Katalog źródeł

Król Zygmunt I Stary nadaje władzom Lwowa budynek wagi miejskiej oraz postrzygalnię sukna wraz z wszelkimi dochodami na potrzeby obronności i dobra wspólnego miasta. Przywilej zakazuje tworzenia konkurencyjnych, prywatnych warsztatów tego typu w mieście i na przedmieściach pod rygorem konfiskaty.

Antoni Głogowski tłumaczy się bratu Franciszkowi ze spraw związanych z zarządem dobrami i przekazaniem rejestrów oraz informuje o powrocie posłańca Bazylego. Sugeruje wysłuchanie jego rachunków oraz wyznaczenie osoby do wyegzekwowania należności od pana Wodyńskiego.

Kazimierz Głogowski zwraca się do posła Józefa Potockiego z prośbą o poparcie na sejmie i zatwierdzenie w drodze konstytucji sejmowej praw do spornego majątku ze zrealizowanego testamentu. W zamian za pomoc deklaruje Potockiemu pełną wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Król Zygmunt I nadaje miastu Lwowowi prawo wieczyste i dziedziczne do trzeciej miarki z królewskiego młyna słodowego Zimna Woda za Bramą Krakowską, zachowując dwie miarki dla skarbu królewskiego. Dokument unieważnia wszelkie ewentualne przyszłe próby wykupu młyna przez monarchę lub osoby trzecie oraz zabezpiecza prawa mieszczan.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski dokonuje oblaty i transsumpcji dokumentu prymasa Jana Latalskiego z brewe papieża Pawła III z 1538 roku. Akt potwierdza wyjęcie braci zakonów żebraczych w Królestwie Polskim spod jurysdykcji biskupów diecezjalnych i zakazuje naruszania ich przywilejów.

Król Zygmunt I Stary zezwala władzom i mieszczanom Lwowa na wykupienie młyna słodowego zwanego Zimnowodzkim z rąk Zofii, wdowy po podkomorzym lwowskim Stanisławie Hynku, oraz jej synów. Dochody z młyna mają zostać przeznaczone na wspólne potrzeby i pożytki miejskie.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza i uznaje za nienaruszalny przywilej nadający miastu Lwowu wsie Zubrza i Sichów. Dokument zabezpiecza posiadanie tych dóbr przez władze miejskie w obliczu egzekucji statutu zabraniającego mieszczanom posiadania dóbr ziemskich.

Jerzy Glasnapp deklaruje gotowość asystowania Janowi Jabłonowskiemu podczas wjazdu do Świecia z oddziałem zebranym w Radzyniu, prosząc o uściślenie terminu zjazdu. Informuje także o obecności generała Brandta oraz wojewody płockiego w Gdańsku.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza i ponawia dla burmistrza, rajców i mieszczan Lwowa wszystkie dotychczasowe prawa, przywileje, wolności, immunitety oraz zwyczaje nadane miastu przez poprzednich monarchów oraz przez niego samego.

Przed sądem ławniczym Lwowa ławnik Andrzej Jelonek, za zgodą władz miejskich, sprzedał kasztelanowi przemyskiemu Mikołajowi Herburtowi Odnowskiemu plac za jatkami rzeźniczymi pod budowę domu dla mansjonarzy katedry lwowskiej za kwotę 130 florenów. Dokument określa warunki immunitetu miejskiego dla nowo powstałego domu duchownego oraz zasady wzniesienia muru granicznego.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Sędzia ziemski chełmski Feliks Snopkowski i podsędek Jan Ożarowski poświadczają dokonanie zamiany dóbr między wojewodą ruskim i starostą chełmskim Janem z Tęczyna a biskupem chełmskim. Przedmiotem ugody była wymiana wsi Głowicze na wieś Przeworsk (Przewały).

Mikołaj Odnowski Herburt z Fulsztyna, kasztelan przemyski i starosta generalny ruski, funduje i uposaża kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej. Zabezpiecza ich utrzymanie na swoich dobrach Grzęda i Grzybowice oraz nakłada na nich obowiązki liturgiczne, w tym odprawianie oficjum i mszy o Najświętszej Maryi Pannie.

