Katalog źródeł

Walenty Urbanowski donosi wojewodzie ruskiemu o daremnym oczekiwaniu w Toruniu na porucznika w celu odebrania asygnaty i uregulowania spraw finansowych. Informuje również o ustaleniach powziętych z panem Bartołdim i panem Winarskim co do wypłaty oraz ratalnej spłaty sumy w Gdańsku.

Walenty Urbanowski donosi o powrocie z Torunia do Świecia i deklaruje gotowość do przewiezienia pieniędzy własnymi końmi. Informuje również, że fundusze od pana Bartołdego oczekują na przeliczenie w Gdańsku, gdzie pan Winarski czeka na dalsze dyspozycje.

Wojciech Urbanowski informuje wojewodę ruskiego o sprawach związanych z niedoręczonym listem do miecznika oraz o planowanym przez brata zakupie sukna pod Lesznem. Donosi także o wygasaniu lokalnych niepokojów i ustępowaniu stronników księcia Contiego po objęciu urzędu przez nowego wojewodę kaliskiego.

Wojciech Urbanowski usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim z nieregularnej korespondencji spowodowanej podróżą oraz przekazuje zasłyszane plotki o rzekomym buncie kasztelana krakowskiego przeciw królowi. Wyjaśnia także stan realizacji zleconych mu spraw, w tym zakupu sukna, i zapowiada swój rychły przyjazd.

Wojciech Urbanowski donosi Franciszkowi Kwałkowskiemu o odesłaniu trzech pudeł z dokumentami do Lwowa oraz o zabiegach w sprawie zmiany miejsca wymarszu chorągwi z Mościsk. Porusza także kwestie rozliczeń finansowych, trudności z pożyczką od pana Grodzickiego oraz informuje o stanie zdrowia domowników i koni.

Wojciech Urbanowski usprawiedliwia chorobą brak listu od wspólnego protektora, dziękuje adresatowi za przysłaną siarkę oraz żelazo i omawia kwestie krawieckie. Przesyła także uniżone ukłony od dam przebywających w Podkamieniu, w tym od panny Czapliczanki.

Stefan Urbanowski donosi Janowi Jabłonowskiemu o nastrojach wokół zbliżającego się sejmiku i obrad Komisji Radomskiej. Informuje także o kłopotach z niesfornym bratem Walentym, który po kłótni z ojcem schronił się u niego, oraz prosi o ewentualne wystawienie nowej plenipotencji.

Stefan Urbanowski zdaje relację wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu ze spraw skarbowych oraz burzliwego przebiegu sejmiku w Poznaniu. Donosi o protestacjach rokoszan, zablokowaniu odczytania listów magnatów i udaremnionym ataku szablą na wojewodę poznańskiego.

Stefan Urbanowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o kwestiach finansowych, odbiorze asygnacji oraz o podróży swojego brata. Relacjonuje przygotowania do sejmiku, ruchy wojskowe, nastroje polityczne oraz spory z protestantami zabiegającymi o nowe konstytucje.

Michał Urbański donosi władzom Lwowa o pomyślnym załatwieniu powierzonych spraw trybunalskich oraz przestrzega przed udzielaniem pożyczek i towarów wojskowym. Porusza ponadto kwestię funduszy na naprawę dróg podmiejskich i murów, zapowiadając swój wyjazd na zjazd sądowy w Lutowiskach.

Magistrat zamojski, na polecenie biskupa ordynariusza, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o ustalenie losów Alberta Witkowskiego, który siedem lat wcześniej opuścił żonę Mariannę Glinkiewiczównę. Władze Zamościa proszą o przeprowadzenie wywiadu wśród lwowskich rzemieślników i przekazanie wiadomości, czy poszukiwany żyje i przebywa w mieście.

Stanisław Usman zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o wyjaśnienie sprawy sreber kościoła żółkiewskiego, zabranych ze lwowskiego archiwum podczas oblężenia tureckiego. Informuje o osobistym zaangażowaniu króla Jana III Sobieskiego w odzyskanie kosztowności i prosi o zebranie wiadomości od lwowskich rajców.

