Katalog źródeł

Anna Katarzyna z Jabłonowskich Leszczyńska pisze do bratanka, wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, wyrażając swoją rozpacz i zapowiadając rychłą podróż. Nakazuje także spalić list po okazaniu go Dobrodziejowi.

Autorka żali się bratu na rozłąkę przed zbliżającą się elekcją oraz nalega na odesłanie przysłanego mu zaufanego przyjaciela, który jest jej pilnie potrzebny. Zapewnia przy tym o swojej cierpliwości i niezmiennym siostrzanym przywiązaniu.

Anna Leszczyńska pisze do brata, uskarżając się na złe samopoczucie, brak pomyślnych wiadomości oraz trudności z planowanym wyjazdem na wieś. Wyraża nadzieję na spotkanie przy okazji zbliżającego się sejmu i zapewnia o swoim niezmiennym oddaniu.

Anna Jabłonowska pisze do brata, wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego, o niepokojach wywołanych działaniami Szwedów i swoich rozważaniach dotyczących podróży do Częstochowy. Wspomina o dworskich zatargach wokół pieczęci marszałkowskiej oraz poleca opiece adresata pana Bartoszewskiego.

Anna Katarzyna Leszczyńska niepokoi się brakiem wieści od ojca i brata w obliczu zbliżającej się konwokacji oraz krążących plotek politycznych. Wspomina również o pretensjach ciotki w sprawie dłużnej i deklaruje chęć rychłego przyjazdu do Lwowa.

Anna Leszczyńska pisze do brata, zaniepokojona treścią jego poprzedniego listu i obawiając się niesłusznych podejrzeń wymierzonych w jej dobre imię. Posyła zaufanego duchownego i prosi Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo oraz o wieści o zdrowiu rodziny.

Kanclerz wielki koronny Jan Leszczyński wzywa magistrat Lwowa do wyegzekwowania od mieszczanina Wiśniowskiego długu i poniesionych kosztów na rzecz Hieronima Szeremety z ekonomii samborskiej, zgodnie z wyrokiem sądu dekanalnego sprzed trzech lat. Na adresówce widnieje urzędowa adnotacja o załatwieniu sprawy i spłaceniu wierzyciela.

Kazimierz Ignacy Leszczyński, starosta winnicki, informuje bezimienną księżną, że krewni podkomorzego zdają się na jej wolę w kwestii zamążpójścia starszej podkomorzanki. Przekazuje też ukłony od żony, zapowiadając zaproszenie na zbliżające się chrzciny.

Kazimierz Lichowski interweniuje u wójta lwowskiego Aleksandra Wilczka w sprawie żydowskiego mieszkańca Złoczowa, Majera Boruchowicza, który na gościńcu został bez powodu pobity kańczukiem i obrabowany przez lwowskiego cechmistrza rzeźnickiego Wacka wracającego z Glinian.

Młody szkocki kupiec lub subiekt John Livingston, przebywający w Krakowie, pisze do kupca Arthura Forbesa we Lwowie, pokornie przepraszając za zmarnowany czas i brak postępów w nauce lub pracy oraz solennie obiecując poprawę i wierną służbę.

Kardynał Jan Aleksander Lipski odpowiada władzom Lwowa na prośbę o interwencję przeciwko dekretowi królewskiemu nakazującemu dopuszczenie mieszczan obrządku wschodniego do urzędów miejskich, deklarując wstawiennictwo u podkanclerzego koronnego.

Kardynał Jan Aleksander Lipski informuje magistrat Lwowa o przesłaniu podkanclerzemu koronnemu miejskiego projektu w celu skłonienia króla do odwołania reskryptu dopuszczającego Rusinów do urzędów miejskich, ostrzegając przed upadkiem handlu i zubożeniem miasta.

Aleksander Feliks Lipski donosi Janowi Jabłonowskiemu o śmierci swego stryja, biskupa poznańskiego Stanisława Jana Witwickiego, i prosi o protekcję u hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie wakującej chorągwi wojskowej.

Jan Lisowski pisze w pośpiechu do pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego, prosząc go gorąco, by podróżując przez Lublin do Warszawy nie omijał jego domu i zapowiedział wcześniej swój przyjazd. Przesyła także ukłony małżonce Zimnickiego oraz zapewnia o swoim dobrym zdrowiu.

