Katalog źródeł

Anna Leszczyńska przesyła bratu serdeczne życzenia oraz donosi o sytuacji wojennej i odwołaniu wyjazdu do Warszawy z powodu zbliżania się wojsk szwedzkich. Porusza także kwestię planów matrymonialnych starosty warszawskiego i oczekiwania na wieści o mężu.

Anna Leszczyńska przesyła bratu życzenia pomyślności oraz prosi o zachowanie życzliwości dla Marysieńki. Wyraża też smutek z powodu przedłużającej się rozłąki i niepewności co do jego pobytu w Warszawie.

Autorka żali się bratu na rozłąkę przed zbliżającą się elekcją oraz nalega na odesłanie przysłanego mu zaufanego przyjaciela, który jest jej pilnie potrzebny. Zapewnia przy tym o swojej cierpliwości i niezmiennym siostrzanym przywiązaniu.

Anna Leszczyńska pisze do brata, uskarżając się na złe samopoczucie, brak pomyślnych wiadomości oraz trudności z planowanym wyjazdem na wieś. Wyraża nadzieję na spotkanie przy okazji zbliżającego się sejmu i zapewnia o swoim niezmiennym oddaniu.

Anna Leszczyńska przesyła bratankowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu serdeczne życzenia, ubolewając nad ustawicznymi zgryzotami, trudną dolą ich domu oraz niemożnością bezpośredniej rozmowy. Zwraca się o poufne przekazanie wiadomości przez pisarza kaliskiego i zapowiada relację wysłanego sługi o jej codziennych troskach.

Anna Leszczyńska wyraża radość z odnowienia serdecznych relacji z bratem i donosi o swoim niespodziewanym pojednaniu z królową. Dołącza także pełen wdzięczności i komplementów dopisek skierowany do swojej bratowej.

Anna Jabłonowska pisze do brata, wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego, o niepokojach wywołanych działaniami Szwedów i swoich rozważaniach dotyczących podróży do Częstochowy. Wspomina o dworskich zatargach wokół pieczęci marszałkowskiej oraz poleca opiece adresata pana Bartoszewskiego.

Anna Leszczyńska dziękuje bratu za doznane łaski i relacjonuje przybycie posłańca, a także wspomina o niepokojących nowinach politycznych. Z największą troską oczekuje jednak wieści o szczęśliwym rozwiązaniu bratowej, ubolewając, że nie może osobiście jej doglądać.

Anna Katarzyna Leszczyńska ubolewa, że tak późno dowiedziała się o obecności brata w Krakowie, i dopytuje o czas trwania jego pobytu. Wyraża pragnienie rychłego spotkania się z nim w Krakowie lub w Warszawie przed nadchodzącą koronacją.

Anna Leszczyńska donosi bratu o niedawnym chrzcie syna, ubolewając nad brakiem obecności bliskich i powierzając dzieci jego opiece. Dopytuje z troską o kurację wodami egerskimi zaleconą ojcu oraz informuje o stanie własnego zdrowia.

Anna Katarzyna Leszczyńska niepokoi się brakiem wieści od ojca i brata w obliczu zbliżającej się konwokacji oraz krążących plotek politycznych. Wspomina również o pretensjach ciotki w sprawie dłużnej i deklaruje chęć rychłego przyjazdu do Lwowa.

Anna Leszczyńska pisze do brata, zaniepokojona treścią jego poprzedniego listu i obawiając się niesłusznych podejrzeń wymierzonych w jej dobre imię. Posyła zaufanego duchownego i prosi Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo oraz o wieści o zdrowiu rodziny.

Katarzyna Leszczyńska dziękuje swojemu wujowi, wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, za niespodziewane przydzielenie jej mężowi miejsca na nadchodzącą kampanię wojenną. Zapewnia przy tym o wielkiej wdzięczności i gotowości do wiernego odsłużenia wyświadczonej łaski.

Aleksander Feliks Lipski zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Jabłonowskiego o śmierci swojej żony (zmarłej 7 maja) i zaprasza go wraz z małżonką na ceremonię pogrzebową w kościele w Studziannie wyznaczoną na 9 lipca.

Aleksander Feliks Lipski donosi Janowi Jabłonowskiemu o śmierci swego stryja, biskupa poznańskiego Stanisława Jana Witwickiego, i prosi o protekcję u hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie wakującej chorągwi wojskowej.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Hetman Hieronim Lubomirski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim poddanym Hrebinką Fajfrem. Prosi o zezwolenie na dalsze prowadzenie przez niego szynku przynajmniej do czasu zapowiedzianej komisji i hetmańskiego przyjazdu do Lwowa.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.

