Katalog źródeł

Książę opolski i pan ziemi ruskiej Władysław Opolczyk nadaje oraz potwierdza miastu Lwowu sto łanów frankońskich wraz z lasami, łąkami i rzeką Pełtwią, wyznaczając ich granice. Mieszczanie i osadnicy otrzymują dziesięcioletnią wolniznę od wszelkich czynszów i zwyczajowych opłat, po upływie której zobowiązani będą do uiszczania rocznych świadczeń.

Król Władysław Jagiełło potwierdza i transumuje dokument króla Kazimierza Wielkiego z 1368 roku, nadający Lwowowi sto frankońskich łanów prawa niemieckiego oraz młyn nad rzeką Pełtwią. Ponadto potwierdza wolności sądownicze mieszczan lwowskich oraz prawo do polowania w granicach nadanych gruntów.

Rada miasta Lwowa poświadcza polubowną ugodę zawartą między rajcą Mikołajem Sołtysem a Kasią Teuffelin w sporze o cztery ogrody położone przed Bramą Halicką. Ustalono warunki wypłaty rekompensaty oraz wieczyste przekazywanie rocznego czynszu na rzecz ubogich ze szpitala lwowskiego po śmierci Teuffelin.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza radzie i mieszczanom lwowskim przywilej lokacyjny króla Kazimierza Wielkiego z 1356 roku, gwarantujący miastu prawo magdeburskie, immunitet sądowy oraz nadania ziemskie.

Dokument poświadcza wyrok sądu królewskiego wydany w sporze Mikołaja Brzymuchy z Michałem Jazłowieckim o bezprawne pobieranie opłat celnych. Sąd uznał brak uprawnień Michała Jazłowieckiego i nałożył na niego wieczysty zakaz ściągania cła od kupców i współziemian w Jazłowcu.

Niepodpisany autor przekazuje wiadomości de Baluze’a o papieskiej inwestyturze króla Hiszpanii, francuskich operacjach we Włoszech i neutralności państw niemieckich. Ocenia trudności Holendrów i relacjonuje, z zastrzeżeniem potrzeby potwierdzenia, układ portugalski.

De Baluze życzy powodzenia na sejmiku. Odrzuca niepotwierdzoną wiadomość o śmierci delfina i omawia szanse wojny, neutralność w Rzeszy, flotę francuską i hiszpańską oraz prawa sukcesyjne do włoskich posiadłości.

Autor przesyła wyciąg przeczący części wiadomości korzystnych dla cesarskich. Uzgadnia wysłanie tysiąca rixdalerów Duportowi i przypomina własne pięćdziesiąt franków wyłożonych przy zapłacie rachunku Saillota w Paryżu.

Borowski odpowiada syndykowi Frankowi w sprawie zaległych należności z kamienicy Sakrochowskiej. Kwestionuje rozliczenie i zwłokę miasta, proponuje ugodę z odsetkami 5%, zapowiadając dochodzenie roszczeń w razie odmowy.

Semen Białecki zawiadamia rajcę lwowskiego Macieja Haydera o niespodziewanym zgonie Lorenza Feiera w Warszawie na skutek nieudanego upustu krwi, przez co zmarły nie zdążył sporządzić testamentu. Omawia także bieżące sprawy finansowe, kwestię przekazania funduszy pannie Curticy oraz losy pozostawionego majątku.

Król Zygmunt I Stary kasuje klauzule dawnych przywilejów obciążające łany miejskie czynszami oraz zezwalające różnym nacjom na odrębne sądownictwo, uwalniając mieszczan od opłat i nakazując sądzenie wszystkich mieszkańców wyłącznie prawem magdeburskim przed wójtem lwowskim.

Cześnik koronny Tadeusz Dzieduszycki zwraca się do władz Lwowa z prośbą o umożliwienie mu zakupu wystawionych na sprzedaż ruin przy ulicy Ormiańskiej, deklarując zapłatę wyznaczonej sumy. Informuje również, że o wyborze konkretnej nieruchomości rozmawiał już z panem Frankiem.

