Zaproszenie Jana Stanisława Jabłonowskiego przez Zahorowską na pogrzeb męża w Łucku

[S. 2] Jaśnie Wielmożny Miłościwy Panie Wojewodo Wołyński, Mnie Wielce Miłościwy Panie Bracie i Dobrodzieju! Nieuchronny wyrok Boski dotknął mój dom, sprawiając, że świętej pamięci małżonek, mój dobrodziej, odszedł z życia doczesnego i spłacił dług śmiertelności. Przez ten rygor nieubłaganej surowości odebrana została memu sercu jedyna pociecha, całemu domowi największa ozdoba, a osieroconemu potomstwu szczególna nadzieja na wszelkie powodzenie i radość. Należałoby jęczeć i tonąć we łzach po takiej stracie, lecz pod nakazem dzieła tak wszechmocnej ręki sama wiara każe znosić ten nieutulony żal jak najcierpliwiej. Przejęta pamięć i powinności żyć będą w sercu moim i odnawiać się codziennymi łzami, dopóki starczy mego życia. Zaś jako że w pierwszym dowodzie dochowanego afektu powinnam zadośćuczynić woli nieboszczyka i oddać ciało ziemi należytym obrządkiem, stosując się do niej – skoro wyznaczone zostało miejsce u ojców dominikanów łuckich – wyznaczyłam tę ceremonię na dzień 21 marca. Waszą Mość Mego Pana i Dobrodzieja wielce proszę, abyś ze swej zwykłej pańskiej łaski i życzliwości raczył uświetnić ten akt swoją obecnością. Z nieba nagroda pewna, lecz i ja z pozostałymi dziatkami będę w dożywotnim długu wdzięczności, tak jak i teraz jestem Waszej Mości Mojego Miłościwego Pana i Dobrodzieja uniżona sługa Zahorowska Z Radomyśla, dnia 24 lutego 1697 roku. [S. 3, adres:] Jaśnie Wielmożnemu, Mnie Wielce Miłościwemu Panu Bratu i Dobrodziejowi, Jegomości Panu Wojewodzie Wołyńskiemu, Świeckiemu, Białocerkiewskiemu, Mościckiemu [etc.] Staroście, Pułkownikowi Wojsk Rzeczypospolitej, Jaśnie Miłościwemu Panu.

[S. 2] Jasnie Wielmozny M[iłościwy] Panie Wojewodo Wołyński Mnie Wielce M[iłościw]y Panie Bracie y Dobrodzieiu Wyroków Boskich nieuchronna przyszła w dom moy exekucya, aby dług smiertelnosci s[więtej] p[amięci] Małżonek Dobrodzi[ej] moy ustąpiwszy z życia docze- snego wypłacił. Tym nieubłaganej surowości rigorem zabrana oraz sercu memu pierwsza consolatia, domowi całemu naywiększa o- zdoba, potomstwu pozostałemu wszelkich fortun y pociech osobliwa nadzieia. Ięczećby y we łzach opływac z straty takowey nalezało, ale pod tak wsziechmocney ręki dzieła roskazem znosic ten tylko zal nieutulony iak naycierpliwiej y wiara sama każe. Przeiętą pa- mięć y obowiazki żyć będą w sercu moim y codziennymi odnawiać się łzami poty y mego życia stanie. Zaś ze pierwszy dowod dotrzyma- nego affektu będę powinien uczynic dosyć nieboszczykowskiey intencyi, ciało ziemi oddać obrządkiem należytym, stosuiąc się do niey że mieysce u Oycow Dominikanow Łuckich wyra- żone, na dzień 21 Marca tę ceremonij naznaczyłam. W[aszą] M[ość] M[ego] Pana y Dobrodzieia wielce proszę abyś z zwykłey swey Pańskiey łaski y inklinacyi, akt ten prezencyą swoią przy ozdobie natenczas raczył. Z nieba nadgroda pewna, ale y ia z drobiazkiem pozostałym w obligacyi dożywotniey będę iako y teraz iestem W[aszej] M[ości] M[ojego] M[iłościwego] Pana y Dobrodzieia uniżona sługa Zahorowska z Radomysla d[nia] 24 Februarij 1697mo [S. 3, adres:] Jasnie Wielmoznemu Mnie Wielce M[iłościwemu] Panu Bratu y Dobrodzie- iowi Im[ci] Panu Wojewodzie Wo- łyńskiemu, Świeckiemu, Biało- cerkiewskiemu, Moscickiemu [etc.] Staroscie, Pułkownikowi Woysk Rz[ecz]p[ospo]ltoy J[aśnie] M[iłościwemu] Panu