Ksiądz Józef Lityński z Malechowa odpiera zarzuty donosiciela dotyczące rzekomego grodzenia drogi publicznej płotem plebańskim, zapraszając prowizorów do osobistych oględzin, a także interweniuje w sprawie chłopca przetrzymywanego wbrew poleceniom dworu przez Michała Kusteszkiego.

Jerzy Łączyński, podkomorzy lwowski, dziękuje władzom miasta Lwowa za życzenia przekazane przez p. Czechuckiego oraz zaleca pilne sfinalizowanie kontraktu na podatek szelężny (przeznaczony na remont podupadłych lwowskich kamienic) w porozumieniu z komisarzem ziemi przed jego wyjazdem na komisję do Radomia.

Dziekan i prezes kapituły katedralnej lwowskiej Marcin Jan Łosowski zwraca się do magistratu Lwowa o obsadzenie wakującego po śmierci ks. Wileńskiego beneficjum prepozyta Bractwa Bożego Ciała. Prosi, aby wybrano duchownego stale rezydującego na miejscu we Lwowie i wolnego od innych obowiązków duszpasterskich, który osobiście dopilnuje licznych nabożeństw katedralnych.

Michał Łoś, cześnik lwowski, prosi nienazwanego z nazwiska adresata o interwencję u magistratu lwowskiego, który wstrzymuje budowę spichlerza na terenie jego dworku za Bramą Halicką w sporze o granicę i parkan z sąsiadem, Ormianinem Stefanem.

Kasztelan lwowski Michał Łoś zwraca się do magistratu Lwowa z prośbą o ścisłe wykonanie dekretu sądu asesorskiego koronnego na korzyść stolnika inflanckiego Morońskiego, zgodnie z zaleceniem kanclerza koronnego.

Stanisław Łubieniecki pisze do pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o rozbieżnościach z archidiakonem co do wyglądu pokojów oraz prosi o dokładne spisanie potrzeb mularzy pracujących na budowie.

Stanisław Łubieniecki informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu pieniędzy (2000 zł) oraz zamówieniach na francuskie szkło i meble ze stolarni z herbem arcybiskupa (Baranek / Junosza), żądając również przesłania szczegółowych wymiarów budowanego pałacu (okien, drzwi, pieców, schodów).

Prymas Maciej Łubieński, reagując na skargę rajców lwowskich, apeluje do sędziów kapturowych powiatu lwowskiego o zaniechanie nakładania wysokich kar na mieszczan lwowskich. Podkreśla, że w obliczu trwającego powstania Chmielnickiego Lwów jest kluczowym schronieniem dla szlachty, a dalszy ucisk miast ściągnie na Rzeczpospolitą kolejny gniew Boży.

Rektor Jan Lukini informuje władze Lwowa o objęciu rektoratu i gotowości wyznaczenia odpowiedniego kandydata na dyrektora tamtejszej szkoły akademickiej, prosząc o zapewnienie mu stałego uposażenia oraz zwrot kosztów podróży.

Rektor Jan Lukini przedstawia i rekomenduje magistratowi Lwowa nowego dyrektora lwowskiej kolonii akademickiej, ks. Wawrzyńca Opejdowicza, prosząc o opiekę nad nim oraz o refundację kosztów jego podróży wyłożonych ze skarbu uniwersyteckiego.

Rajca krakowski Franciszek Łupacz przypomina magistratowi lwowskiemu o niespłaconym długu, na który miał wielokrotne obietnice, i ostrzega, że w razie dalszej zwłoki będzie musiał szukać innych środków prawnych celem odzyskania pieniędzy.

Władysław Lubowiecki ostrzega rajców lwowskich przed samowolnie przedrukowanymi i zmanipulowanymi konstytucjami sejmowymi, godzącymi w stan miejski. Zapewnia o podjętych krokach prawnych i apeluje o uznawanie wyłącznie autentycznego tekstu opatrzonego jego podpisem.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Ludwika Lubomirska informuje magistrat lwowski o bezprawnej umowie zbycia pałacu i dworku, zawartej między jej mężem a księciem kurlandzkim bez jej wiedzy i zgody. Prosi władze miejskie o nieprzyjmowanie tego wadliwego aktu do ksiąg radzieckich oraz o unieważnienie intromisji.

