdza konsens starosty lwowskiego Jana Mniszka z 1668 roku, przyznający Bazylemu i Helenie Ferensowiczom prawo do gruntu Sopronczowskiego na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. Dokument zezwala małżonkom na wzniesienie budynku i browaru w zamian za uiszczanie corocznego czynszu do skarbu zamkowego.

Referendarz koronny Jan Andrzej Morsztyn informuje władze Lwowa o wyznaczeniu przez królową daty jego ślubu z Katarzyną Gordon na 27 kwietnia 1659 roku. Prosi o przysłanie miejskiego delegata na uroczystość weselną, deklarując swoją stałą przychylność i gotowość do wyświadczania miastu przysług.

Administrator sede vacante archidiecezji lwowskiej Adam Piaskowski przysądził szpitalowi św. Stanisława na Przedmieściu Lwowskim sporny staw i grunt pod młyn na rzece Ostróżance koło Maleczkowic, zakazując Bernardowi Wieniawskiemu roszczeń i naruszania własności. Dokument zawiera także relację z komisarskiego wprowadzenia prowizora szpitala w posiadanie spornego stawu.

Stanisław Morsztyn donosi o nędzy oficerów i żołnierzy regimentu stacjonującego w Okopach Świętej Trójcy oraz o braku odpowiedzi monarchy na wcześniejszą suplikę. Zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z gorącą prośbą o pożyczenie tysiąca złotych na ich ratowanie, zobowiązując się do punktualnego zwrotu długu w Warszawie.

Król Jan III Sobieski transumuje i zatwierdza wcześniejsze przywileje królów Jana Kazimierza i Władysława IV oraz wilkierz Rady Miasta Lwowa z 1621 roku regulujący ustrój wspólnego cechu piwowarów, słodowników i miodowarów lwowskich. Dokument wprowadza zarazem surowy zakaz niecechowego wyrobu piwa, słodu i miodu na przedmieściach oraz w jurysdykach otaczających Lwów pod rygorem konfiskaty i aresztu.

August Fryderyk Moszyński dementuje pogłoski, jakoby pruscy oficerowie prowadzili werbunek we Lwowie, wyjaśniając, że działają tam jego dwaj zaufani ludzie poszukujący ochotników do jego służby. Autor prosi adresata o nieczynienie im przeszkód oraz o udzielenie im wsparcia w razie potrzeby.

Król Jan III Sobieski zatwierdza i transumuje wcześniejsze przywileje królów polskich oraz właścicieli Jaworowa, braci Górków, regulujące ustrój, artykuły rzemieślnicze oraz organizację cechu kuśnierzy jaworowskich.

Wojciech Muldorfus informuje swego szwagra Wojciecha Zimnickiego o kwestiach związanych z realizacją legatów testamentowych i fundacji mansjonarzy, prosząc jednocześnie o wieści ze Lwowa i Konstantynopola. Donosi także o umieszczeniu powierzonego mu studenta w szkole zamojskiej i zorganizowaniu dla niego dalszej nauki.

Król Jan III Sobieski zachowuje i umacnia prawa Iwana i Maksyma Szurminów, Iwana Paszenicowego oraz Iwana Borkowego do łanu wybranieckiego we wsi Hubicze w starostwie drohobyckim. Dokument zwalnia ich z uciążliwych powinności, nakładając zarazem obowiązek wystawiania i ekwipowania jednego żołnierza piechoty wybranieckiej.

Eligius von Münch-Bellinghausen informuje adresata o odmowie wydawcy Gerolda w sprawie druku nadesłanego artykułu, uznanego za spóźniony. Nadawca zatrzymał jednak rękopis u siebie, deklarując chęć poszukania innej możliwości jego publikacji.

Carl Wilhelm Rasp kwituje wypożyczenie z Biblioteki Nadwornej w Wiedniu czterech tomów dzieła Claude’a-Carla de Rulhière’a dotyczącego bezkrólewia i anarchii w Polsce. Zobowiązuje się do niezwłocznego zwrotu książek na żądanie instytucji lub w najszybszym możliwym terminie.

Eligius von Münch-Bellinghausen poleca personelowi biblioteki udostępnić panu von Rasp dzieło Rulhière’a na okres dziesięciu dni.

