Katalog źródeł

Oficjał generalny lwowski Jan Drohobycz dokonuje transumptu ugody z 1499 roku zawartej między kustoszem lwowskich franciszkanów Walentym a plebanem Janem z Czyszek na wniosek ówczesnego plebana Bernarda Kolaczka. Porozumienie to regulowało kwestie zaległych dziesięcin snopowych, partycypacji w kosztach naprawy grobli oraz podziału dochodów z odłowu ryb w stawie w Czyszkach.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza uchwałę władz miejskich Lwowa podjętą po niedawnym pożarze, zakazującą wznoszenia w mieście domów z podcieniami i nakazuje wszystkim właścicielom posesji stosowanie się do nowych zasad budowlanych.

John Wentoung zawiadamia kupca Artuarta Forbesa w Rzeszowie o przekazaniu należności od dłużnika Browninga za pośrednictwem pana R. Brüssa oraz o uregulowaniu pozostałej sumy. Korespondencję zamykają życzenia pomyślnych targów oraz polecenie opiece Bożej.

Król Zygmunt I Stary ustanawia w odbudowującym się po pożarze Lwowie wolny sobotni targ mięsny, zwany sochaczkami, na okres dwudziestu lat. Na ten czas zezwala wszystkim mieszkańcom i przybyszom na swobodną sprzedaż i rozbiór mięsa, zawieszając monopol miejscowego cechu rzeźników, który również objęto zwolnieniem podatkowym.

Anna Wentonowa informuje Artura Forbesa o przesłaniu do Lwowa ośmiuset złotych przez panów Beka i Achenyffa, prosząc o pokwitowanie odebranej sumy na jej rachunku. Zapowiada również jak najszybszą spłatę pozostałej części należności.

Król Zygmunt I Stary zwalnia wszystkich chrześcijańskich mieszkańców Lwowa na dwadzieścia lat od czynszów, szosu i innych opłat z powodu zniszczeń wywołanych pożarem miasta. Ponadto zwalnia mieszczan z czopowego na okres siedmiu lat, nakazując przeznaczenie tych wpływów przez kolejne sześć lat na odbudowę miejskich murów i obwarowań.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zatwierdza darowiznę murowanego domku przy cmentarzu katedralnym, dokonaną przez ołtarzystę Macieja Krogulicza ze Strzyżowa na rzecz burmistrza i rajców lwowskich jako opiekunów ołtarza św. Marii fundacji Stanisława Małdrzyka. W zamian każdorazowy ołtarzysta został zobowiązany do wieczystego odprawiania mszy za duszę darczyńcy, jego rodziców oraz przyjaciół.

Burmistrz i rajcy miasta Lwowa rozstrzygają spór graniczno-majątkowy, przysądzając sporne łąki na osuszonych stawach w Zamarstynowie Marcinowi Schöngregierowi i sukcesorom Bernarda Tyczki. Wieśniakom z Zamarstynowa nakazano wieczne milczenie wobec braku dokumentów potwierdzających ich prawa do tych gruntów.

Wieżayski zawiadamia plenipotenta Bonawenturę Bogdanowicza o przesunięciu sesji na czwartek i prosi o rozesłanie zaproszeń do depozytów na posiedzenie w sprawie przywilejów dotyczących woskowojny.

Przed sądem ziemskim lwowskim Jadwiga z Oleska, żona wojewody podolskiego Marcina Kamienieckiego, zapisała arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi Wilczkowi roczny czynsz wyderkafowy w wysokości 10 grzywien od sumy 400 florenów. Dochód ten, zabezpieczony na cle i stawach w Załoźcach oraz Olesku, został przeznaczony na utrzymanie lampy przed ołtarzem św. Jerzego w katedrze lwowskiej.

Wielopolski prosi burmistrza o pomoc urzędnikowi komory w odzyskaniu należności od lwowskich obywateli i kupców. Podkreśla interes skarbu i trudności wierzyciela z powodu zawiedzionych terminów zapłaty.

Rajcy lwowscy nadają klerykowi Stanisławowi Wilczkowi ekspektatywę i prezentację na najbliższy wakujący ołtarz miejskiej kolacji w katedrze lwowskiej. Proszą arcybiskupa lwowskiego o jego kanoniczną instytucję na to beneficjum oraz udzielenie mu święceń kapłańskich.

Wielopolski prosi władze Lwowa o pomoc w rozliczeniu należności Wacława Woyzika [?]. Zapłata ma nastąpić proporcjonalnie, pod warunkiem rzeczywistego podpisu i należytego rachunku, bez przewlekłej egzekucji.

