Katalog źródeł

J. de Harstall ponawia wyrazy szacunku wobec wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego oraz prosi o zachowanie życzliwości jego ojca, hetmana wielkiego koronnego. Wyjaśnia kwestię doręczonego mu pozwu księcia Kurlandii na rozprawę we Lwowie, protestuje przeciwko temu postępowaniu i prosi o ochronę przed niesprawiedliwymi zarzutami.

Podkomorzy lwowski Wojciech Starzechowski poświadcza usypanie kopców granicznych i prawne ustalenie granic między dobrami kapituły lwowskiej (Żydatycze), Michała Chomątowskiego (Dublany) oraz Zofii Hynkowej (Sroki). Za naruszenie nienaruszalności wytyczonych granic strony ustanowiły wadium w wysokości stu grzywien.

Król Zygmunt I Stary, zważywszy na położenie Lwowa na zagrożonym pograniczu oraz zasługi tamtejszych rzemieślników w obronie murów miejskich, wyłącza lwowskie cechy z ogólnego nakazu kasacji bractw w Koronie i uroczyście potwierdza wszystkie ich dotychczasowe prawa, statuty i przywileje.

Antoni Heuglin poleca opiece Arthura Forbesa sługę swojego syna, który podróżuje w sprawach handlowych do Jass. Zwraca się z prośbą o udzielenie mu wsparcia i rady, zapewniając o swojej wdzięczności oraz gotowości do wzajemnych przysług.

Król Zygmunt I rozstrzyga sprawę próby wykupu Młyna Piekarskiego na przedmieściu Lwowa przez chirurga Jana Frię. Monarcha orzeka, że rodzeństwo Michał i Anna, dzieci zmarłego mistrza Michała, zachowują dożywotnie prawo do posiadania i dzierżawy owego młyna.

Gembicki zaleca ugodę ze starostą i przestrzeganie zasad poboru targowego. Prosi o wyjaśnienie obroku, potrzebne przed wydaniem dekretu dotyczącego obowiązku Żydów.

Gembicki zachęca do ugody ze starostą i proponuje dożywotnią sumę z dochodów publicznych przy zachowaniu mocy miejskich dekretów.

Jan Gembicki dziękuje rajcom i magistratowi Lwowa za przysłany na czas postu dar w postaci solonych ryb i wyziny. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności oraz gotowości do stałego wspierania interesów i pomyślności miasta.

Król Zygmunt I Stary zezwala władzom Lwowa na wzniesienie bielnika na gruntach miejskich z zastrzeżeniem, że dochody z niego będą przeznaczane wyłącznie na umacnianie i naprawę miejskich fortyfikacji. Monarcha gwarantuje miastu wyłączność na prowadzenie tego zakładu w okolicy, zakazując wznoszenia konkurencyjnych bielników.

Herburt odpowiada na wiadomość o pobiciu Andrzeja Gabłka [?] przez Jana Gawrowskiego [?]. Zaleca pozew i ustalenie posiadania majątku; ocenia też możliwość ujęcia sprawcy.

Lwowski sąd ziemski dokonuje transumpcji i potwierdzenia przywilejów królów Kazimierza Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego dla cerkwi św. Mikołaja przed miastem Lwowem. Dokument potwierdza zwolnienie tamtejszego prezbitera, jego następców oraz samego monasteru od wszelkich podatków, danin i ciężarów na rzecz korony.

Wrocławski kupiec Tomasz Giernott informuje Senat Lwowa o wierzytelności na sumę ponad 624 talarów cesarskich, jaką posiada wobec zmarłego lwowianina Jana Liebschwagera. Prosi władze miejskie o zabezpieczenie i zlicytowanie majątku dłużnika, co pozwoli na zaspokojenie pretensji wierzycieli bez potrzeby kosztownego przyjazdu z Wrocławia.