Eligius von Münch-Bellinghausen odpowiada na pismo Carla Wilhelma Raspa z radą, jak formalnie złożyć rękopis w Cesarskiej Akademii Nauk w Wiedniu. Instruuje adresata, aby skierował podanie do Wydziału Filozoficzno-Historycznego Akademii.

Kapituła metropolitalna lwowska oddaje młynarzowi Józefowi Hryzlowi, jego żonie Ewie oraz jednemu wyznaczonemu potomkowi w dożywotnią dzierżawę młyn Stachirowski na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. W zamian dzierżawcy zobowiązują się do opłacania rocznego czynszu w wysokości 200 złotych polskich oraz bieżącego utrzymywania i naprawiania zabudowań i urządzeń młyńskich na własny koszt.

Wojciech Miaskowski przesyła rajcom lwowskim sumę 1043 czerwonych złotych i drobne monety należące do podkanclerzego koronnego z prośbą o wystawienie kwitu. Zwraca się o pilne przekazanie tych pieniędzy wraz z korespondencją do rąk ks. Trzebińskiego w Warszawie.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza i ponawia erekcję Bractwa Najświętszego Sakramentu przy katedrze lwowskiej, transumując aprobacyjny dokument nuncjusza apostolskiego Opicjusza Pallaviciniego z 1681 roku. Nadaje bractwu statuty, uprawnienia jurysdykcyjne dla jego spowiedników oraz czterdziestodniowy odpust za wypełnianie określonych praktyk pobożnych.

Michał Nagrodzki donosi władzom Lwowa o zgłoszeniu do Kancelarii Dekretowej komisarzy miejskich w procesie z panią Brzuchowską. Do korespondencji dołącza listę komisarzy powołanych przez stronę przeciwną.

Michał Nagrodzki donosi władzom Lwowa o postępach w przygotowywaniu wypisu dekretu komisarskiego w sporze z panią Brzuchowską, uwzględniającego regenta Brzozowskiego. Deklaruje dalszą gotowość do pomocy oraz przesyła rajcom życzenia pomyślności i jednomyślności.

Michał Nagrodzki informuje prezydenta Lwowa o odebraniu wezwania na sądy asesorskie, wstrzymując jednak swój wyjazd do czasu konsultacji i nadejścia wieści z dworu kanclerza. Donosi o chorobie pisarza dekretowego oraz prosi o warunkowe przesłanie asygnaty na koszty podróży.

Michał Nagrodzki informuje magistrat lwowski o bieżących sprawach sądowych, w tym o banicji Moratowiczów oraz opłaceniu kontumacji. Donosi również o trwaniu sądów asesorskich podczas obecności króla w Warszawie i ponagla miejskich deputatów do przybycia.

Król Jan III Sobieski mianuje lwowskiego mieszczanina Alberta Mielczewskiego typografem królewskim, przyznając mu prawo do prowadzenia drukarni oraz swobodnej sprzedaży książek łacińskich i ruskich w całej Rzeczypospolitej. Dokument nadaje mu przywileje równe drukarzom krakowskim, wileńskim i gdańskim, zwalniając ponadto jego drukarnię z miejskich podatków, a dom z kwaterunku wojskowego.

Narajowski zapewnia wojewodę ruskiego o natychmiastowym wykonaniu jego poleceń oraz donosi o wyjeździe dworu do Radzynia i pana Pietrusza do Krakowa. Wspomina także o nastrojach sprzyjających ugodzie i deklaruje swą gotowość do dalszych usług.

Narajowski informuje hetmana i wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o doniesieniach dotyczących rokoszu oraz o przygotowaniach do podróży. Zapowiada rychłe przybycie pocztą i prosi adresata o cierpliwe zaczekanie.

Król Jan III Sobieski obejmuje kupców greckich protekcją królewską, chroniąc ich przed uciskiem i bezprawnymi roszczeniami tłumacza lwowskiego Wartana Szymonowicza, który posługiwał się podstępnie uzyskanym przywilejem. Monarcha nakazuje wstrzymanie wszelkich uciążliwości wobec kupców na jarmarkach do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przed sądem królewskim.

Adam Naramowski dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i nakazanie chorągwi husarskiej wypłaty zadośćuczynienia jego pokrzywdzonym poddanym. Wyraża wdzięczność i zapewnia wojewodę o gotowości do rewanżu przy nadarzających się okazjach.