Bazyly Ustrzycki prosi magistrat lwowski o odesłanie sprawy pana Krupińskiego przeciwko Dominikowej z synami oraz księdzu Stefanowi Wyszyńskiemu do sądu pierwszej instancji. Uzasadnia to koniecznością przesłuchania miejscowych świadków, których sprowadzanie do Lwowa wiązałoby się ze stratą czasu i dużymi trudnościami.

Maciej Józef Ustrzycki informuje Jana Jabłonowskiego o niepowodzeniu swoich starań na dworze królewskim w Krakowie i dziękuje za dotychczasową protekcję. Prosi wojewodę o cierpliwość i powstrzymanie się od nagłego odebrania dzierżawy w Łaszkach, zapowiadając osobiste spotkanie podczas zjazdu we Lwowie.

Maciej Józef Ustrzycki prosi Jana Jabłonowskiego o nieoddawanie arendy majątku innej osobie przed zapowiedzianą komisją, wskazując, że nagłe odebranie dzierżawy przyniosłoby mu dotkliwą stratę. Deklaruje wolę osobistego porozumienia się i dalszego sprawowania dzierżawy ku zadowoleniu wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki wyjaśnia wojewodzie ruskiemu, że z powodu nieobecności nie wiedział o próbie rozlokowania wojska w Łaszkach na mocy asygnacji hetmańskiej. Zapewnia, że natychmiast wydał polecenie, aby nie utrudniano działań oficjałowi wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o przybyciu do Łaszek żołnierzy po hibernę i kwatery, co stanowi zbyt duże obciążenie dla tutejszej gromady. Skarżąc się na brak dochodów spowodowany buntami chłopskimi, autor prosi o wypłatę obiecanej rekompensaty za oziminy.

Prymas Jakub Uchański wyraża poparcie dla lwowskich mieszczan protestujących przeciwko narzucanym przez szlachtę sądom kapturowym i zaleca trwanie przy swoim sprzeciwie. Zapewnia również o wysłaniu listu do wojewody ruskiego z prośbą o ochronę praw miejskich do czasu wyboru nowego monarchy.

Krzysztof Fabrytz informuje Artura Forbesa, że powierzone mu trzy sztuki płótna wciąż znajdują się w Warszawie z powodu braku woźniców. Deklaruje, że wyśle materiał do Jarosławia przy pierwszej dogodnej okazji, gdy tylko go otrzyma.

Rotmistrz Faleński w imieniu skonfederowanego wojska wzywa rajców lwowskich do osobistego przybycia do obozu pod Szczercem z przygotowanymi pieniędzmi zamiast pertraktowania przez pośredników. Obiecuje, że po uregulowaniu należności natychmiast wyda ordynans nakazujący żołnierzom opuszczenie zajmowanych terenów.

Ludwik Fantucci wyraża radość z poprawy zdrowia Macieja Haydera po przebytej chorobie i przesyła mu w podarunku atłas w podzięce za lwowską gościnę. Informuje również, że w ich wspólnej sprawie nie są już potrzebne dalsze kroki z powodu oświadczenia pana Zamoyskiego, oraz dopytuje o postępy w sprawie pana Sadomskiego.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o trudnościach ze ściąganiem należności od dłużników oraz o nadziejach na rychłe wypłaty od pana Okresza i Jonela Lusta po powrocie kapitana Chambersa z sejmiku. Donosi również o oczekiwaniu na przybycie pana Robertsa oraz o listach i kopiach dokumentów przekazanych przez posłańców.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o wyjeździe pana Roberta na wizytację oraz przesyła nadeszłe ze Lwowa i Sambora listy. Przekazuje także prośbę pana Jarsarskiego o jak najszybsze odesłanie przesyłki do Lwowa.

Rachunek kupiecki Arthura Forbesa z kwietnia 1687 roku we Lwowie, zestawiający jego należności i zobowiązania z tytułu handlu winem, szafranem, żywnością, pożyczek oraz opłat transportowych. Zapis zawiera bilans długu oraz wyciąg z wcześniejszych transakcji zarejestrowanych w Przemyślu i Lwowie w 1686 roku.