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Hetman Hieronim Lubomirski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim poddanym Hrebinką Fajfrem. Prosi o zezwolenie na dalsze prowadzenie przez niego szynku przynajmniej do czasu zapowiedzianej komisji i hetmańskiego przyjazdu do Lwowa.

Hetman Hieronim Lubomirski wyraża oburzenie z powodu zignorowania przez magistrat lwowski jego wcześniejszych próśb o wstrzymanie kroków sądowych wobec jego sługi Szymona Hrebenki. Ostrzega władze miasta, że w razie odrzucenia tej ostatniej prośby użyje swoich wpływów do obrony podwładnego i odwzajemnienia okazanej niechęci.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za wyznaczenie kwatery w kamienicy Barzego na czas nadchodzącej komisji i wspomina o porozumieniu w tej sprawie ze strażnikową koronną. Zapowiada również przybycie stanowniczego generalnego z prośbą o pomoc w należytym rozlokowaniu hetmańskiego dworu.

Hetman wielki koronny Hieronim Lubomirski odrzuca tłumaczenia władz Lwowa o braku funduszy i nakazuje natychmiastową wypłatę należnych mu pieniędzy asygnatariuszowi. Zaznacza przy tym, że wojewoda bełski zobowiązał do zapłaty podatku także lwowskich Żydów, którzy dotąd powoływali się na zwolnienia.

Hetman Hieronim Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za przekazanie części asygnowanej sumy na utrzymanie piechoty węgierskiej. Z uwagi na trudne położenie miasta zgadza się na odroczenie i prosi o nadesłanie pozostałej połowy należności za cztery tygodnie.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wyraża żal z powodu rozlewu krwi oraz znieważenia Lwowa i szkoły farnej przez ludzi uważających się za stojących ponad prawem. Zapewnia władze miejskie o swoim poparciu i obiecuje przedstawić ich krzywdę szlachcie zgromadzonej na sejmiku proszowickim.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski ponagla władze Lwowa do przekazania akt śledztwa pod jurysdykcję urzędu podwojewodzińskiego oraz do natychmiastowego zwolnienia z aresztu poszkodowanej kobiety, aby mogła wnieść oskarżenie przeciwko sprawcy gwałtu. Ostrzega radców, że w przypadku dalszego blokowania procesu i braku formalnego oskarżyciela będzie zmuszony wypuścić przetrzymywanego od dwudziestu tygodni więźnia na wolność.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski informuje władze Lwowa o rozmowie z miejskim pisarzem oraz przesyła uniwersał i list do starosty. Nakazuje rajcom pilne przygotowanie się i utrzymywanie wszelkiej gotowości.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski wysyła do burmistrza i rajców Lwowa podczaszego bracławskiego Zielińskiego w celu omówienia spraw związanych z przygotowaniem obrony miasta w niebezpiecznym czasie. Zobowiązuje władze miejskie do porozumienia się z wysłannikiem i wykonania jego zaleceń dla wspólnego bezpieczeństwa.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski radzi władzom Lwowa, by wstrzymały się z pośpieszną budową blokhauzów do czasu nadejścia załogi, a umocnienia powstaną błyskawicznie wraz z przybyciem jego piechoty. Zamiast tego nakazuje rajcom skupić się na gromadzeniu zapasów żywności, prochu, kul oraz narzędzi do prac ziemnych.

Wojewoda ruski Stanisław Lubomirski przesyła burmistrzowi i radzie miasta Lwowa wnioskowany list otwarty skierowany do przedmieszczan. Zapowiada przy tym swój rychły przyjazd do Lwowa w celu osobistego zaprowadzenia należytego porządku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania i zapewnia o swojej stałej życzliwości dla miasta. Składa adresatom wzajemne życzenia zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji minionych świąt wielkanocnych. Odwzajemniając pamięć, przesyła władzom miejskim życzenia pomyślności i pomyślnego rozwoju.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje magistratowi miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji nadchodzącego Nowego Roku. W odpowiedzi przesyła rajcom lwowskim wzajemne życzenia pomyślności i realizacji zamierzeń.

Marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania noworoczne. W odpowiedzi przesyła magistratowi i mieszkańcom wzajemne życzenia pomyślności oraz nieustającego szczęścia.