Adam Naramowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz wstawiennictwo u hetmana w toczącej się sprawie przeciwko chorągwi husarskiej. Zwraca się w szczególności o to, aby osądzenie sporu nie było odraczane do obozu wojskowego i koła generalnego.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski potwierdza fundację Anny z Chodorowa Wiśniowieckiej, opiewającą na sumę 20 000 złotych polskich z rocznym czynszem wyderkowym, na utrzymanie prepozyta i czterech kapłanów odprawiających msze za duszę jej zmarłego męża Konstantego Wiśniowieckiego przy ołtarzu Trójcy Świętej w katedrze lwowskiej. Jednocześnie arcybiskup dokonuje kanonicznej erekcji tego beneficjum i instaluje ks. Stanisława Gołębiowskiego na urzędzie prepozyta.

Józef Dąbrowski, senior kapeli katedralnej we Lwowie, kwituje odbiór od prokuratora kapituły ks. Wittana kwoty 229 złotych tytułem wypłaty za kwartał św. Mateusza oraz dodatku na święto Wniebowzięcia.

Jerzy Gabriel Nieszporowski dziękuje rajcom lwowskim za okazaną mu za pośrednictwem pana Hreczyny przychylność i zapewnia, że jego wcześniejszy list nie wynikał z chciwości. Deklaruje przy tym swoje stałe oddanie, przyjaźń i gotowość do posług miastu.

Papież Innocenty XI nadaje kapitule i kanonikom kapitulnym kościoła metropolitalnego we Lwowie indult zezwalający na stałe noszenie fioletowej cappa magna z trenem i kapturem oraz rokiety podczas wszelkich publicznych i prywatnych funkcji liturgicznych oraz kapitulnych. Dokument został wpisany do akt kapitulnych za aprobatą arcybiskupa lwowskiego Konstantego Lipskiego.

Metrykant koronny J. L. Nowicki zawiadamia lwowskiego rajcę o planowanym zjeździe ugodowym z pospólstwem w Końskich pod patronatem kanclerza wielkiego koronnego i doradza uprzednią wizytę deputata w Warszawie po odbiór dokumentów. Prosi także adresata o odebranie przeznaczonych dla niego rzeczy od komisarza starościny rohatyńskiej.

J. L. Nowicki dziękuje władzom Lwowa za przysłanie słodyczy, które dotarły w całości zgodnie ze specyfikacją. Deklaruje gotowość do odwdzięczenia się i spełnienia wszelkich poufnych próśb magistratu.

J. L. Nowicki informuje rajców lwowskich o doręczeniu kanclerzowi wielkiemu koronnemu listu z postulatami miasta. Zauważa, że do podjęcia ostatecznych decyzji niezbędne jest dodatkowe, ustne przedstawienie sprawy kanclerzowi.

J. L. Nowicki dziękuje władzom miasta Lwowa za pamięć oraz nadesłane słodycze. Deklaruje przy tym gotowość do zrewanżowania się swoimi usługami.

Król Jan III Sobieski potwierdza przywilej Władysława IV z 1638 roku, zabezpieczający uposażenie, granice posiadłości i wolności monasteru św. Mikołaja w Borze Domaszowskim. Dodatkowo monarcha przyznaje bazylianom prawo do corocznego, swobodnego wyboru ihumena na ruski Nowy Rok.

B. Nowosielecki dopomina się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego o wypłatę obiecanych pieniędzy za ustąpione i zastawione majętności. Informuje również o konsultacjach w sprawie inwentarza i prosi protektora, by nie dopuścił do jego ruiny majątkowej.

Król Jan III Sobieski zatwierdza przywilej Zygmunta III Wazy z 1612 roku, zawierający potwierdzenie statutu cechu chirurgów lwowskich z 1611 roku. Dokument reguluje kwestie przyjmowania i egzaminowania nowych mistrzów, praw wdów, obowiązków czeladników i uczniów oraz zakazu nieuprawnionej konkurencji ze strony partaczy.

Sufragan lwowski Zachariasz Nowoszycki opisuje uroczysty wjazd nowego arcybiskupa do Lwowa, liczne uczty dla rajców i Ormian, a także stan prac remontowych w arcybiskupiej kamienicy i spory w łonie kapituły. W liście prosi również przebywającego w Warszawie Zimnickiego o zakup indyjskiego sukna oraz donosi o stanie zdrowia jego żony.