Jerzy Dominik Lubomirski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wstawiennictwo w sprawie wpisania chorągwi wołoskiej do komputu oraz wyznaczenia jej leża. Zapewnia przy tym o swojej wierności i powołuje się na tradycyjną przyjaźń łączącą ich rody.

Jerzy Dominik Lubomirski prosi Jana Stanisława Jabłonowskiego o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego dóbr ze świadczeń publicznych i subwencji. Odnosi się również do bieżących kwestii prawno-majątkowych, w tym protestacji oraz sprawy starosty.

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

Jan Lamprecht potwierdza Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przekazanie korespondencji królewicza Jakuba Sobieskiego oraz wysłanie listów kasztelana krakowskiego do Rzymu. Wyjaśnia także powody wcześniejszego opóźnienia w korespondencji, spowodowane odejściem poczty lwowskiej.

Jan Lamprecht powiadamia wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu jego listu do Oławy i obiecuje rychłe przekazanie odpowiedzi. Informuje również o odłożeniu narady u kardynała Michała Radziejowskiego oraz odesłaniu po szczegółowe nowiny do starosty czerkaskiego.

Lanckoroński informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o sprzeciwie szlachty wobec wojny szwedzkiej i uchwaleniu instrukcji nakazującej wysłanie posłów do króla Szwecji z żądaniem opuszczenia Kurlandii. W liście krótko wspomina również o bieżących sprawach personalnych i zgonie Joanny.

Aleksander Madaliński dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za dotychczasowe wstawiennictwo i prosi o doprowadzenie do końca sprawy przeciwko panu Niklewiczowi, którego oszczerstwa głęboko go dotykają. Oczyszcza z zarzutu podżegania pana Przybysławskiego oraz wyraża skruchę za własne porywcze postępowanie podyktowane honorem.

Aleksander Madaliński donosi wojewodzie wołyńskiemu o przebytej w podróży ciężkiej chorobie oraz leczeniu podjętym w Gdańsku. Zapewniając o dozgonnej wdzięczności, ucieka się pod opiekę adresata i prosi go o ojcowską protekcję.

Teresa Madalińska, chorążyna wieluńska, zawiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o niespodziewanej śmierci męża. Prosi adresata i jego żonę o roztoczenie nad nią opieki oraz pamięć o niej w doznanym sieroctwie.

Stanisław Małachowski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przechowaniu listów u dzierżawcy oraz radzi omówić tę sprawę podczas wizyty u królowej. Wspomina także o zrelacjonowaniu monarchini stanowiska wojewody w kwestii powierzenia bramy zamku żółkiewskiego.

Stanisław Małachowski ubolewa nad rozłąką z adresatem oraz wspomina o skąpych wieściach z sejmiku halickiego, licząc na jego diariusz. Informuje także o oczekiwaniu na dokument ewikcji wieziony przez wojewodę bracławskiego.

Stanisław Małachowski zapowiada spotkanie z wojewodą ruskim w Samborze oraz ostrzega przed chorągwiami dążącymi do starcia z oddziałami kasztelana krakowskiego wychodzącymi ze związku konfederackiego. Prosi również adresata o wstawiennictwo i pomoc w wyegzekwowaniu długu liczącego ponad dwa tysiące złotych.

Stanisław Małachowski powiadamia adresata o pomyślnym podpisaniu traktatu pokojowego i zarządzeniu zaprzestania wszelkich działań wojennych w ciągu trzydziestu dni pod karą śmierci. Tłumacząc się pośpiechem w podróży, zapowiada przesłanie odpisu dokumentu oraz szczegółowych informacji z następną pocztą.

Stanisław Małachowski tłumaczy przebieg negocjacji w Karłowicach oraz przyczyny, przez które opieszałość posłów weneckich i tureckich uniemożliwiła wcześniejsze uchronienie Pokucia przed tatarskim spustoszeniem. Odnosi się także do kłopotliwego postępku swego brata, dziękując adresatowi za powściągliwość i cierpliwość w tej kwestii.

Stanisław Małachowski relacjonuje trudności w rokowaniach pokojowych z Turcją, zabiegi wokół powstrzymania czambułów tatarskich oraz spory związane z traktatem. Porusza także kwestie rodzinno-majątkowe dotyczące starosty sądeckiego i wspomina o żałobie po nagłej śmierci starosty oszmiańskiego.