Gnoiński prosi namiestnika Wolskiego o pilną odpowiedź potrzebną do zdania relacji mocodawcy oraz wstawia się za uciskanymi poddanymi ze Stróży. Bierze w obronę wójtostwo i proponuje wspólny zjazd w folwarku w celu dokonania naocznej rewizji.

Katarzyna Godlewska dopomina się u brata pilnego przesłania pieniędzy na pokrycie zobowiązań, obawiając się urzędowych kłopotów. Informuje także o skomplikowanych sprawach rozliczeniowych i majątkowych związanych m.in. z panią gródecką.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza rezygnację władz Lublina z procesu przeciwko Lwowowi w sprawie zatrzymywania kupców podążających na jarmarki lubelskie. Monarcha uwalnia mieszczan lwowskich od wszelkich roszczeń oraz potwierdza lwowskie prawo składu i inne przywileje handlowe.

Król Zygmunt I Stary nadaje miastu Lwowu Młyn Piekarski wraz z tzw. trzecią miarką i wszelkimi dochodami za Krakowską Bramą, zwalniając go z możliwości wykupu przez monarchę. Dokument wciela młyn pod wyłączną jurysdykcję miejską prawa magdeburskiego we Lwowie.

Stanisław Jodurowski ponawia prośbę do prezydenta Lwowa o wyznaczenie deputatów do oszacowania pustek sąsiadujących z kamienicą Gąsiorowskich. Deklaruje przyjazd i uregulowanie opłaty po powiadomieniu o ich wyborze, ubolewając nad dotychczasowymi bezowocnymi podróżami do miasta.

Król Zygmunt I Stary dokonuje pergaminowego poświadczenia aktu z 1533 roku, odraczającego rozstrzygnięcie sporu między Krakowem a Lwowem o prawo składu i wolność tranzytu do najbliższego sejmu walnego. Do czasu ostatecznego rozsądzenia sprawy monarcha nakazuje zachować dotychczasowy stan posiadania i moc prawną przywilejów obu miast.

Król Zygmunt I odracza na dziesięć lat rozstrzygnięcie sporu pomiędzy Krakowem a Lwowem dotyczącego prawa składu towarów z uwagi na konieczność dokładnego zbadania przywilejów i przesłuchania świadków. Do tego czasu nakazuje zachowanie warunków ustalonych w dekretach z 1533 i 1537 roku.

Król Zygmunt I Stary potwierdza przywileje wyjmujące mieszczan i mieszkańców Lwowa spod jurysdykcji sądów szlacheckich, ziemskich oraz grodzkich. Wszelkie ich sprawy mają być rozpatrywane wyłącznie przed właściwym miejskim sądem prawa magdeburskiego pod rygorem nieważności innych wyroków.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski zatwierdza dokument fundacyjny kasztelana przemyskiego i starosty generalnego ruskiego Mikołaja Herburta Odnowskiego, ustanawiający i uposażający kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej.

Dokument podkomorzego przemyskiego Stanisława Herburta z Fulsztyna oraz wojskiego przemyskiego Macieja Boguskiego potwierdzający przeprowadzenie wizji lokalnej, wyznaczenie granic oraz usypanie kopców granicznych między wsiami Bieńkowa Wisznia, Jatwięgi i Sychtarowice a wsią Milczyce. Spór graniczny został rozpatrzony na wniosek dziedziców wspomnianych dóbr.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór na korzyść miasta Lwowa, zakazując przedmieszczanom z przedmieścia krakowskiego oraz podzamcza wyszynku trunków i prowadzenia wolnego handlu. Dokument potwierdza dawniejsze dekrety, ogranicza dopuszczalną liczbę rzemieślników na przedmieściu do wyznaczonych limitów i nakłada na przedmieszczan wieczne milczenie.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Król Zygmunt I Stary nadaje miastu Lwowu przywilej stanowiący, że mieszczanie lwowscy nie mają obowiązku przedkładać i okazywać swoich praw oraz dokumentów przed żadnymi urzędnikami ani komisarzami, lecz wyłącznie osobiście przed obliczem króla i jego następców w granicach Królestwa Polskiego.

