Katalog źródeł

Autor zapewnia o zamiarze uregulowania pieniędzy i tłumaczy chwilowy brak gotówki. Wyraża zdziwienie opinią Haydera o zmianach; wspomina kancelarię, wyjazd do Włoch i śmierć księdza.

Bialecki ponawia prośbę o bezpieczne przekazanie pieniędzy dla Cecylii; zależy mu na uniknięciu przeszkód przy ślubie. Pieniądze deklaruje jako gotowe.

Autor odpowiada na zapowiedź bliskiego ślubu Cecylii i prosi o dostarczenie 1200 zł. Obawia się kosztów pośrednictwa; prosi o rozmowę z rektorem jezuickim.

Białobrzeski dziękuje magistratowi za ryby, których jeszcze nie otrzymał, i przyjmuje pełnomocnictwo. Uważa proponowaną stałą kwotę za niską; oczekuje dodatkowego wynagrodzenia za prowadzenie spraw.

List opisuje kolejne starania w sprawie mandatu i ponoszone koszty. Autor wspomina wypłatę 28 oraz 12–15 jednostek pieniężnych, korespondencję z Krakowem i spór proceduralny; szczegóły wymagają kontroli.

West pisze do Forbesa o korespondencji, podróży do Gdańska i staraniach o mandat. Wymienia wypłaty oraz kłopoty z załatwieniem spraw; wiele szczegółów rozliczeń pozostaje nieodczytanych.

Wessel dziękuje magistratowi za życzenia noworoczne, odwzajemnia je całemu miastu i zapewnia o stałej przychylności.

Wessel potwierdza przyjmowanie dobrych tynfów wrocławskich po dwa szóstaki. Rozpoznanie jakości pozostawia sprzedającym i kupującym; zakazał dalszego wydawania tabliczek służących ich rozróżnianiu.

Wessel chwali czujność Lwowa wobec złej monety, krytykuje starostów pogranicznych i nakazuje nadzór nad obiegiem. Znaleziony stempel do małych główek ma pomóc wykryć wytwórcę.

Wessel pozwala magistratowi publicznie ogłosić oznaczenie dobrych szóstaków opatrzone jego pieczęcią, jeśli zachodzi potrzeba. Warunkiem jest niewątpliwa jakość monet przymocowanych do karteczek.

Wessel odpowiada na życzenia noworoczne. Uważa wcześniejsze uniwersały za wystarczające wyjaśnienie ogłoszonej redukcji i zapowiada załączenie dekretu Trybunału Piotrkowskiego.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje wojewodzie za poufność, życzy szybkiej rekonwalescencji jego żonie i wyraża nadzieję na spotkanie obojga podczas karnawału w Warszawie.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Autor gratuluje małżeństwa, wspomina spodziewany ślub8czerwca oraz powrót króla z polowania. Dzień datownika i dopisek marginalny wymagają kontroli.

Autor wyjaśnia, że poufne nowiny trudno bezpiecznie przekazywać. Życzy pomyślnego końca Wielkiej Rady i donosi o pobycie oraz chorobie wojewody trockiego.

Życzenia noworoczne oraz wiadomości o wyjazdach z Warszawy. Autor wspomina królową, biskupa łuckiego, podskarbiego litewskiego i Kantemirów. Liczne szczegóły wymagają dalszego odczytu.

Autor skarży się na przejęcie listów ze Lwowa na poczcie. Donosi o próbach porozumienia na Litwie, planach sejmu oraz postawie Sapiehów i Lubomirskich. Odróżnia nadzieje od pewnych wiadomości.

Autor opisuje spór o postawę wojska, żądania ustępstw kierowane do królowej i wiadomość o powrocie podskarbiego z Litwy. Pogłoskę o śmierci łowczego traktuje jako niepotwierdzoną.

Autor przeprasza za długie milczenie. Wspomina stan szlachecki i ochronę praw, zapewnia o oddaniu; podpis oraz część łacińskich zwrotów wymagają kontroli.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Porady prawne dla Lwowa: zamknięte akta warszawskie, pospolite ruszenie, straż miejska, opór wobec poborców i apelacje. Autor zaleca obronę jurysdykcji miasta.

