Piotr Borsuk prosi Zimnickiego o pomoc w apelacji dotyczącej domu w Samborze

Wielce miłościwy panie Zimnicki! Polecam Panu swoje uniżone usługi. Uważając się za bardzo skrzywdzonego wyrokiem rajców samborskich, zwróciłem się do zwyczajnej instancji wyższego prawa i wniosłem apelację. Choć nie mam wobec Pana zasług, pokładam nadzieję w życzliwości Pana i Pańskiej małżonki. Moja żona jest jej [krewna — dokładne określenie niepewne], a z rąk Pańskiej małżonki i naszej dobrodziejki otrzymałem ją za żonę. Ośmielam się zatem pokornie prosić o opiekę w mojej sprawie. Dla łatwiejszego zrozumienia przedstawiam jej przebieg. Zmarły Wieprzek, mieszkaniec Sambora, sprzedał swój grunt — domek z ogródkiem za furtą obok [furty/bramy] Lwowskiej — Jakubowi Kramarzowi. [Fragment o podstawie odzyskania nieruchomości nie w pełni odczytany.] Siostra wspomnianego Wieprzka, pani Żytożyna [?], odzyskała ją [odczyt przesłanki prawnej niepewny] i trzymała przez półtora roku. Potem, pozostawiwszy opiekunem tego gruntu pana Tomasza Peberlika [?], poleciła go sprzedać. Dowiedziawszy się o tym, kupiłem od niej tę chałupkę. [Nieodczytany fragment o jej mężu i pieniądzach.] Po trzech i pół roku odezwał się Kramarz i chce mnie wyprzeć [z nieruchomości], choć ją przebudowałem i ponaprawiałem. [Część opisu postępowania nieodczytana.] Proszę więc, by zechciał Pan objąć moją sprawę swoją uwagą i roztropnością oraz przyjść mi z pomocą. Proszę również przyjąć ubogą kolędę zamkniętą w tym liście od ubogiego i strapionego człowieka. Ponownie polecam się Pańskiej łasce. Sambor, 20 stycznia 1631. Życzliwy wszelkiego dobra i uniżony sługa, Piotr Borsuk. Adres: Wojciechowi Zimnickiemu, pisarzowi rady miejskiej we Lwowie.

[s. 2] Mnie wielce Mciwy Panie Zimnicki. Uniżone posługi moje oddawam pilnie w łaskę wm me[go] Mci[wego] Panu. Wiele będąc ukrzywdzony Dekretem PP. Radziec Samborskich do zwyczaynego refugium w ukrzywdzeniu iako Wyszego pra- wa udałem, y appellatią interponowałem. W czym lubo nie za- służony wm me[mu] Mci[wemu] Panu iednak maiąc otuchę dobrą w ła- sce wm y Pani Małżonki wm ktorey Żona moia [wyraz niepewny] nicą iest, y z rąk Pani Małżonki wm a dobrodz[i]eyki naszey onę poiąłem, ważyłem się dobrą chęć do wm oddać pokornie prosząc w sprawie moiey o otulenie. Dla snadnieyszego zrozumienia tenorem sprawy moiey wpisuie wm. Gdyż Nieboszczyk Wieprzek Samborczyk przedał był grunt swoy Jakubowi Kramarzowi domek z ogrodkiem za fortką podle Lwowskiey [ochyną?] dowiedziawszy się Sio- stra pomienionego P. Wieprzka z boku P. Żytożyna [?] od[k]u- [bliższością?] y przez pułtora lata trzymała. Potemu zo- stawiwszy tego gruntu opiekunem P. T[oma]sza Peberlika [?] rozkazała przedać o czym ia dowiedziawszy się kupiłem te chałupkę u niey a że ch[ory?] Mąż iey był a [nieczytelne] Grosz [nieczytelne]: w pułczwarta lata ozwał się kramarz y mnie, ktorym przebudował ponaprawiał y [nieczytelne] na sprawę [nieczytelne] wypreć chce. W mierze tedy proszę wm racz mi baczeniem y rozumem swym ogarnąć sprawie moiey ratunkiem bydź a tę ubogą kolędę w tym liście zamknioną odemnie ubogiego y strapionego człowieka przyiąć. A zatym się łasce wm me[go] Mci[wego] Pana y powtore oddawam. W Samborze d. 20 Januarij 1631 Wm wszego dobra życzliwy y uniżony sługa Piotr Borsuk [s. 3, adres] Memu wielce Mciwemu Panu y dobrodzieiowi Jego Mci Panu Woyciechowi Zimnickiemu Pisarzowi Radzieckie[mu] Lwowskiemu.