Johann Farquhar relacjonuje transakcje handlowe safianem i woskiem oraz organizację transportów do Wrocławia i Gdańska. Informuje również o narastającym konflikcie krakowskiego magistratu i biskupa z luteranami, którym grozi wygnanie z miasta lub wybuch tumultu.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o krakowskich rozliczeniach wekslowych, sprzedaży safianu oraz pomyślnym odbiorze przesyłki towarów lipskich. Wspomina również o interwencjach u boku króla w sprawie uwięzionego pana Nikołajewa oraz przekazuje prośby rezydenta szwedzkiego.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o pomyślnym odbiorze ładunku od furmana oraz trudnych negocjacjach cenowych z szewcami kupującymi safian. Donosi również o działaniach handlowych konkurencji, korespondencji od kupców oraz zarządzeniach królewskich wobec krakowskiego magistratu.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o wyjeździe pana Roberta na nabożeństwo i przesyła w jego zastępstwie załączone listy oraz trzy gazety dla odbiorców w Jarosławiu i we Lwowie.

Katarzyna Felkerzambowa donosi bratu, Janowi Jabłonowskiemu, o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz o uzyskaniu jej wstawiennictwa u pani kamienieckiej. Z powodu osłabionego zdrowia monarchini nie mogła osobiście odpowiedzieć, przekazała jednak wojewodzie serdeczne pozdrowienia.

Jan Teodorowicz prosi Artura Forbesa o pilne przysłanie do Klużu poświadczonego przez lwowski magistrat oraz kupców greckich zaświadczenia o długu zabitego Mártona Lipia. Wdowa po zmarłym odmawia uznania zobowiązania z powodu braku zachowanego skryptu dłużnego.

Festenburg zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o tymczasowe, bezpłatne przyjęcie do przytułku ubogiej Kozłowskiej, oczekującej na zwolnienie stałego miejsca. Wyjaśnia, że jej bieżące wyżywienie i utrzymanie zapewnia w tym czasie pan Gutowski.

Rektor Akademii Krakowskiej Stanisław Filipowicz informuje władze Lwowa o wyroku dyscyplinarnym wydanym wobec księdza Małeckiego za nieposłuszeństwo, zapewniając o nienaruszalności miejskich prerogatyw. Deklaruje również, że tymczasowy zarząd powierzył ks. Opejdowiczowi i wyraża gotowość przysłania nowej osoby na miejsce niezaakceptowanego p. Jankiewicza.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

Aleksander Fiałkowski relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu swoje starania o pozyskanie i utrzymanie podkomorzego przemyskiego po stronie interesów rodu Jabłonowskich, obiecując mu m.in. konia od wojewody krakowskiego. Wspomina również o kwestiach poselskich oraz asygnacie finansowej dla Czarnieckiego.

Flemming z domu Litolff von Edlersberg prosi lwowskiego zarządcę o zgodę na regularne wizyty i ewentualne noclegi Zofii Przeslewiczowej pod nieobecność męża przebywającego w Brodach. Autorka ręczy za nienaganną postawę kobiety, powołując się na wieloletnią służbę jej córki u wspólnej znajomej.

J. Flosierowicz dziękuje magistratowi i wspólnocie miasta Lwowa za niespodziewany podarunek w postaci ryb oraz wyziny. Wyraża wdzięczność i deklaruje gotowość do odwdzięczenia się przy najbliższej okazji.

J. Flosierowicz potwierdza magistratowi lwowskiemu odbiór listu oraz pieniędzy przesłanych przez posłańca Bęcdorfa w sprawie przeciwko sufraganowi lwowskiemu księdzu Głowińskiemu. Zapewnia o gotowości do obrony honoru miasta przed nuncjaturą w wyznaczonym terminie prawnym.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o przesłaniu pozwu z inhibicją przeciwko sufraganowi lwowskiemu, który bezpodstawnie zarzucał miastu obrazę honoru. Zapewnia również o gotowości do dalszej obrony praw magistratu w przypadku podjęcia kolejnych kroków przez konsystorz.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o wysłaniu inhibicji oraz o odebraniu środków prawnych z nuncjatury w sprawie przeciwko sufraganowi lwowskiemu. Zapowiada wpisanie się do akt w wyznaczonym terminie i prosi o przesłanie listy komisarzy na wypadek konieczności przeprowadzenia inkwizycji na miejscu.

