Katalog źródeł

Kasztelan lwowski Michał Łoś zwraca się do magistratu Lwowa z prośbą o ścisłe wykonanie dekretu sądu asesorskiego koronnego na korzyść stolnika inflanckiego Morońskiego, zgodnie z zaleceniem kanclerza koronnego.

Stanisław Łubieniecki pisze do pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o rozbieżnościach z archidiakonem co do wyglądu pokojów oraz prosi o dokładne spisanie potrzeb mularzy pracujących na budowie.

Stanisław Łubieniecki informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu pieniędzy (2000 zł) oraz zamówieniach na francuskie szkło i meble ze stolarni z herbem arcybiskupa (Baranek / Junosza), żądając również przesłania szczegółowych wymiarów budowanego pałacu (okien, drzwi, pieców, schodów).

Prymas Maciej Łubieński, reagując na skargę rajców lwowskich, apeluje do sędziów kapturowych powiatu lwowskiego o zaniechanie nakładania wysokich kar na mieszczan lwowskich. Podkreśla, że w obliczu trwającego powstania Chmielnickiego Lwów jest kluczowym schronieniem dla szlachty, a dalszy ucisk miast ściągnie na Rzeczpospolitą kolejny gniew Boży.

Rektor Jan Lukini informuje władze Lwowa o objęciu rektoratu i gotowości wyznaczenia odpowiedniego kandydata na dyrektora tamtejszej szkoły akademickiej, prosząc o zapewnienie mu stałego uposażenia oraz zwrot kosztów podróży.

Rektor Jan Lukini przedstawia i rekomenduje magistratowi Lwowa nowego dyrektora lwowskiej kolonii akademickiej, ks. Wawrzyńca Opejdowicza, prosząc o opiekę nad nim oraz o refundację kosztów jego podróży wyłożonych ze skarbu uniwersyteckiego.

Rajca krakowski Franciszek Łupacz przypomina magistratowi lwowskiemu o niespłaconym długu, na który miał wielokrotne obietnice, i ostrzega, że w razie dalszej zwłoki będzie musiał szukać innych środków prawnych celem odzyskania pieniędzy.

Władysław Lubowiecki ostrzega rajców lwowskich przed samowolnie przedrukowanymi i zmanipulowanymi konstytucjami sejmowymi, godzącymi w stan miejski. Zapewnia o podjętych krokach prawnych i apeluje o uznawanie wyłącznie autentycznego tekstu opatrzonego jego podpisem.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Ludwika Lubomirska informuje magistrat lwowski o bezprawnej umowie zbycia pałacu i dworku, zawartej między jej mężem a księciem kurlandzkim bez jej wiedzy i zgody. Prosi władze miejskie o nieprzyjmowanie tego wadliwego aktu do ksiąg radzieckich oraz o unieważnienie intromisji.

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Hetman Hieronim Lubomirski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim poddanym Hrebinką Fajfrem. Prosi o zezwolenie na dalsze prowadzenie przez niego szynku przynajmniej do czasu zapowiedzianej komisji i hetmańskiego przyjazdu do Lwowa.

Hetman Hieronim Lubomirski wyraża oburzenie z powodu zignorowania przez magistrat lwowski jego wcześniejszych próśb o wstrzymanie kroków sądowych wobec jego sługi Szymona Hrebenki. Ostrzega władze miasta, że w razie odrzucenia tej ostatniej prośby użyje swoich wpływów do obrony podwładnego i odwzajemnienia okazanej niechęci.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za wyznaczenie kwatery w kamienicy Barzego na czas nadchodzącej komisji i wspomina o porozumieniu w tej sprawie ze strażnikową koronną. Zapowiada również przybycie stanowniczego generalnego z prośbą o pomoc w należytym rozlokowaniu hetmańskiego dworu.