Porucznik Medzycki relacjonuje wojewodzie przeprowadzenie tajnego śledztwa oraz kwestię asygnacji na rekrutów, która ma zostać wydana na św. Marcina. Informuje także o przekazaniu komendantowi funduszy oraz o prośbie kasztelana bełskiego dotyczącej pominięcia jego oficerów przy podziale pieniędzy.

Porucznik M. Medzycki informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o planowanym spotkaniu z kasztelanicem przemyskim oraz o trudnościach z kwaterunkiem żołnierzy w Odyńcach i Woli. Donosi również o przyjęciu dwóch nowych rekrutów do regimentu pieszego i wypłaceniu im żołdu.

M. Medzycki skarży się Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na ataki adwersarzy, wstrzymanie żołdu oraz zniewagę ze strony majora, odrzucając zarzuty o podburzanie bojarów. Zapewnia o dbałości o powierzone dobra i prosi o zwolnienie z urzędu po rozliczeniu się z rachunków.

J. Maitland informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o dostępności tkanin, szpalerów i koni przed nadchodzącym jarmarkiem w Jarosławiu oraz o zjeździe szlachty na sejmik. Donosi również o doręczeniu korespondencji panu Huszowi i przesyła pozdrowienia dla wojewodziny.

Samuel przypomina wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ustnej zgodzie na kilkutygodniowy pobyt w jego pałacu w Warszawie. Prosi o wystawienie pisemnego polecenia dla zarządcy rezydencji, aby ten udostępnił mu odpowiednie pomieszczenie.

Samuel Metzner donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że podczas podróży do Francji z listami m.in. do księcia Contiego został aresztowany na terytorium nowego króla. Prosi wojewodę wołyńskiego o wstawiennictwo u monarchy i wyrobienie nakazu uwolnienia, który pozwoliłby mu powrócić do Polski.

Maciej Mirowski zwraca się do wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego z błaganiem o wsparcie finansowe oraz wypłatę zaległych należności za wieloletnią służbę i wydatki na ogrodnika. Informuje także o problemach z panem Tetilim oraz wstawia się za nieopłacanym od dawna pracownikiem obsługującym karety.

Starosta łucki Atanazy Miączyński zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego jako swojego głównego protektora z uniżoną prośbą o wstawiennictwo u dostojnika krakowskiego. Wyjaśnia swoje strapienie sprawami finansowymi, po czym odsyła po szczegóły do ustnej relacji przysłanego cześnika.

Anastazy Miączyński donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu, że szczegółową relację z przebiegu sejmiku przekaże mu osobiście doręczyciel listu. Zapewnia także adresata o swojej dozgonnej wierności i prosi o dalszą życzliwość.

Józef Mniszek, starosta sanocki, deklaruje posłuszeństwo wobec poleceń wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego i odnosi się do kwestii publikacji oraz terminu uniwersału sejmikowego. Do korespondencji dołącza wyrazy szacunku i braterskiej życzliwości.

Stanisław Morsztyn donosi o nędzy oficerów i żołnierzy regimentu stacjonującego w Okopach Świętej Trójcy oraz o braku odpowiedzi monarchy na wcześniejszą suplikę. Zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z gorącą prośbą o pożyczenie tysiąca złotych na ich ratowanie, zobowiązując się do punktualnego zwrotu długu w Warszawie.

Narajowski zapewnia wojewodę ruskiego o natychmiastowym wykonaniu jego poleceń oraz donosi o wyjeździe dworu do Radzynia i pana Pietrusza do Krakowa. Wspomina także o nastrojach sprzyjających ugodzie i deklaruje swą gotowość do dalszych usług.

Narajowski informuje hetmana i wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o doniesieniach dotyczących rokoszu oraz o przygotowaniach do podróży. Zapowiada rychłe przybycie pocztą i prosi adresata o cierpliwe zaczekanie.

Adam Naramowski dziękuje Janowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i nakazanie chorągwi husarskiej wypłaty zadośćuczynienia jego pokrzywdzonym poddanym. Wyraża wdzięczność i zapewnia wojewodę o gotowości do rewanżu przy nadarzających się okazjach.

Adam Naramowski prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz wstawiennictwo u hetmana w toczącej się sprawie przeciwko chorągwi husarskiej. Zwraca się w szczególności o to, aby osądzenie sporu nie było odraczane do obozu wojskowego i koła generalnego.

B. Nowosielecki dopomina się u wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego o wypłatę obiecanych pieniędzy za ustąpione i zastawione majętności. Informuje również o konsultacjach w sprawie inwentarza i prosi protektora, by nie dopuścił do jego ruiny majątkowej.