Kwit i rozliczenie finansowe sporządzone przez Thomasa Giernotta, wykazujące wartość towarów pobranych przez Jana Liebschwagera ze Lwowa. Po odliczeniu częściowej wpłaty autor dokumentu wskazuje pozostałą do zapłaty sumę ponad 297 talarów twardych.

Kasztelan przemyski i starosta lwowski Mikołaj Odnowski poświadcza darowiznę podwojewodziego Stanisława, który na wypadek śmierci przekazał bratu stryjecznemu Maciejowi Hydkowi swój dom, folwark z ogrodem oraz prawa do procesu z żydowskim mincerzem Szlomą. Dokument określa zasady wieczystego posiadania majątku oraz ustanawia wadium pod rygorem prawnym.

Król Zygmunt I potwierdza miastu Lwowowi przywilej księcia Władysława Opolczyka z 1378 roku dotyczący przekazania wójtostwa prawa magdeburskiego wraz z karami sądowymi oraz zasad wyboru wójta przez radę miejską.

Hilbrant wyjaśnia władzom Lwowa, że z racji obowiązków przy generale Melchiorze von Hatzfeldt nie mógł osobiście zająć się ich sprawami, dlatego powierzył je referendarzowi koronnemu, który pomyślnie załatwił je dzięki poparciu podkanclerzego. Autor prosi burmistrza i rajców o wdzięczne przyjęcie tych zabiegów i poleca się ich dalszej łasce.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Sieniawskim a władzami Lwowa, potwierdzając dawny zwyczaj i porządek elekcji rajców oraz innych urzędników miejskich. Postanawia, że wakaty w radzie miejskiej mogą być uzupełniane wyłącznie spośród ławników bez ingerencji starosty, z zachowaniem prawa monarchy do mianowania jednego z sześciu urzędujących rajców.

Jakub Gładyszewic prosi Artura Forbesa o wypłacenie we Lwowie kwoty 2300 florenów kurant panu Bevilagui. Zapewnia adresata, że wyłożone pieniądze zostaną mu niezwłocznie zwrócone osobiście lub za pośrednictwem wysłanego z Rudnika sługi.

Król Zygmunt I Stary potwierdza mieszczanom i kupcom lwowskim wszystkich obrządków przywilej króla Aleksandra uwalniający ich od wszelkich ceł i opłat w całym państwie. Po wygaśnięciu dzierżawy Tęczyńskich oraz za zgodą Zygmunta Augusta monarcha przywraca bezwzględne obowiązywanie immunitetu celnego w komorach w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie.

Król Zygmunt I Stary nadaje władzom Lwowa budynek wagi miejskiej oraz postrzygalnię sukna wraz z wszelkimi dochodami na potrzeby obronności i dobra wspólnego miasta. Przywilej zakazuje tworzenia konkurencyjnych, prywatnych warsztatów tego typu w mieście i na przedmieściach pod rygorem konfiskaty.

Król Zygmunt I nadaje miastu Lwowowi prawo wieczyste i dziedziczne do trzeciej miarki z królewskiego młyna słodowego Zimna Woda za Bramą Krakowską, zachowując dwie miarki dla skarbu królewskiego. Dokument unieważnia wszelkie ewentualne przyszłe próby wykupu młyna przez monarchę lub osoby trzecie oraz zabezpiecza prawa mieszczan.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu, że z powodu ciężkiej gorączki nie mógł osobiście udać się do Lublina, lecz wysłał tam żonę, która uzyskała pomyślne wieści u deputatów. Informuje również o spodziewanym przyjeździe marszałka, ugodzie z młynarzami, problemach gospodarczych i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Mikołaj Głogowski informuje brata Franciszka o przebiegu zjazdu w Lublinie w sprawie spłaty długu przez pana Łosia oraz o problemach prawnych i zaocznym wyroku uzyskanym przez zawistnych przeciwników. Prosi o dalsze wsparcie procesowe, przesyła kopie dokumentów i zwraca się o przysłanie potrzebnych rzeczy.