Arcybiskup lwowski Bernardyn Wilczek zaświadcza o udzieleniu Stanisławowi, synowi lwowskiego rajcy Stanisława Wilczka, kolejnych stopni święceń kapłańskich. Dokument poświadcza otrzymanie przez niego akolitatu, subdiakonatu, diakonatu oraz wyświęcenie na prezbitera w Wielką Sobotę 1529 roku.

Wielopolski nakazuje znieść wcześniejszy zakaz wydawania towarów kupców z Koszyc i Preszowa. Uzasadnia zmianę stratami skarbu koronnego i ograniczeniem handlu.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza i transumuje dokument sądu ziemskiego lwowskiego dotyczący sprzedaży przez wojewodę podolskiego Marcina Kamienieckiego i jego żonę Jadwigę rocznego czynszu z ceł i rybołówstwa w Załoźcach i Olesku. Arcybiskup przeznacza i funduje ten dochód na utrzymanie wiecznej lampy przed Najświętszym Sakramentem w katedrze lwowskiej, msze św. oraz uposażenie służby kościelnej.

Wielopolski wyjaśnia, że po wniesieniu skargi na chorążego Koca do hetmana nie może sam rozstrzygać tej sprawy. Czeka na dyspozycję wyższej władzy, nie przesądzając zasadności zarzutów.

Sędzia i podsędek ziemi krakowskiej poświadczają dekret króla Zygmunta I rozstrzygający spór celników z kupcami o drogi pędzenia bydła i przewozu towarów z Rusi, Podola, Wołynia i Mołdawii. Zgodnie z wyrokiem woły i towary z Rusi, Podola i Mołdawii należy kierować przez Lwów, Gródek i Przemyśl do Sandomierza, natomiast z Wołynia przez Lublin i Radom, pod groźbą konfiskaty.

Król Zygmunt I Stary na prośbę władz miasta Lwowa przenosi doroczny jarmark ze święta Świętej Trójcy na święto św. Małgorzaty, zwalniając przybywających kupców od opłat celnych. Jednocześnie potwierdza odbywanie jarmarku na święto św. Agnieszki z zachowaniem dotychczasowego obowiązku uiszczania cła.

Oficjał generalny lwowski Stanisław Męda, z prezentacji rady miejskiej Lwowa, nadaje Stanisławowi Wilczkowi ołtarz w kaplicy Strumiłłowej w katedrze lwowskiej, wakujący po śmierci Jana Drohobycza. Wystawca nakazuje wikariuszom wieczystym wprowadzenie nowego altarysty w posiadanie beneficjum i przynależnych mu dochodów.

Krzysztof Wieniawski zapewnia Franciszka Zawadzkiego o pamięci o zobowiązaniach finansowych Skowrońskiego oraz meblarza i zapowiada swoje rychłe przybycie po świętach. Dziękuje za okazaną życzliwość oraz przesyła serdeczne pozdrowienia i toasty za zdrowie wojewodziny, starosty oraz dworskich dam.

Król Zygmunt I zatwierdza dekret burmistrza i rajców lwowskich z 1528 roku, przysądzający sporne łąki powstałe na osuszonych stawach w Zamarstynowie Marcinowi Schöngregerowi, opiekunowi wdowy i dzieci zmarłego Bernarda Tyczki. Mieszkańcom wsi Zamarstynów nakazano wieczne milczenie w tej sprawie.

Gabriel Wyhowski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odnalezieniu i naprawieniu jego karetki, której odesłanie zablokował jednak pan de Béthune. Prosi również o wsparcie dla brata prowadzącego pertraktacje z chorążym koronnym.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę kapituły katedralnej lwowskiej dokument komisarzy królewskich z 1463 roku rozgraniczający wieś kapitulną Wierzbiąż oraz królewskie wsie Rożana i Rzeczyczów. Potwierdzenie przyznaje kapitule sporne grunty, lasy, zarośla i dochody wedle usypanych kopców granicznych.

Daniel Wyhowski zawiadamia magistrat lwowski o wysłaniu do miasta swojego organisty Józefa wraz z panem Iskrzyckim. Prosi rajców o niezwłoczne skompletowanie i wydanie posłańcowi wszystkich rzeczy wyszczególnionych w osobnym rejestrze.

Król Zygmunt I potwierdza kapitułom katedry lwowskiej dokument komisarzy króla Kazimierza Jagiellończyka z 1474 roku. Akt ten ustalał szczegółowy przebieg granic i usypanie kopców granicznych między kapitulną wsią Wierbiż a królewskimi wsiami Drohowyże i Uście.

