Katalog źródeł

Stanisław Usman zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o wyjaśnienie sprawy sreber kościoła żółkiewskiego, zabranych ze lwowskiego archiwum podczas oblężenia tureckiego. Informuje o osobistym zaangażowaniu króla Jana III Sobieskiego w odzyskanie kosztowności i prosi o zebranie wiadomości od lwowskich rajców.

Bazyly Ustrzycki prosi magistrat lwowski o odesłanie sprawy pana Krupińskiego przeciwko Dominikowej z synami oraz księdzu Stefanowi Wyszyńskiemu do sądu pierwszej instancji. Uzasadnia to koniecznością przesłuchania miejscowych świadków, których sprowadzanie do Lwowa wiązałoby się ze stratą czasu i dużymi trudnościami.

Maciej Józef Ustrzycki informuje Jana Jabłonowskiego o niepowodzeniu swoich starań na dworze królewskim w Krakowie i dziękuje za dotychczasową protekcję. Prosi wojewodę o cierpliwość i powstrzymanie się od nagłego odebrania dzierżawy w Łaszkach, zapowiadając osobiste spotkanie podczas zjazdu we Lwowie.

Maciej Józef Ustrzycki prosi Jana Jabłonowskiego o nieoddawanie arendy majątku innej osobie przed zapowiedzianą komisją, wskazując, że nagłe odebranie dzierżawy przyniosłoby mu dotkliwą stratę. Deklaruje wolę osobistego porozumienia się i dalszego sprawowania dzierżawy ku zadowoleniu wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki wyjaśnia wojewodzie ruskiemu, że z powodu nieobecności nie wiedział o próbie rozlokowania wojska w Łaszkach na mocy asygnacji hetmańskiej. Zapewnia, że natychmiast wydał polecenie, aby nie utrudniano działań oficjałowi wojewody.

Maciej Józef Ustrzycki informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o przybyciu do Łaszek żołnierzy po hibernę i kwatery, co stanowi zbyt duże obciążenie dla tutejszej gromady. Skarżąc się na brak dochodów spowodowany buntami chłopskimi, autor prosi o wypłatę obiecanej rekompensaty za oziminy.

Prymas Jakub Uchański wyraża poparcie dla lwowskich mieszczan protestujących przeciwko narzucanym przez szlachtę sądom kapturowym i zaleca trwanie przy swoim sprzeciwie. Zapewnia również o wysłaniu listu do wojewody ruskiego z prośbą o ochronę praw miejskich do czasu wyboru nowego monarchy.

Krzysztof Fabrytz informuje Artura Forbesa, że powierzone mu trzy sztuki płótna wciąż znajdują się w Warszawie z powodu braku woźniców. Deklaruje, że wyśle materiał do Jarosławia przy pierwszej dogodnej okazji, gdy tylko go otrzyma.

Rotmistrz Faleński w imieniu skonfederowanego wojska wzywa rajców lwowskich do osobistego przybycia do obozu pod Szczercem z przygotowanymi pieniędzmi zamiast pertraktowania przez pośredników. Obiecuje, że po uregulowaniu należności natychmiast wyda ordynans nakazujący żołnierzom opuszczenie zajmowanych terenów.

Ludwik Fantucci wyraża radość z poprawy zdrowia Macieja Haydera po przebytej chorobie i przesyła mu w podarunku atłas w podzięce za lwowską gościnę. Informuje również, że w ich wspólnej sprawie nie są już potrzebne dalsze kroki z powodu oświadczenia pana Zamoyskiego, oraz dopytuje o postępy w sprawie pana Sadomskiego.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o trudnościach ze ściąganiem należności od dłużników oraz o nadziejach na rychłe wypłaty od pana Okresza i Jonela Lusta po powrocie kapitana Chambersa z sejmiku. Donosi również o oczekiwaniu na przybycie pana Robertsa oraz o listach i kopiach dokumentów przekazanych przez posłańców.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o wyjeździe pana Roberta na wizytację oraz przesyła nadeszłe ze Lwowa i Sambora listy. Przekazuje także prośbę pana Jarsarskiego o jak najszybsze odesłanie przesyłki do Lwowa.