Mikołaj Głogowski informuje brata, że z powodu toczącej się sprawy musi jeszcze pozostać w Krasnymstawie, skąd zaraz po jej ukończeniu wyruszy na sądy do Lublina. Przekazuje również list od starosty krasnostawskiego oraz wieści o starciu z Tatarami pod Kamieńcem.

Krótki fragment listu zawierający tradycyjne, uniżone formuły pożegnania oraz zapewnienia o życzliwości autora wobec adresata. Na marginesie umieszczono także dopisek z ukłonem skierowanym do pana Jana.

Autor nie wraca jeszcze do Lublina z powodu słabego zdrowia. Pisze o zamiarze spotkania z bratem, wyjeździe żony na Wołyń i rachunkach, z których nie może się teraz wyliczyć.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski dokonuje oblaty i transsumpcji dokumentu prymasa Jana Latalskiego z brewe papieża Pawła III z 1538 roku. Akt potwierdza wyjęcie braci zakonów żebraczych w Królestwie Polskim spod jurysdykcji biskupów diecezjalnych i zakazuje naruszania ich przywilejów.

Autorka przesyła siostrze Klaryndzie sadzonki rozsady z obietnicą dosłania marchwi, gdy tylko będzie dostępna. Przekazuje również prośbę męża o wykonanie ram do obrazu oraz serdeczne pozdrowienia od całej rodziny.

Jerzy Glasnapp deklaruje gotowość asystowania Janowi Jabłonowskiemu podczas wjazdu do Świecia z oddziałem zebranym w Radzyniu, prosząc o uściślenie terminu zjazdu. Informuje także o obecności generała Brandta oraz wojewody płockiego w Gdańsku.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza i ponawia dla burmistrza, rajców i mieszczan Lwowa wszystkie dotychczasowe prawa, przywileje, wolności, immunitety oraz zwyczaje nadane miastu przez poprzednich monarchów oraz przez niego samego.

Przed sądem ławniczym Lwowa ławnik Andrzej Jelonek, za zgodą władz miejskich, sprzedał kasztelanowi przemyskiemu Mikołajowi Herburtowi Odnowskiemu plac za jatkami rzeźniczymi pod budowę domu dla mansjonarzy katedry lwowskiej za kwotę 130 florenów. Dokument określa warunki immunitetu miejskiego dla nowo powstałego domu duchownego oraz zasady wzniesienia muru granicznego.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Gniński przekazuje wolę króla po skardze mieszczan żółkiewskich na nowe opłaty lwowskie: 2 grosze od stu kwart i 5 groszy od słodów. Żąda zwolnienia z nowych obciążeń, jeśli ustanowiło je samo miasto.

Sędzia ziemski chełmski Feliks Snopkowski i podsędek Jan Ożarowski poświadczają dokonanie zamiany dóbr między wojewodą ruskim i starostą chełmskim Janem z Tęczyna a biskupem chełmskim. Przedmiotem ugody była wymiana wsi Głowicze na wieś Przeworsk (Przewały).

Gnoiński prosi namiestnika Wolskiego o pilną odpowiedź potrzebną do zdania relacji mocodawcy oraz wstawia się za uciskanymi poddanymi ze Stróży. Bierze w obronę wójtostwo i proponuje wspólny zjazd w folwarku w celu dokonania naocznej rewizji.

Mikołaj Odnowski Herburt z Fulsztyna, kasztelan przemyski i starosta generalny ruski, funduje i uposaża kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej. Zabezpiecza ich utrzymanie na swoich dobrach Grzęda i Grzybowice oraz nakłada na nich obowiązki liturgiczne, w tym odprawianie oficjum i mszy o Najświętszej Maryi Pannie.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza rezygnację władz Lublina z procesu przeciwko Lwowowi w sprawie zatrzymywania kupców podążających na jarmarki lubelskie. Monarcha uwalnia mieszczan lwowskich od wszelkich roszczeń oraz potwierdza lwowskie prawo składu i inne przywileje handlowe.