Hetman wielki koronny Hieronim Lubomirski odrzuca tłumaczenia władz Lwowa o braku funduszy i nakazuje natychmiastową wypłatę należnych mu pieniędzy asygnatariuszowi. Zaznacza przy tym, że wojewoda bełski zobowiązał do zapłaty podatku także lwowskich Żydów, którzy dotąd powoływali się na zwolnienia.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za przekazanie części asygnowanej sumy na utrzymanie piechoty węgierskiej. Z uwagi na trudne położenie miasta zgadza się na odroczenie i prosi o nadesłanie pozostałej połowy należności za cztery tygodnie.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wyraża żal z powodu rozlewu krwi oraz znieważenia Lwowa i szkoły farnej przez ludzi uważających się za stojących ponad prawem. Zapewnia władze miejskie o swoim poparciu i obiecuje przedstawić ich krzywdę szlachcie zgromadzonej na sejmiku proszowickim.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski ponagla władze Lwowa do przekazania akt śledztwa pod jurysdykcję urzędu podwojewodzińskiego oraz do natychmiastowego zwolnienia z aresztu poszkodowanej kobiety, aby mogła wnieść oskarżenie przeciwko sprawcy gwałtu. Ostrzega radców, że w przypadku dalszego blokowania procesu i braku formalnego oskarżyciela będzie zmuszony wypuścić przetrzymywanego od dwudziestu tygodni więźnia na wolność.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski informuje władze Lwowa o rozmowie z miejskim pisarzem oraz przesyła uniwersał i list do starosty. Nakazuje rajcom pilne przygotowanie się i utrzymywanie wszelkiej gotowości.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wysyła do burmistrza i rajców Lwowa podczaszego bracławskiego Zielińskiego w celu omówienia spraw związanych z przygotowaniem obrony miasta w niebezpiecznym czasie. Zobowiązuje władze miejskie do porozumienia się z wysłannikiem i wykonania jego zaleceń dla wspólnego bezpieczeństwa.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski radzi władzom Lwowa, by wstrzymały się z pośpieszną budową blokhauzów do czasu nadejścia załogi, a umocnienia powstaną błyskawicznie wraz z przybyciem jego piechoty. Zamiast tego nakazuje rajcom skupić się na gromadzeniu zapasów żywności, prochu, kul oraz narzędzi do prac ziemnych.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski przesyła burmistrzowi i radzie miasta Lwowa wnioskowany list otwarty skierowany do przedmieszczan. Zapowiada przy tym swój rychły przyjazd do Lwowa w celu osobistego zaprowadzenia należytego porządku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania i zapewnia o swojej stałej życzliwości dla miasta. Składa adresatom wzajemne życzenia zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt wielkanocnych. Odwzajemniając pamięć, przesyła władzom miejskim życzenia pomyślności i pomyślnego rozwoju.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji nadchodzącego Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła rajcom lwowskim wzajemne życzenia pomyślności i realizacji zamierzeń.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi i mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności oraz nieustającego szczęścia.

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

Jan Lamprecht potwierdza Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przekazanie korespondencji królewicza Jakuba Sobieskiego oraz wysłanie listów kasztelana krakowskiego do Rzymu. Wyjaśnia także powody wcześniejszego opóźnienia w korespondencji, spowodowane odejściem poczty lwowskiej.

Lanckoroński informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o sprzeciwie szlachty wobec wojny szwedzkiej i uchwaleniu instrukcji nakazującej wysłanie posłów do króla Szwecji z żądaniem opuszczenia Kurlandii. W liście krótko wspomina również o bieżących sprawach personalnych i zgonie Joanny.

Hetman Stanisław Lanckoroński informuje radnych lwowskich o zganieniu pana Janickiego i nałożeniu aresztu na jego żołd z tytułu krzywd wyrządzonych przedmieszczanom. Ponagla także władze miasta do zgromadzenia zimą materiałów potrzebnych do wiosennej budowy fortyfikacji zamku i Lwowa.

Stanisław Lanckoroński zawiadamia władze Lwowa o królewskim poleceniu asygnowania dziesięciu tysięcy złotych z czopowego na miejskie fortyfikacje. Zapowiada swoje rychłe przybycie, naradę z urzędnikami oraz nakazanie arendarzowi bezzwłocznego wypłacenia tej sumy magistratowi.

Hetman Stanisław Lanckoroński zapowiada swój przyjazd do Lwowa w celu narady nad pilną budową miejskich umocnień obronnych. Nakazuje rajcom przygotowanie materiałów, odszukanie zatwierdzonych przez króla planów oraz zatrudnienie inżyniera Delaqua.

Ksiądz J. Manasterski sprzeciwia się bezprawnemu nasyłaniu miejskiej egzekucji oraz pobieraniu czynszu z kamienicy po zmarłej generałowej Bekierskiej. Wzywa prezydenta Lwowa do zaprzestania uzurpowania sobie jurysdykcji nad jego prawnie objętym majątkiem.

Kanonik lwowski ks. J. Manasterski zwraca się do radców miasta Lwowa z prośbą o nienakładanie na ubogiego najemcę czynszu z należącej do duchownego piwnicy. Powołując się na dawną życzliwość magistratu wobec duchowieństwa, deklaruje w zamian wdzięczność i gotowość do przysług.

