Katalog źródeł

Wessel pozwala magistratowi publicznie ogłosić oznaczenie dobrych szóstaków opatrzone jego pieczęcią, jeśli zachodzi potrzeba. Warunkiem jest niewątpliwa jakość monet przymocowanych do karteczek.

Wessel odpowiada na życzenia noworoczne. Uważa wcześniejsze uniwersały za wystarczające wyjaśnienie ogłoszonej redukcji i zapowiada załączenie dekretu Trybunału Piotrkowskiego.

Wielopolski prosi burmistrza o pomoc urzędnikowi komory w odzyskaniu należności od lwowskich obywateli i kupców. Podkreśla interes skarbu i trudności wierzyciela z powodu zawiedzionych terminów zapłaty.

Wielopolski prosi władze Lwowa o pomoc w rozliczeniu należności Wacława Woyzika [?]. Zapłata ma nastąpić proporcjonalnie, pod warunkiem rzeczywistego podpisu i należytego rachunku, bez przewlekłej egzekucji.

Wielopolski nakazuje znieść wcześniejszy zakaz wydawania towarów kupców z Koszyc i Preszowa. Uzasadnia zmianę stratami skarbu koronnego i ograniczeniem handlu.

Arcybiskup prosi o zgodę na zabranie kamieni odkrytych i wyłupanych na koszt proboszcza w Kleparowie. Mają służyć ozdobieniu kościoła Panny Marii i całego miasta.

Nowo mianowany wojewoda ruski prosi magistrat, by nie wzywał przed swój sąd spraw Żydów należących do jego jurysdykcji. Zapewnia zarazem miasto o swojej opiece.

Zaproszenie ławników na naradę jutro o 14:00: przyszłe obciążenia kamienic sprzedanych Żydom przez jezuitów, odzyskanie akt po Łaskowskim i zakwestionowany kontrakt dotyczący kapliczki cechu szewców.

Biskup odpowiada na życzenia magistratu i życzy wszystkim mieszkańcom Lwowa pomyślności w nowym roku oraz w następnych latach.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Perykant Nowicki dostarczył wyjaśnienia doktora Franchiego w sporze z Wajzerem, królewskim jubilerem. Wodzicki przesyła je do dworu.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Wodzicki otrzymał odpowiedź w sprawie memoriału Wajzera. Prosi o przyspieszenie listu doktora Franchiego, którego jeszcze nie dostał.

Biskup pisze do starosty błońskiego w sprawie egzekucji dotyczącej kamienic i ochrony miejskiej jurysdykcji. Środkowa klauzula prawna wymaga dalszego odczytu.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Wodzicki dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i odwzajemnia życzenia pomyślności dla mieszkańców Lwowa.

Wodzicki odwzajemnia życzenia wielkanocne. Przywołuje obraz Chrystusa łamiącego żelazne bramy i życzy Lwowowi ochrony oraz dostatku.

Uszkodzony list dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i odwzajemnia życzenia pomyślności.

Biskup przesyła odpowiedź starosty błońskiego, omawia niezaspokojone roszczenia wierzycieli i wskazuje drogę sądową jako sposób odzyskania kamienicy.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rekomendacja kupca Hampla z Warszawy do prowadzenia miejskich rozrywek. Autor wskazuje korzyści z napływu gości: najem domów, handel i sprzedaż żywności.

Rzewuski, podwojewodzi lwowski, żąda komisji w odpowiedzi na zarzuty miasta. Wodzicki wzywa magistrat do wyznaczenia osoby, która dopilnuje jej ustanowienia.

Autor zapowiada poparcie sprawy Lwowa związanej ze świadczeniem dla garnizonu. We Wschowie ma spotkać hetmana polnego koronnego; szczegół świadczenia pozostaje niepewny.

Po interwencji dworu z Drezna biskup żąda wykonania trzech wyroków zapłaty długu. Zwraca uwagę na przejęty spadek i grozi konsekwencjami opóźniania egzekucji.