Rachunek kupiecki Arthura Forbesa z kwietnia 1687 roku we Lwowie, zestawiający jego należności i zobowiązania z tytułu handlu winem, szafranem, żywnością, pożyczek oraz opłat transportowych. Zapis zawiera bilans długu oraz wyciąg z wcześniejszych transakcji zarejestrowanych w Przemyślu i Lwowie w 1686 roku.

Johann Farquhar relacjonuje transakcje handlowe safianem i woskiem oraz organizację transportów do Wrocławia i Gdańska. Informuje również o narastającym konflikcie krakowskiego magistratu i biskupa z luteranami, którym grozi wygnanie z miasta lub wybuch tumultu.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o krakowskich rozliczeniach wekslowych, sprzedaży safianu oraz pomyślnym odbiorze przesyłki towarów lipskich. Wspomina również o interwencjach u boku króla w sprawie uwięzionego pana Nikołajewa oraz przekazuje prośby rezydenta szwedzkiego.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o pomyślnym odbiorze ładunku od furmana oraz trudnych negocjacjach cenowych z szewcami kupującymi safian. Donosi również o działaniach handlowych konkurencji, korespondencji od kupców oraz zarządzeniach królewskich wobec krakowskiego magistratu.

Johann Farquhar informuje Arthura Forbesa o wyjeździe pana Roberta na nabożeństwo i przesyła w jego zastępstwie załączone listy oraz trzy gazety dla odbiorców w Jarosławiu i we Lwowie.

Katarzyna Felkerzambowa donosi bratu, Janowi Jabłonowskiemu, o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz o uzyskaniu jej wstawiennictwa u pani kamienieckiej. Z powodu osłabionego zdrowia monarchini nie mogła osobiście odpowiedzieć, przekazała jednak wojewodzie serdeczne pozdrowienia.

Jan Teodorowicz prosi Artura Forbesa o pilne przysłanie do Klużu poświadczonego przez lwowski magistrat oraz kupców greckich zaświadczenia o długu zabitego Mártona Lipia. Wdowa po zmarłym odmawia uznania zobowiązania z powodu braku zachowanego skryptu dłużnego.

Festenburg zwraca się do burmistrza Lwowa z prośbą o tymczasowe, bezpłatne przyjęcie do przytułku ubogiej Kozłowskiej, oczekującej na zwolnienie stałego miejsca. Wyjaśnia, że jej bieżące wyżywienie i utrzymanie zapewnia w tym czasie pan Gutowski.

Rektor Akademii Krakowskiej Stanisław Filipowicz informuje władze Lwowa o wyroku dyscyplinarnym wydanym wobec księdza Małeckiego za nieposłuszeństwo, zapewniając o nienaruszalności miejskich prerogatyw. Deklaruje również, że tymczasowy zarząd powierzył ks. Opejdowiczowi i wyraża gotowość przysłania nowej osoby na miejsce niezaakceptowanego p. Jankiewicza.

Elżbieta z Radziwiłłów Firlejowa opłakuje zgon swojego męża, określając tę śmierć jako stratę dotykającą nie tylko ją, lecz całe społeczeństwo. Zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz jego żony z prośbą o przybycie na uroczystości pogrzebowe do Lublina.

Aleksander Fiałkowski relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu swoje starania o pozyskanie i utrzymanie podkomorzego przemyskiego po stronie interesów rodu Jabłonowskich, obiecując mu m.in. konia od wojewody krakowskiego. Wspomina również o kwestiach poselskich oraz asygnacie finansowej dla Czarnieckiego.

Flemming z domu Litolff von Edlersberg prosi lwowskiego zarządcę o zgodę na regularne wizyty i ewentualne noclegi Zofii Przeslewiczowej pod nieobecność męża przebywającego w Brodach. Autorka ręczy za nienaganną postawę kobiety, powołując się na wieloletnią służbę jej córki u wspólnej znajomej.

János Fogarasi donosi Jánosowi Keményemu o wymianie zakładników i rozpoczęciu rokowań polsko-tatarskich pod Żwańcem oraz o głodzie panującym w obozie koronnym. Przestrzega także przed powracającymi przez Mołdawię Tatarami i możliwym uprowadzeniem żony hospodara Vasile Lupu.

