Katalog źródeł

Odpowiadając na pytanie Lwowa, Lublin podaje opłaty: od beczki wina złoty dla wojewody i trzy grosze dla podwojewodziego. Od innych towarów nie wskazuje analogicznego obciążenia. Wspomina pobór od żywności sprowadzanej ze wsi oraz składki kupców i cechów przy ustalaniu cen dwa razy w roku. Prosi, aby odpowiedź pozostała poufna.

Magistrat Lublina skarży się, że cech rzeźników odmawia płacenia pogłównego, powołując się na zamieszkiwanie poza miejską jurysdykcją, i wystawił miastu pozwy przed sądami kapturowymi. Prosi magistrat Lwowa o autentyczny dokument potwierdzający, czy tamtejsze cechy płacą ciężary Rzeczypospolitej i miasta również wtedy, gdy ich członkowie mieszkają pod innymi jurysdykcjami. W postscriptum pyta o organizację sądu lwowskiego, rolę sędziów duchownych oraz miejsce odbywania sądów.

Prezydent i radni Lublina oznajmiają, że wybrali spośród siebie delegatów do Warszawy na 1 września 1738 roku, zgodnie z pisemnym poleceniem podskarbiego wielkiego koronnego. Delegaci mają uczestniczyć w przygotowaniu instruktarza skarbu koronnego. Autorzy wyrażają nadzieję, że magistrat Lwowa również spełni wolę podskarbiego.

Lublin, nie otrzymawszy odpowiedzi na poprzedni list, ponownie prosi Lwów o udostępnienie dekretu Trybunału Radomskiego, na mocy którego Lwów miał być zwolniony z wymiany czerwonych złotych. Obiecuje wzajemną pomoc w podobnych sprawach.

Magistrat Lublina powołuje się na wiadomości o komisji królewskiej rozpatrującej sprawę między władzami Lwowa a handlującymi w mieście Żydami. Chce naśladować lwowskie działania i prosi o uwierzytelniony odpis dekretu, wyłącznie w punkcie dotyczącym usunięcia Żydów, aby posłużył jako precedens. Deklaruje pokrycie opłat kancelaryjnych.

Magistrat Lublina dziękuje za zainteresowanie niezwykłym nieszczęśliwym zdarzeniem i za listy wstawiennicze. Prosi o polecenie arcybiskupowi lwowskiemu sprawy, która ma trafić do rozpoznania przez Trybunał, oraz o doręczenie załączonego listu. Nie opisuje samego zdarzenia ani nie wymienia stron sporu.

Autor zawiadamia magistrat, że przed Trybunałem Koronnym w Lublinie wniesiono skargę na lwowskie władze miejskie w związku z uwięzieniem osoby stanu szlacheckiego. Twierdzi, że osadzenie w więzieniu przeznaczonym dla złodziei narusza stan szlachecki i zapowiada dalsze kroki prawne; prosi o odpowiedź. Są to zarzuty autora listu, nie potwierdzone ustalenie sądu.

Bogusławski opisuje postępowanie przed Trybunałem i prosi pisarza Lwowa o dokumenty oraz pełnomocnictwo. Wskazuje na znaczenie oryginału dekretu i ostrzega przed skutkami zaniedbania obrony.

Autor omawia trudności w sprawie Głogowskiego, zabiegi o porozumienie i potrzebę przyjazdu na sądy w środę i czwartek. Wskazuje nieprawidłowy jego zdaniem wpis do rejestru oraz możliwość zadowolenia wierzyciela mniejszą kwotą.

Autor poleca burmistrzowi sprawę Kazimierza Paprockiego, starszego cechu siodlarzy i rymarzy lubelskich, oskarżonego o zniewagę siodlarzy lwowskich. Prosi o sprawiedliwe rozpoznanie oraz naprawienie krzywdy.

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.

Gordon nie uregulował należności za zakupione u Forbesa towary. Autor odpiera przypisywanie mu odpowiedzialności; wspomina Kraków i rozliczenie z Albertem, sługą Forbesa.

Giller rozlicza towary dla Głogowskiego: atlas za 52 zł, adamaszek za 17 zł i pozostałe wino za 30 zł; razem 99 zł. Fragment dotyczący wysyłki pozostaje częściowo nieodczytany.

Gregory prosi o przesłanie własnoręcznego dokumentu Forbesowi w związku z planami wyjazdu do Gdańska i obiecuje zapłatę. Usprawiedliwia opóźnienie nieściągalnymi wierzytelnościami, wskazując Bella i Thomsona jako źródła potwierdzenia.