Król Zygmunt I Stary nadaje miastu Lwowu Młyn Piekarski wraz z tzw. trzecią miarką i wszelkimi dochodami za Krakowską Bramą, zwalniając go z możliwości wykupu przez monarchę. Dokument wciela młyn pod wyłączną jurysdykcję miejską prawa magdeburskiego we Lwowie.

Król Zygmunt I Stary dokonuje pergaminowego poświadczenia aktu z 1533 roku, odraczającego rozstrzygnięcie sporu między Krakowem a Lwowem o prawo składu i wolność tranzytu do najbliższego sejmu walnego. Do czasu ostatecznego rozsądzenia sprawy monarcha nakazuje zachować dotychczasowy stan posiadania i moc prawną przywilejów obu miast.

Stanisław Gorzewski donosi Janowi Jabłonowskiemu o przesłaniu weksla oraz odpowiedzi od władz Gdańska, a także o popłochu wśród wojsk saskich gromadzących zapasy w Toruniu. Autor prosi o dalsze dyspozycje, nie widząc potrzeby dłuższego pozostawania w Świeciu.

Stanisław Gorzewski zapewnia wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o regularnym wysyłaniu listów z każdą pocztą. Oddaje się pod jego protekcję i prosi o przekazanie dalszych pańskich rozkazów.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Król Zygmunt I Stary potwierdza przywileje wyjmujące mieszczan i mieszkańców Lwowa spod jurysdykcji sądów szlacheckich, ziemskich oraz grodzkich. Wszelkie ich sprawy mają być rozpatrywane wyłącznie przed właściwym miejskim sądem prawa magdeburskiego pod rygorem nieważności innych wyroków.

Autor prosi o przesłanie kwitów na 38 i 60 zł oraz świadectwa uczciwego pobytu we Lwowie. Potrzebuje dokumentów i wsparcia w sporze o 300 zł.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski zatwierdza dokument fundacyjny kasztelana przemyskiego i starosty generalnego ruskiego Mikołaja Herburta Odnowskiego, ustanawiający i uposażający kolegium pięciu mansjonarzy przy ołtarzu głównym katedry lwowskiej.

Dokument podkomorzego przemyskiego Stanisława Herburta z Fulsztyna oraz wojskiego przemyskiego Macieja Boguskiego potwierdzający przeprowadzenie wizji lokalnej, wyznaczenie granic oraz usypanie kopców granicznych między wsiami Bieńkowa Wisznia, Jatwięgi i Sychtarowice a wsią Milczyce. Spór graniczny został rozpatrzony na wniosek dziedziców wspomnianych dóbr.

Stanisław Golski poleca opiece władz Lwowa pana Łąckiego, który mimo zasług dla króla i Rzeczypospolitej na Wołoszczyźnie doznał tam ciężkich krzywd i dotąd nie uzyskał sprawiedliwości. Prosi burmistrza i rajców o przychylność dla poszkodowanego, który osobiście przedstawi im swoją sprawę i planowane działania.

Król Zygmunt I Stary nadaje miastu Lwowu przywilej stanowiący, że mieszczanie lwowscy nie mają obowiązku przedkładać i okazywać swoich praw oraz dokumentów przed żadnymi urzędnikami ani komisarzami, lecz wyłącznie osobiście przed obliczem króla i jego następców w granicach Królestwa Polskiego.

Król Zygmunt I Stary nadaje burmistrzowi i rajcom miasta Lwowa wieczyste prawo patronatu oraz prezenty na prepozyturę kościoła i szpitala Świętego Ducha we Lwowie. Dokument nakłada na arcybiskupa lwowskiego obowiązek inwestowania kandydatów wskazywanych przez władze miejskie i zastrzega nienaruszalność tego prawa przed ewentualnymi roszczeniami koronnymi.

Gordon przekazuje Telierowi wiadomość o bankructwie i przejęciu towarów oraz wyposażenia domu. Kwestionuje wysokość strat podawanych przez złotnika i radzi ugodowe porozumienie.