Król Jan III Sobieski zatwierdza ordynację magistratu lwowskiego z 1687 roku dla miejscowego cechu chirurgów. Dokument określa zasady przyjmowania mistrzów, ustala ich stałą liczbę na szesnastu oraz zakazuje żydowskim chirurgom leczenia chrześcijan.

Oboźny generalny Wojska Zaporoskiego Tomasz Nosacz ponawia żądanie wobec władz Lwowa o bezzwłoczne przekazanie wyposażenia artyleryjskiego, w tym postronków, szorów i kulbak. Wyznacza Kropiwnickiego i Futkiewicza do odbioru rynsztunku, zarzucając magistratowi opieszałość.

Tomasz Nosacz, oboźny generalny wojska zaporoskiego, prosi burmistrza i rajców Lwowa o szybkie i sprawiedliwe wyegzekwowanie zapisanego w księgach długu po zmarłym ojcu swego czeladnika Kibickiego. W zamian za okazanie sprawiedliwości deklaruje władzom miejskim swoją wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Oboźny generalny Wojska Zaporoskiego Tomasz Nosacz ponawia prośbę do władz Lwowa o wyegzekwowanie należności od uwięzionego mieszczanina Dziurdziego na rzecz czeladnika Jakuba Kibickiego. Zaznacza, że samo osadzenie dłużnika w areszcie nie wystarcza i konieczna jest całkowita spłata długu.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski eryguje i zatwierdza altarię przy kaplicy rajców (literatów) w archikatedrze lwowskiej, ufundowaną z zapisu testamentowego rajcy Stanisława Majdeszewicza w kwocie 10 000 złotych polskich zabezpieczonych na kamienicy Jelonkowskiej. Dokument określa obowiązki liturgiczne beneficjenta, rozliczenie rocznego czynszu oraz nadaje prawo patronatu Tomaszowi Belli i Michałowi Boimowi, a po nich radzie miejskiej Lwowa.

Studiujący w Krakowie Albert Nosowski składa władzom Lwowa życzenia noworoczne oraz dziękuje za dotychczasową hojność i mecenat umożliwiający mu naukę. Prosi jednocześnie o dalszą życzliwość i pomoc finansową w toku edukacji uniwersyteckiej.

Arcybiskup lwowski Konstanty Lipski zatwierdza i eryguje fundację Zofii z Wydżgów Kłuńskiej w wysokości 10 000 złotych polskich, zabezpieczoną na dobrach Andrzeja Szymonowicza. Dochód z tego kapitału przeznaczono na odprawianie mszy o Męce Pańskiej z udziałem kapeli muzycznej oraz na oświetlenie ołtarza Świętej Trójcy i krucyfiksu w katedrze lwowskiej.

Prezydent Lwowa Józef Kuszyński przedkłada rajcom prośbę komisarza ziemi lwowskiej o pożyczenie stu czerwonych złotych z podatku szelężnego na sprowadzenie pisarza radomskiego do egzekucji dekretu trybunalskiego. Lwowscy rajcy wyrażają swoje opinie, w większości opowiadając się za udzieleniem pożyczki pod warunkiem uzyskania stosownego poręczenia jej zwrotu.

Dokument potwierdza przyłączenie lwowskiego bractwa Najświętszej Trójcy do rzymskiego Arcybractwa Najświętszej Trójcy Pielgrzymów i Rekonwalescentów oraz udziela mu związanych z tym odpustów i przywilejów papieskich. Warunkiem ważności agregacji jest przyjęcie czerwonego habitu, realizacja określonych dzieł miłosierdzia i uzupełnienie wezwania bractwa.

Stanisław Nuszczyński uskarża się władzom Lwowa na Żydów z jurysdykcji chorążyny koronnej, którzy z powodu rzekomych pretensji do majątku jego żony bezprawnie zagrabili z targu jego konie, sanie i owies. Autor wnosi o podjęcie urzędowej interwencji, manifestu o gwałt lub zajęcie wierzytelności sprawców, by zmusić ich do wejścia na drogę sądową.

Król August II podczas sejmu koronacyjnego potwierdza i uroczyście odnawia wszelkie dawne oraz nowe prawa, przywileje, immunitety i posiadłości miasta Lwowa, nadane przez jego poprzedników. Zobowiązuje się również do obrony mieszczan i dóbr miejskich przed uciskiem urzędników oraz do nienaruszalności jurysdykcji miejskiej.