J. Flosierowicz przesyła uwierzytelniony wypis dekretu na komisję w sprawie z księdzem sufraganem lwowskim i potwierdza opłacenie taksy kancelaryjnej. Zapewnia także o swojej gotowości do dalszej pomocy prawnej w tej sprawie.

J. Flosierowicz przyjmuje pełnomocnictwo oraz pensję od magistratu lwowskiego, zastrzegając możliwość podwyższenia wynagrodzenia przy większej liczbie spraw. Zapowiada także wpisanie do rejestru magdeburskiego sprawy przeciwko Żydom lwowskim oraz podjęcie starań o wyznaczenie komisarzy lub uzyskanie wyroku zaocznego.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o doręczeniu listu kanclerzowi wielkiemu koronnemu oraz obiecuje dopilnować sprawy sądowej przeciwko Żydom lwowskim na wokandzie.

J. Flosierowicz odradza magistratowi lwowskiemu starania o zakaz budowy z Nuncjatury przeciwko dominikanom z obawy przed urażeniem kanclerza wielkiego koronnego, który zezwolił na prace do czasu wyroku. Zapewnia jednak o przyszłym odszkodowaniu dla miasta, odsyłając po szczegóły do obecnego w Warszawie syndyka z powodu niepewności co do terminu wznowienia sądów asesorskich.

J. Flosierowicz informuje magistrat lwowski o trudnościach z wpisaniem spraw do właściwego rejestru Sądu Asesorskiego z powodu braku informacji o ich przedmiocie. Zapowiada, że szczegóły ustali bezpośrednio z delegatami miasta po ich przybyciu do Warszawy i dopiero wtedy dokona formalności.

J. Flosierowicz informuje władze Lwowa o nowej sprawie z rejestru uwięzionych, wytoczonej przez patrycjusza Piotra Latynę. Donosi również o wstrzymaniu postępowania za opłatą z własnych środków, aby zapobiec wydaniu wyroku zaocznego przeciw miastu.

Autor dziękuje za roczną pensję i obiecuje starać się o kasację mandatów wydanych na korzyść Żydów lwowskich po wznowieniu sądów asesorskich. Zobowiązuje się także do informowania o przebiegu sprawy.

Autor dziękuje prezydentowi Lwowa za upomnienie się o jego zaległą pensję oraz deklaruje nieustanną dbałość o interesy miasta. Zapowiada również podjęcie interwencji w Nuncjaturze Apostolskiej w celu kasacji procesu w sprawie Kubiszewskich i Paszkiewiczów i odesłania jej do jurysdykcji miejskiej.

Autor potwierdza odbiór manifestu miejskiego przeciw księżom Wąsraszyńskiemu i Łubiszewskiemu oraz zapowiada bezzwłoczną replikę na zarzuty strony przeciwnej, opóźnioną dotąd z powodu choroby oponenta. Przy tej okazji dopomina się również o wypłatę zaległej, dwuletniej pensji za rzetelne pilnowanie rejestrów sądowych.

Józef Flosierowicz informuje magistrat lwowski o korzystnym wyroku nuncjatury, która skasowała proces konsystorski w sporze z księżmi Watraszyńskim i Łubiszewskim, zabezpieczając jurysdykcję miejską. Jednocześnie autor ponawia prośbę o wypłacenie zaległej od trzech lat pensji za swoje usługi.

Józef Flosierowicz odsyła magistratowi lwowskiemu dokumenty dotyczące sprawy z księżmi Łubiszewskim i Watraszyńskim. Informuje również o problemach z realizacją asygnaty na 540 złotych u pana Kurowskiego, który wstrzymuje wypłatę do czasu wyjaśnienia sprawy z wystawcą.