Katalog źródeł

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison odmawia sprzedaży na kredyt klientce o złej opinii płatniczej. Przypomina Berowi Smulowi obietnicę zapłaty 400 [waluta niewskazana] i prosi o towary na jarmark w Krośnie.

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

Gurowski prosi o pomoc w uzyskaniu pieniędzy i protekcję przed komisją wojskową. Zapowiada przedstawienie dokumentów mających wykazać jego niewinność wobec stawianych mu zarzutów.

Autor upoważnia Klaudiusza Hennieta [?] do działań przy towarach. Pisze, że zapłacił mu 1300 florenów, i prosi adresata o zwrot tej sumy. Obciąża pośrednika winą za odsetki i spór.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Dalton przekazuje sprawy starostów krasnostawskiego i halickiego oraz wiadomości o chorągwiach. W dopisku relacjonuje przechwycenie instrukcji i niesprawdzoną pogłoskę o zabiciu cara podczas buntu.

Nadawca zwraca się do szlachetnych panów i wspomina o nominacji sufragana lwowskiego oraz o zasługach i życzliwości adresatów. Rękopis jest uszkodzony i w wielu miejscach nieczytelny; nie da się pewnie odtworzyć szczegółów sprawy ani nazwisk. List datowano w Warszawie 9 grudnia 1723 roku. Nadawca podpisał się nieczytelnie.

Denhoff przedstawia skargi lwowskiej gminy żydowskiej na krzywdy i ucisk ze strony mieszczan oraz prosi o wsparcie i sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. Wspomina także o ograniczaniu handlu i utrudnieniach w mieście. Datę listu zapisano jako 19 grudnia 1691 r.; miejscowość odczytana jako Janów.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu. Pisze o lwowskiej synagodze żydowskiej, prawach i sprawach miejskich oraz o rozstrzygnięciu lub przedstawieniu kwestii przed magistratem. Część rękopisu jest wyblakła i nieczytelna. Na oglądanej karcie nie ma pewnej, pełnej datacji ani miejsca wystawienia.

Dolska przeczy, by pozwoliła adresatce wyjść za wskazanego mężczyznę. Odsyła do opiekuna i starosty żydaczowskiego.

Gratulacje i życzenia potomstwa, następnie prośba o pomoc w sprawie starosty żydaczowskiego.

Turbacja związana z kłótnią z synem; prośba o nieodmienną opiekę. Dopisek pyta o starostę żydaczowskiego, donosi o śmierci Staniszewskiego i prosi o ochronę jego syna.

Wiadomość o siostrze i decyzji pana krakowskiego; gotowość pomocy.

List omawia stanowisko podstolego halickiego, opiekę nad siostrą i warunki majątkowe; zawiera kwotę 30 tysięcy, lecz jej dokładnego przeznaczenia nie odczytano.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Nadawca zwraca się do prezydenta Lwowa z prośbą o interwencję i pomoc w sprawie określonego „placu”/miejsca. Wspomina komendanta oraz sprawę związaną z ojcami karmelitami; szczegółowy przedmiot sporu i część nazw własnych pozostają niepewne. Końcowy zapis daty na s. 3 odczytuję jako 10 sierpnia 1753 r.; miejsca nie wskazuję, bo nie odczytałem go pewnie.

Nadawca opisuje sprawę związaną z Żydami lwowskimi i czynnościami podjętymi przez adresatów; pojawia się też wzmianka o wyrządzonej krzywdzie lub szkodzie. Pismo jest trudne, dlatego dokładny przebieg zdarzeń i żądane rozstrzygnięcie pozostają niepewne. Datownik wskazuje Warszawę, 8 marca 1629 r.

Nadawca zwraca się do prezydenta miasta i porusza sprawę pieniędzy lub należności oraz jej rozpatrzenia. Szczegóły meritum są częściowo nieczytelne; podpis wskazuje na Grzegorza, nazwisko nieczytelne. Datownika nie odczytano.

Nadawca zwraca się do prezydenta i odwołuje do zeznania złożonego „Bona fide”; wspomina o powinności lub roszczeniu związanym z urzędem marszałkowskim. Szczegóły sprawy są nieczytelne. Podpis zawiera imię Grzegorz (nazwisko niepewne); datownika nie odczytano.

Krótka karta wymienia Popowiczów, kamienicę żydowską we Lwowie oraz trzy bieżące sprawy; ich pełnego przebiegu nie da się odtworzyć. Datownik brzmi „w Przemyślu d. 14 XI 1695”, a podpis wskazuje sufragana przemyskiego.

Zamoyski przedstawia prośbę Andrzeja, Żyda pochodzącego z Sądeckiego, i prosi władze Lwowa o przychylne potraktowanie jego sprawy. Treść wskazuje na próbę uzyskania pomocy lub wstawiennictwa; szczegóły pozostają niepewne.

Pismo dotyczy lwowskiego mieszczanina, opisanego jako Żyd, oraz jego towarów i towarzyszy. Zamoyski prosi adresatów o przychylne potraktowanie sprawy; dalsze szczegóły są trudne do odczytania.

Nadawca zwraca się do prezydenta i przekazuje bieżące wiadomości o wojsku, przemarszu/obozie oraz sprawach politycznych. Wspomina nazwisko Grabowieckiego i kilka lokalizacji, lecz część tekstu jest niepewna. List nie ma widocznej, pewnej daty.

Nadawca zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa w sprawie śmierci wymagającej wyjaśnienia. Wspomina dochodzenie, deklarację lub zeznanie oraz osoby określane jako Żydzi, lecz trudne pismo nie pozwala pewnie odtworzyć relacji między tymi wzmiankami ani szczegółów zdarzenia. Datownik na liście podaje 22 stycznia 1710 r.; miejscowość jest niepewna.

Nadawca zwraca się do rajców Lwowa z życzeniami zdrowia i wszelkiego dobra w nowym roku. Wspomina, że otrzymał tego dnia list i odnosi się do sprawy związanej z miastem, lecz dalsze szczegóły są trudne do odczytania. Datownik na samym liście brzmi „Dan z Wolbora 30 Januaryi 1575”. Nazwisko i tytuł w podpisie odczytano prawdopodobnie jako Erazm Karnkowski, biskup kujawski. Obwoluta podaje 29 stycznia 1575, ale jest to data opisu archiwalnego, odmienna od datownika listu.