Anna Konstantia Forbesowa opisuje krewnemu adaptację swojej rodziny do życia w Gdańsku i namawia go do odwiedzin oraz przeprowadzki do miasta. Informuje także o oczekiwanym powrocie syna pani Tymfowej po ośmioletnim pobycie w Indiach Wschodnich.

AK Forbes prosi Artura Forbesa o zakupienie i przesłanie przy najbliższej okazji sześciu sztuk sznurów do bielizny oraz sztuki grubych ręczników za pośrednictwem pani Merlandowej. Autorka przesyła również pozdrowienia od siebie i dzieci, zwłaszcza od chrześniaka adresata.

Anna Konstantia Forbes usprawiedliwia zwłokę w korespondencji problemami zdrowotnymi oraz relacjonuje niedawną wizytę pana Roberta w Gdańsku. Usilnie zachęca adresata do opuszczenia Jarosławia i zamieszkania z nimi, podkreślając spokój tutejszego życia oraz potrzebę wsparcia jej starzejącego się męża w interesach.

Anna Marianna Forbeszowa składa Arturowi Forbesowi życzenia z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Dziękuje mu również za wyświadczoną pomoc oraz zapewnia o spłaceniu długu zgodnie ze zobowiązaniem.

Arthur Forbes zwraca się do Johna Maitlanda z prośbą o wydanie okazicielowi pisma oznaczonych numerem 5 koszy znajdujących się w jego domu.

Arthur Forbes zdaje sprawę z operacji finansowych, wypłat dla kontrahentów oraz trudności związanych z przesyłaniem gotówki w czasie przemarszów wojsk. Informuje także o wysyłce sukna i towarów norymberskich, zapowiadając rychłe spotkanie handlowe w Krakowie.

Arthur Forbes prosi brata o wydanie panu Sokinie jego rewersu dłużnego w związku z uregulowaniem rachunków z panem Gordonem. Nakazuje także wypłacenie Sokinie należności przysługujących z obligacji oraz zwrot pożyczki w wysokości 25 talarów.

William Forbes przesyła z Zamościa do Lwowa noworoczne życzenia Arthurowi Forbesowi oraz prosi go o zakupienie i przesłanie pocztą jednego kamienia dobrych solonych ryb. Zapewnia jednocześnie o zwrocie wyłożonych pieniędzy wskazanemu pośrednikowi.

William Forbes dziękuje kuzynowi Arthurowi za przysłaną beczkę solonych ryb i prosi go o uregulowanie należności we Lwowie za pośrednictwem Johna Arkonhowda. List kończą pozdrowienia od żony oraz życzenia pomyślności dla bliskich i przyjaciół.

William Forbes powiadamia swego kuzyna Arthura Forbesa o przesłaniu kwoty ponad 144 florenów za pośrednictwem Johna Arkonhowda. Dziękuje za dotychczasowe dobrodziejstwa i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Michał Fredro interweniuje w imieniu koła rycerskiego u lwowskich rajców przeciwko nadmiernemu obciążaniu podatkami oraz uciążliwemu kwaterunkowi posłów u ubogich przedmieszczan halickich. Ostrzega władze miejskie przed zdzierstwem poborców i zapowiada podniesienie tej sprawy na najbliższym sejmiku.

Kasztelan lwowski Jerzy Bogusław Fredro zwraca się do kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego z prośbą o pomoc w ujęciu Marcina Waśniowskiego, swojego dawnego wychowanka skazanego przez Trybunał Koronny za zamach na jego życie. Fredro postuluje, by Potocki napisał prywatny list do krewnego, księcia Janusza Wiśniowieckiego, w celu odesłania służącego w wojsku litewskim zbrodniarza pod pozorem do Lwowa, gdzie dosięgnie go sprawiedliwość.

Jakub Maksymilian Fredro prosi Wojciecha Zimnickiego o rozliczenie długu ze złotnikiem Grünwaldem na podstawie kontraktu pozostałego po zmarłym bracie, biskupie bakowskim. Przekazuje także list do arcybiskupa lwowskiego z prośbą o darowanie stuzłotowego długu zaciągniętego przez zmarłego.