Król Zygmunt II August dokonuje transumptu trzech wcześniejszych przywilejów monarszych dla Lwowa: Kazimierza Wielkiego z 1368 r. (potwierdzonego w 1389 r.) na 100 łanów frankońskich, Władysława Jagiełły z 1415 r. na tzw. obszary i Krzywylas oraz Władysława Warneńczyka w sprawie zagospodarowania nadwyżek łanowych nad Brzuchowicką. Dokument nadaje wpisanym aktom pełną i niewątpliwą moc prawną równą oryginałom.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Kanclerz wielki koronny Tomasz Zamoyski wzywa władze Lwowa do zaniechania utrudnień w przejeździe dla kupców zamojskich handlujących na Podolu. W szczególności upomina się o kupca Petera Francka, żądając przepuszczenia go bez przeszkód i wskazując na straty, jakich doznał przez zatrzymanie towarów.

Jacob Koller potwierdza Peterowi Forbesowi odbiór 550 florenów w ortach doręczonych przez Thomasa Taylora oraz przesyła rachunek za towary wysłane do Jarosławia. Prosi o uregulowanie brakującej kwoty na ręce Jacoba Thonarta i wspomina o przychylności pisarza celnego.

Król Władysław IV na sejmie koronacyjnym w Krakowie uroczyście potwierdza ogół praw, przywilejów i posiadłości miasta Lwowa nadanych przez swoich poprzedników, w tym przez księcia Władysława Opolczyka i króla Kazimierza Wielkiego. Władca bierze mieszczan i podległe im dobra pod królewską opiekę oraz gwarantuje nienaruszalność granic miejskich i jurysdykcji.

Król Jan Kazimierz na sejmie koronacyjnym potwierdza konwentowi dominikanów przy kościele Bożego Ciała we Lwowie przywilej króla Władysława IV, transumujący wcześniejsze nadania Zygmunta I, Kazimierza Jagiellończyka, Władysława Jagiełły oraz księcia Władysława Opolczyka dotyczące dóbr ziemskich, placu klasztornego, jurysdykcji i ceł.

Król Jan Kazimierz potwierdza ogół praw, wolności, immunitetów i nadań miasta Lwowa, transumując przywilej generalny króla Władysława IV z 1633 roku. Wystawca dokumentu nagradza w ten sposób wierność i poświęcenie mieszczan wykazane podczas niedawnego buntu kozackiego oraz najazdu tatarskiego pod mury miejskie.

Jakub Murray, żałując porzucenia kupiectwa na rzecz rujnującej służby wojskowej, prosi Artura Forbesa o wstawiennictwo u szwagra Frencha i pana Franklena. Liczy na wsparcie, które pozwoli mu powrócić do dawnego zajęcia, zarobić na chleb i spłacić wierzycieli.

John Maitland dziękuje za propozycję wsparcia finansowego, lecz z uwagi na niepewną koniunkturę, drożyznę transportu i wysokie cła woli powstrzymać się od ryzykownych inwestycji. Proponuje przyjęcie oferowanych skór do swojej izby w Jarosławiu i uzgodnienie ostatecznych warunków transakcji podczas bezpośredniego spotkania.

Administrator archidiecezji lwowskiej ks. Stefan Mikulski apeluje do lwowskiego magistratu o zapewnienie odpowiednich pomieszczeń dla nowo ochrzczonych żydów, którzy masowo umierają w ciasnocie i skrajnym ubóstwie. Ostrzega władze miejskie przed ryzykiem wybuchu zarazy oraz gniewem Bożym, obiecując jednocześnie cotygodniowe wsparcie finansowe dla chorych ze środków kościelnych.

