Katalog źródeł

Nakaz przekazania Janowi Tarnowskiemu trzech falkonetów spośród dziesięciu królewskich dział przechowywanych we Lwowie. Działa odkształcone w pożarze mają być rozpoznane przez puszkarzy.

Mikołaj Bieganowski odpowiada władzom Lwowa na ich skargę dotyczącą krzywdzących miasto uchwał sejmikowych i rzekomej roli stolnika bracławskiego. Deklaruje podjęcie mediacji listownej ze stolnikiem oraz zapowiada osobistą interwencję u biskupa lwowskiego po przyjeździe do miasta.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje burmistrzowi, radzie i miastu Lwów prawo wieczystego poboru mostowego w wysokości jednego grosza polskiego od każdego obładowanego wozu wjeżdżającego do miasta. Uzyskane dochody mieszczanie zobowiązani są w całości przeznaczać na naprawę okolicznych dróg publicznych oraz miejskich fortyfikacji.

Król Zygmunt I zezwala władzom Lwowa na pobieranie opłaty w wysokości pół grosza od każdego wozu uchodźców chroniących się w mieście przed najazdami wroga. Uzyskane środki mają pokryć koszty oczyszczania miasta z błota i nieczystości oraz naprawy murów, wałów i fos miejskich.

Król Zygmunt I zezwala podsędkowi lwowskiemu Janowi Dzieduszyckiemu i jego sukcesorom na pobieranie określonych opłat mostowych na siedemnastu przeprawach w dobrach Dzieduszyce i Młynice. W zamian za przywilej poboru myta właściciele zostają zobowiązani do stałego utrzymywania i naprawy dróg oraz mostów.

Król Zygmunt I Stary, zważywszy na położenie Lwowa na zagrożonym pograniczu oraz zasługi tamtejszych rzemieślników w obronie murów miejskich, wyłącza lwowskie cechy z ogólnego nakazu kasacji bractw w Koronie i uroczyście potwierdza wszystkie ich dotychczasowe prawa, statuty i przywileje.

Król Zygmunt I Stary kasuje klauzule dawnych przywilejów obciążające łany miejskie czynszami oraz zezwalające różnym nacjom na odrębne sądownictwo, uwalniając mieszczan od opłat i nakazując sądzenie wszystkich mieszkańców wyłącznie prawem magdeburskim przed wójtem lwowskim.

Kasztelan krakowski Jan Tarnowski prosi władze Lwowa o wydanie trzech dział pozostawionych w mieście podczas dawnej wyprawy przeciwko hospodarowi mołdawskiemu Bogdanowi. Wyjaśnia, że uzbrojenie ma trafić do wyznaczonych zamków na mocy rozkazu królewskiego.

Podkanclerzy Jan Tarnowski informuje władze Lwowa o skargach tamtejszych Żydów na doznawane krzywdy i zagrożenie bezpieczeństwa. Wyjaśnia, że wstrzymał wydanie oficjalnych mandatów królewskich, licząc, iż rajcy sami zaniechają ucisku i zapewnią społeczności żydowskiej spokój.

Podkanclerzy koronny Jan Tarnowski informuje burmistrza i radę Lwowa o zatwierdzeniu przez króla miejskiego orzeczenia w sprawie zranienia odźwiernego. Apeluje przy tym do rajców o okazanie chrześcijańskiego miłosierdzia i złagodzenie kary wobec skazanego.