Wodzicki odpowiada na wielkanocne życzenia miasta. Życzy mieszkańcom obfitości dóbr, a miastu Bożej ochrony.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Wodzicki deklaruje pomoc w utrwaleniu i rozszerzeniu praw Lwowa. Zapowiada wyjazd na sejm po niedawnej chorobie.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Wodzicki przesyła oryginał memoriału złożonego królowi przez Weyzego. Prosi magistrat o szybką odpowiedź, którą zamierza przekazać dworowi.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Wronowski popiera Borwackiego [Boruckiego?] w sprawie zwrotu zakupionego pancerza. Sprzedający odjechał do Wielkopolski i polecił go odebrać. Autor oczekuje rozkazu wymarszu chorągwi pod Złoczów.

Gałecki wstawia się za stroną sprawy przed sądem miejskim i prosi o dopuszczenie apelacji. Nazwisko protegowanego i pełne uzasadnienie wymagają dalszego odczytu.

Gałecki przyjmuje prośbę magistratu i zapewnia o gotowości służenia miastu. Niejasny fragment dotyczy zamierzonej dogodności dla miasta i wydatków.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Po niedawnej żałobie Gałecki zaprasza magistrat na wesele z Rozalią Dzieduszycką, kasztelanką lubaczowską. Uroczystość zapowiada na14 lutego na Zamku Warszawskim, z poparciem króla i królowej.

Hankiewicz przekazuje magistratowi, że kanclerz nie chce dłużej odkładać spraw Lwowa. Wzywa do jak najszybszego wysłania pełnomocnika i zapowiada wpisanie spraw do rejestru sądowego.

Garbowski odpowiada na skargę władz Lwowa przeciw kanonikowi Gudłowskiemu. Zapowiada wystawienie pozwu i rozpoznanie sprawy po zgłoszeniu się zainteresowanych, zapewniając o sprawiedliwości.

Henrykowski zaprasza burmistrza i radę Lwowa na wesele starszej córki z Andrzejem Łysickim [?], administratorem ekonomii brzeskiej litewskiej. Córki nie wymienia z imienia.

Herburt odpowiada na wiadomość o pobiciu Andrzeja Gabłka [?] przez Jana Gawrowskiego [?]. Zaleca pozew i ustalenie posiadania majątku; ocenia też możliwość ujęcia sprawcy.

Herburt zapewnia rajców o pomocy. Spór ze staromiejskim chce poznać po przyjeździe do Lwowa, a w sprawie granicznej poleca swojemu urzędnikowi złożyć przysięgę.

Zapowiedź przybycia wojsk cesarskich na zimowe kwatery. Autor nakazuje burmistrzom przygotować prowiant i furaż przed jego przybyciem; końcowa klauzula nie została w pełni odczytana.

Autor, związany pobytem przy generale Hatzfeldzie [?], nie może działać osobiście. Zapewnia, że poprosił referendarza koronnego o pomoc miastu i prosi o przyjęcie jej z wdzięcznością.

Kapitan prosi władze Lwowa o zwłokę dla Jaskiewicza, którego sklep zapieczętowano. Powołuje się na jego obietnicę zapłaty w ciągu kilku dni i prosi, by przyjęto takie rozwiązanie.

Głowicki przybył do Warszawy, ale nie zastał prymasa. Przesłał mu kondolencje i załącza kopię listu. Prosi adresata o ponowne wysłanie listu do metrykanta.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Autor wyraża współczucie dla losów Lwowa, zapewnia o przychylności swego zwierzchnika i życzy, by miasto odrodziło się wraz ze zmartwychwstającym Chrystusem.

Autor odrzuca wymówki miasta w sprawie pieniędzy. Twierdzi, że nie krzywdzi mieszkańców, lecz nie może dłużej utrzymywać służących bez żołdu ludzi z własnych środków.

Golski prosi władze Lwowa o wsparcie Łąckiego, powołując się na jego zasługi i bezskuteczne starania o sprawiedliwość po krzywdach doznanych w ziemi wołoskiej.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.