Biskup i podkanclerzy koronny Andrzej Młodziejowski odsyła sprawę szlachetnego Kupińskiego do sądu pierwszej instancji, zalecając wyłączenie ze składu sędziowskiego Czeczerisza i Frankiego. Prosi również o szybkie rozpatrzenie w sądzie ławniczym sprawy Kupińskiego z generałem Wieniawskim o eksmisję.

Danyło Bohaczenko, uczeń ukraińskiego gimnazjum w Stanisławowie, zwraca się do Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki we Lwowie z prośbą o przesłanie utworów beletrystycznych Iwana Franki, Borysa Hrinczenki i Iwana Tobilewycza. Na karcie odnotowano również tytuły wysłanych mu książek.

Papież Pius IX na prośbę arcybiskupa lwowskiego rozszerza przywilej używania odznak pontyfikalnych przez prepozyta i dziekana lwowskiej kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego. Dokument pozwala im na korzystanie z pontyfikaliów za każdą zgodą arcybiskupa, a nie tylko trzy razy do roku, jak ustalił wcześniej papież Grzegorz XVI.

Król Stanisław August Poniatowski zatwierdza i transumuje ordynację konfraterni kupieckiej miasta Lwowa uchwaloną przez lwowski urząd radziecki, obejmującą 37 artykułów regulujących zasady przynależności, handel, organizację władz brackich oraz ochronę praw lwowskich kupców.

Jan Sochacki przesyła wyciąg tabularny i prosi adresata o pośrednictwo u komornika Franka lub Białoruskiego w złożeniu wniosku o wykreślenie obciążeń z księgi tabularnej domu. Tłumaczy swoją nieobecność we Lwowie chorobą oraz procesem z żoną i oferuje za pomoc wynagrodzenie z sumy należnej mu od hrabiego Cwertsa.

Szczęsny Czacki wzywa prezydenta Lwowa Wiśniowskiego do wymierzenia sprawiedliwości i sfinalizowania dawno rozpoczętych spraw sądowych. Wymienia z nazwy kilka toczących się sporów, prosząc o ich oddzielne rozpatrzenie.

Szczęsny Czacki, podczaszy koronny, wzywa prezydenta Lwowa Wiśniowskiego do pilnego rozstrzygnięcia zaległych spraw sądowych. Wymienia konkretne procesy, prosząc o ich sprawiedliwe rozsądzenie bez sugerowania samego wyroku.

Przeorysza lwowskich sakramentek Maria Benedykta prosi prezydenta miasta o interwencję i zgodę na spuszczenie wody do klasztornego młyna. Skarży się przy tym na zwłokę urzędników miejskich, która przynosi klasztorowi straty przez bezczynność opłaconych robotników.

Kupcy lipscy Koller i Küßner potwierdzają odbiór częściowych wpłat od dłużników Artura Forbesa i przedstawiają rachunek za dostarczone towary jedwabne. Proszą odbiorcę o wystawienie i nadesłanie obligacji dłużnej z terminem płatności przypadającym na świętego Michała.

Tomasz Franki i Franciszek Ksawery Solski donoszą o podróży do Lublina oraz o planowanych przyjazdach hetmana koronnego i arcybiskupa. Zalecają władzom Lwowa pilną naprawę dróg i bruków miejskich, aby zapobiec niezadowoleniu dostojników.

Przedstawiciele Lwowa w Warszawie informują o korzystnych dla miasta dekretach komisji w sprawach z Żydami i posesorami oraz o unieważnieniu spornych przywilejów. Zapowiadają konieczność przedłużenia pobytu z powodu procesu i rozliczeń z panem Nuszczyńskim.

Lwowscy radcowie magistratu Kaspar Tinz i Ignatz Nowakowski odpowiadają na zapytanie adwokata dra Franka, prostując kwestie topograficzne oraz stan prawny lasów dóbr Wybranówka, Borysów i Borynicze. Wskazują na zapisy w wyciągu tabularnym oraz ugodę zawartą między hrabią Łosiem a skarbem państwa.