Friderich Johann Maydell dziękuje kupcowi Arthurowi Forbesowi za uzgodnienia poczynione z jego synem i informuje o poleceniu wypłaty należnego kapitału przez swojego pełnomocnika. Odnosi się również do kwestii rocznych odsetek oraz prosi o uregulowanie wekslem funduszy mających nadejść z Wrocławia.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Jan Małachowski daje świadectwo gorliwym zasługom syndyka Michała Grygowicza na rzecz Lwowa. Apeluje do władz miejskich o wypłacenie mu należnego wynagrodzenia oraz zaległości z sejmu grodzieńskiego.

Stanisław Małachowski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przechowaniu listów u dzierżawcy oraz radzi omówić tę sprawę podczas wizyty u królowej. Wspomina także o zrelacjonowaniu monarchini stanowiska wojewody w kwestii powierzenia bramy zamku żółkiewskiego.

Stanisław Małachowski zapowiada spotkanie z wojewodą ruskim w Samborze oraz ostrzega przed chorągwiami dążącymi do starcia z oddziałami kasztelana krakowskiego wychodzącymi ze związku konfederackiego. Prosi również adresata o wstawiennictwo i pomoc w wyegzekwowaniu długu liczącego ponad dwa tysiące złotych.

Stanisław Małachowski tłumaczy przebieg negocjacji w Karłowicach oraz przyczyny, przez które opieszałość posłów weneckich i tureckich uniemożliwiła wcześniejsze uchronienie Pokucia przed tatarskim spustoszeniem. Odnosi się także do kłopotliwego postępku swego brata, dziękując adresatowi za powściągliwość i cierpliwość w tej kwestii.

Stanisław Małachowski relacjonuje trudności w rokowaniach pokojowych z Turcją, zabiegi wokół powstrzymania czambułów tatarskich oraz spory związane z traktatem. Porusza także kwestie rodzinno-majątkowe dotyczące starosty sądeckiego i wspomina o żałobie po nagłej śmierci starosty oszmiańskiego.

Ks. Marek wyjaśnia stolnikowej Annie Wróblewskiej przyczyny opóźnienia swego przyjazdu z powodu zatrzymania przez definitorium i obowiązków zakonnych. Zapewnia adresatkę o odprawianiu mszy w intencji pomyślności jej dóbr, odzyskania należności oraz ochrony inwentarza przed zarazą.

Kazimierz Markowski zdaje relację ze stanu zdrowia kulejącego konia oraz informuje o kłopotach z konowałem z powodu wyjazdu króla. Opisuje także koszty własnego leczenia po chorobie i usilnie prosi o przysłanie dodatkowych pieniędzy na pokrycie długów.

John Murray prosi kupca Arthura Forbesa o odebranie od Waltera Innesa skryptu dłużnego za uregulowaną płatność lub uzyskanie rewersu potwierdzającego spłatę. Porusza również kwestię porozumienia się z panem Galbrichtem odnośnie do transportu ryb.

John Murray opisuje trudności z wyegzekwowaniem zapłaty od Johna Patona oraz zapowiada spotkanie z Forbesem na jarmarku w Jarosławiu. Zwraca się także z prośbą o przysłanie poszukiwanych towarów, za które obiecuje uregulować należność.

John Murray informuje Arthura Forbesa, że wysłana dla niego beczka ryb ostatecznie do niego nie dotarła, gdyż furman powiózł ją do Krakowa. W dopisku nadawca prosi również o uzyskanie od pana Innesa pisemnego poświadczenia prolongaty.

John Murray pisze z Tarnowa do lwowskiego kupca Arthura Forbesa w sprawie niedoręczonej beczki ryb, którą furman bezprawnie powiózł do Krakowa, prosząc o zakup dwóch warninek. Zamawia również trzydzieści par butów z czerwonego safianu, sugerując odesłanie ich bez opłat ukrytych w beczce po rybach.

Jakub Murray, żałując porzucenia kupiectwa na rzecz rujnującej służby wojskowej, prosi Artura Forbesa o wstawiennictwo u szwagra Frencha i pana Franklena. Liczy na wsparcie, które pozwoli mu powrócić do dawnego zajęcia, zarobić na chleb i spłacić wierzycieli.

Jan Marchocki informuje Jana Swoszowskiego o napaści sługi rajców lwowskich na swojego czeladnika w gospodzie oraz o doznanej przez to zniewadze. Prosi pisarza o radę, zapowiadając odwet ze strony żołnierzy, jeśli miasto nie naprawi krzywdy.