Król Zygmunt I Stary nadaje burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa wieczyste prawo patronatu oraz prezenty na prepozyturę kościoła i szpitala Świętego Ducha we Lwowie. Dokument nakłada na arcybiskupa lwowskiego obowiązek inwestowania kandydatów wskazywanych przez władze miejskie i zastrzega nienaruszalność tego prawa przed ewentualnymi roszczeniami koronnymi.

Aleksander Gordon relacjonuje władzom Lwowa rozmowę z pisarzem trembowelskim, który zaproponował polubowne zakończenie sporu o odszkodowanie popożarowe poprzez formalne oddalenie pozwu w sądzie. Autor prosi magistrat o decyzję w tej kwestii, nadesłanie pełnomocnictwa procesowego oraz przekazanie środków na opłacenie mecenasów.

Gordon przekazuje Telierowi wiadomość o bankructwie i przejęciu towarów oraz wyposażenia domu. Kwestionuje wysokość strat podawanych przez złotnika i radzi ugodowe porozumienie.

Komisarze królewscy wyznaczeni przez króla Zygmunta I dokonali rozgraniczenia i usypania kopców granicznych między wsiami królewskimi w tenucie Mikołaja Dzieduszyckiego i Mikołaja Odnowskiego a posiadłościami kapituły metropolitalnej we Lwowie. Orzeczenie wydano w oparciu o okazany dokument rozgraniczenia z 1463 roku oraz zaprzysiężone zeznania najstarszych świadków.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski potwierdza i zatwierdza powagą ordynariacką przywilej króla Zygmunta I, przekazujący rajcom miasta Lwowa wieczyste i nieodwołalne prawo patronatu oraz prezenty prepozytury szpitalnego kościoła Świętego Ducha we Lwowie. Akt wydano po uprzednim wezwaniu edyktalnym ewentualnych oponentów i stwierdzeniu ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

Król Zygmunt I Stary na prośbę władz miasta Lwowa potwierdza dawniejsze akty rozgraniczenia z lat 1462 i 1485 pomiędzy gruntami lwowskimi a dziedziczną wsią Zimna Woda. Dokument nadaje wieczystą moc prawną ustalonemu przebiegowi granic oraz nakazowi milczenia nałożonemu na dawnych pretendentów.

Król Zygmunt I Stary dokonuje wieczystej darowizny opustoszałej wsi Oleńczyce w ziemi lwowskiej na rzecz arcybiskupa lwowskiego Piotra Starzechowskiego i tamtejszego kościoła metropolitalnego celem powiększenia dochodów stołu arcybiskupiego. Dokument wyjmuje wieś spod jurysdykcji monarszej i włącza ją w obręb immunitetu kościelnego.

Thomas Gordon Młodszy odpowiada na ponaglenia pisarza miejskiego we Lwowie, deklarując uregulowanie należności w wysokości 130 złotych po odliczeniu kwoty wypłaconej na asygnatę lekarzowi. Prosi adresata o ostateczne wykreślenie go z rejestru dłużników.

Król Zygmunt I Stary nadaje burmistrzowi i rajcom Lwowa grunt nad Pełtwią przed Bramą Krakowską pod budowę młyna wodnego na ich prywatny użytek. Dokument przenosi na władze miejskie pełną własność, wszelkie dochody z młyna oraz całkowitą jurysdykcję miejską nad nim i młynarzem, wyłączając ich spod jurysdykcji starosty.

Król Zygmunt I Stary kasuje klauzule dawnych przywilejów obciążające łany miejskie czynszami oraz zezwalające różnym nacjom na odrębne sądownictwo, uwalniając mieszczan od opłat i nakazując sądzenie wszystkich mieszkańców wyłącznie prawem magdeburskim przed wójtem lwowskim.