Uwięziony Jan Frydel zwraca się do prezydenta Ziękiewicza oraz całego lwowskiego magistratu z pokorną prośbą o wsparcie i wybaczenie jego nierozważnej ucieczki. Błaga o radę i pomocną dłoń, które umożliwiłyby mu bezpieczny powrót do dawnego urzędu oraz zrehabilitowanie się przed władzami miasta.

Prezydent Nowego Sambora Jan Funk zwraca się do magistratu Lwowa z prośbą o wypożyczenie miejskiego kata do wykonania wyroku śmierci na szlachcicu skazanym za zabójstwo, z powodu braku egzekutora w Przemyślu. W zamian przesyła posłańca ze zwyczajową opłatą w wysokości ośmiu złotych polskich i deklaruje wdzięczność oraz wzajemną pomoc.

W. Chwałkowski pisze krótko do syna Franciszka, towarzysza chorągwi pancernej, wyrzucając mu brak korespondencji oraz donosząc o spotkaniu z krewnymi i ciężkiej chorobie pani Karczewskiej. Przekazuje również pozdrowienia od domowników i informacje o bieżących sprawach pocztowych.

Autor donosi synowi o ustąpieniu wojsk saskich i szwedzkich z Wielkopolski pod Toruń oraz wspomina niedawną śmierć podskarbiego koronnego Rafała Leszczyńskiego. Prosi również Franciszka o otoczenie braterską opieką przybywającego młodszego krewnego, Władysława, i wprowadzenie go na służbę dworską.

Autor dziękuje synowi Franciszkowi za nadesłane listy oraz przestrogę, prosząc zarazem o rzadszą korespondencję z uwagi na wysokie koszty poczty. Przekazuje również bieżące wieści rodzinne, donosi o stanie zdrowia bliskich oraz o wymarszu Kazia i Władysława do Malborka.

Franciszek Chwałkowski zwraca się do towarzysza pancernego Wolskiego z uprzejmą prośbą o roztoczenie opieki nad posłanym pachołkiem i uchronienie go przed krzywdą do czasu przybycia do chorągwi pana Siemieńskiego. W zamian za okazane wsparcie autor deklaruje pamięć, wdzięczność oraz gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Franciszek Chwałkowski ubolewa, że nie może osobiście służyć chorążemu wendeńskiemu, dlatego wyprawia do niego swojego pocztowego z prośbą o łaskawe przyjęcie. Zapewnia o gotowości do przyjmowania wszelkich uwag i napomnień oraz deklaruje chęć podtrzymywania stałej korespondencji.

Franciszek Chwałkowski informuje wojewodę ruskiego o oczekiwaniu pana Stamirowskiego na spotkanie, wieściach z sejmiku, ruchach wojsk szwedzkich oraz pismach dyplomatycznych z Torunia. Donosi również o stanie zdrowia starosty lwowskiego i kwestiach finansowych dotyczących królewiczów.

Stanisław Chmielecki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu okolicznościowe życzenia i dziękuje za wyświadczone dobrodziejstwa. Skarży się zarazem na rodzonego brata adresata, który unika zwrotu sumy i wykonania dekretu trybunalskiego, zmuszając autora do ponownego szukania sprawiedliwości w Trybunale.

Stefan Chmielnicki interweniuje u rajców lwowskich w sprawie zwrotu rzeczy oddanych na przechowanie przez jego towarzysza Starzyckiego, których bezprawnie nie chce oddać lwowski mieszczanin. Informuje o delegowaniu pana Chocimierskiego, który ma zaspokoić wszelkie pretensje wierzycieli i odebrać zatrzymany majątek.

Kniaź Iwan Chowański odmawia wstrzymania marszu wojsk moskiewskich bez wyraźnego rozkazu carskiego, gwarantuje jednak komisarzom królewskim bezpieczny przejazd na rokowania. Tłumaczy również powody wcześniejszego zatrzymania polskiego posłańca w trakcie walk o twierdzę brzeską.

Krzysztof Chodorowski zapewnia rajców lwowskich o swojej stałej życzliwości i gotowości do wyświadczenia im przysługi. Informuje także o odłożeniu na inny termin planowanego wyjazdu do Halicza z powodu spraw związanych z konfederacją.