Jan Wyhowski usprawiedliwia dotychczasowe milczenie strony kozackiej piętrzącymi się trudnościami i zapowiada rychłe wysłanie posłów do księcia Siedmiogrodu po weselu Tymofieja Chmielnickiego w Mołdawii. Zapewnia o nienaruszalności dawnego przymierza oraz odsyła po szczegóły do ustnych relacji posłańca.

Król Zygmunt I Stary łączy dawniejsze zapisy dłużne na królewskiej wsi Honiatycze w jedną sumę 220 grzywien i oprawia ją kapitule metropolitalnej we Lwowie. Kapituła ma trzymać i użytkować wieś w zastawie aż do momentu całkowitej spłaty długu przez monarchę lub jego następców.

Iwan Wyhowski dziękuje Jánosowi Keményemu za przychylność i życzliwość, o których dowiedział się od poselstwa z Siedmiogrodu i od swego podpisarza Michała Gunaszewskiego. Zapewnia o swej wzajemnej przyjaźni i oddaniu zarówno wobec siedmiogrodzkiego wodza, jak i księcia Jerzego II Rakoczego.

Król Zygmunt I przenosi należącą do kapituły metropolitalnej we Lwowie wieś Żydatycze z prawa ziemskiego na prawo kościelne. Równocześnie uwalnia tę posiadłość od obowiązku wypraw wojennych, poborów podatkowych oraz wszelkich innych ciężarów prawa świeckiego.

Król Zygmunt I zatwierdza zakup placu we Lwowie dokonany przez lwowską kapitułę metropolitalną od księdza Antoniego Kłopota. Monarcha nadaje nabytej nieruchomości immunitet kościelny i zwalnia ją z wszelkich podatków oraz ciężarów świeckich.

Wygranowski wyraża żal wobec Stanisława Głogowskiego z powodu upokorzenia posłańca wysłanego w sprawach opłat celnych za statek oraz lekceważenia obowiązujących praw. Zapowiada skierowanie sprawy do wyższych instancji, deklarując jednocześnie chęć zachowania wzajemnej przyjaźni.

Król Zygmunt I potwierdza przywilej króla Kazimierza IV Jagiellończyka z 1456 roku zabezpieczający kwartalne wypłaty dla arcybiskupa i kapituły lwowskiej z ceł lwowskich i gródeckich oraz z żup drohobyckich. Nakazuje poborcom ceł i żupnikom terminowe uiszczanie tych sum pod rygorem kar i przymusu ze strony starosty lwowskiego.

Stanisław Wydżga informuje adresata o wyprawieniu gońców w celu ustalenia trasy jego przejazdu ze Śmiły. Deklaruje chęć jak najszybszego osobistego spotkania i powitania go w okolicach Chmielnika lub Pikowa.

Król Zygmunt I zezwala podsędkowi lwowskiemu Janowi Dzieduszyckiemu i jego sukcesorom na pobieranie określonych opłat mostowych na siedemnastu przeprawach w dobrach Dzieduszyce i Młynice. W zamian za przywilej poboru myta właściciele zostają zobowiązani do stałego utrzymywania i naprawy dróg oraz mostów.

Król Zygmunt I Stary kasuje dawny zapis króla Władysława na sto grzywien i nadaje Dobrogostowi Pełce czterdzieści grzywien, które ma mu wypłacić tenutariusz królewskiej wsi Kozłów, Maciej wojski żydaczowski. Wypłacona suma czterdziestu grzywien zostaje równocześnie dopisana do sum zastawnych zabezpieczonych Maciejowi na tejże wsi.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek mianuje bakałarza sztuk Macieja ze Śremu proboszczem kościoła parafialnego w Jaworowie, wakującego po śmierci plebana Tomasza. Nakazuje rektorowi z Bruchnala oraz innym duchownym uroczyste wprowadzenie nowego duszpasterza w faktyczne posiadanie beneficjum i oddanie mu wszystkich przynależnych dochodów.

Król Zygmunt I Stary nadaje władzom i mieszczanom Lwowa prawo pobierania nowego cła mostowego w wysokości dwóch denarów od każdego wołu pędzonego na sprzedaż, wyłączając z tej opłaty mieszczan lwowskich. Uzyskane dochody mają służyć stałemu utrzymaniu i naprawie mostów wokół miasta w celu zapewnienia bezpiecznego przejazdu kupców i podróżnych.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza na prośbę mieszczan lwowskich wyrok króla Aleksandra Jagiellończyka z 1506 roku. Potwierdza on zwolnienie lwowian z opłat cła lubelskiego i zakazuje celnikom lubelskim jego pobierania.

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.