Sprawa kondemnaty związanej z Kupińskim. Autor radzi pozew o uchylenie rozstrzygnięcia i przysłanie syndyka lub innego przedstawiciela z dokumentami.

Fragmentarycznie odczytany list o piśmie procesowym w sprawie Kupińskiego i oczekiwanym przyjeździe przedstawiciela do Warszawy.

Sprawa doktora i możliwość rozpoznania jej poza kolejnością. Ormianie spierają się o otwarte wydawanie akt sądowych; autor przywołuje dekret Jana III z Żółkwi.

Autor zawiadamia o postępowaniu za niestawiennictwo całego magistratu przed sądem asesorskim i oczekuje instrukcji w tej sprawie.

Autor ubolewa nad wynikiem sprawy Wilczkowej, lecz informuje o korzystnej zmianie punktu wyroku dotyczącego jurysdykcji Lwowa.

Dwie sprawy sądowe i oczekiwanie na instrukcje magistratu. Autor pisze o zatrzymaniu ich biegu oraz możliwości wysłania deputata.

Biskup odpowiada na życzenia magistratu i życzy wszystkim mieszkańcom Lwowa pomyślności w nowym roku oraz w następnych latach.

Perykant Nowicki dostarczył wyjaśnienia doktora Franchiego w sporze z Wajzerem, królewskim jubilerem. Wodzicki przesyła je do dworu.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Wodzicki otrzymał odpowiedź w sprawie memoriału Wajzera. Prosi o przyspieszenie listu doktora Franchiego, którego jeszcze nie dostał.

Wodzicki dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i odwzajemnia życzenia pomyślności dla mieszkańców Lwowa.

Uszkodzony list dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i odwzajemnia życzenia pomyślności.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Rzewuski, podwojewodzi lwowski, żąda komisji w odpowiedzi na zarzuty miasta. Wodzicki wzywa magistrat do wyznaczenia osoby, która dopilnuje jej ustanowienia.

Wodzicki odpowiada na wielkanocne życzenia miasta. Życzy mieszkańcom obfitości dóbr, a miastu Bożej ochrony.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Wodzicki deklaruje pomoc w utrwaleniu i rozszerzeniu praw Lwowa. Zapowiada wyjazd na sejm po niedawnej chorobie.

Wodzicki przesyła oryginał memoriału złożonego królowi przez Weyzego. Prosi magistrat o szybką odpowiedź, którą zamierza przekazać dworowi.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.

Hankiewicz wyjaśnia wydatki procesowe, podaje kwoty i zapowiada termin sprawy z Reiznerem. Prosi Haidera, aby zniszczył jego korespondencję, obawiając się jej szkodliwego wykorzystania.

Autor relacjonuje zapytanie kanclerza o przyjazd Haidera. Sugeruje osobiste stawiennictwo dla obrony spraw i wspomina osoby działające po stronie przeciwnej.

Hankiewicz przekazuje magistratowi, że kanclerz nie chce dłużej odkładać spraw Lwowa. Wzywa do jak najszybszego wysłania pełnomocnika i zapowiada wpisanie spraw do rejestru sądowego.

Hankiewicz prosi o dokładne instrukcje, potwierdza otrzymanie150zł i zapowiada rozpatrzenie sprawy następnego dnia. Wspomina także ormiańskie sprawy sądowe.

Hankiewicz ponawia osobistą prośbę przekazaną przez Gabriela, czeladnika ormiańskiego kupca. Prosi o wysłanie ryb i obiecuje zwrot wydatków oraz odwdzięczenie się usługami.

Autor donosi o korzystnym wyniku sporu z Reiznerem i przesyła tekst dekretu. Łączy wiadomości sądowe z życzeniami wielkanocnymi i informacjami o innych sprawach.

Gembicki prosi magistrat o życzliwość i urzędowe wsparcie dla augustianów zakładających siedzibę we Lwowie.

Gembicki zaleca ugodę ze starostą i przestrzeganie zasad poboru targowego. Prosi o wyjaśnienie obroku, potrzebne przed wydaniem dekretu dotyczącego obowiązku Żydów.