Katalog źródeł

Król Kazimierz Wielki nadaje młynarzowi Konradowi z Prus i jego prawowitym sukcesorom trzecią część wzniesionego przez niego młyna pod Lwowem wraz z trzecią częścią dochodów, regulując zarazem proporcje ponoszenia kosztów napraw oraz poddając go prawu miejskiemu Lwowa.

Król Zygmunt III Waza wstawia się u władz Lwowa za miejscowymi Żydami, proszącymi o prolongatę wygasającego układu handlowego zawartego z miastem. Monarcha zaleca przedłużenie porozumienia, wskazując, że nie przyniesie ono uszczerbku miejskim prawom ani dochodom.

Król Zygmunt III Waza informuje władze Lwowa o wyznaczeniu daty ślubu z arcyksiężniczką Konstancją Austriaczką na 30 października 1605 roku. Monarcha wzywa prokonsula i rajców do przysłania delegacji miejskiej na uroczystości weselne w Krakowie.

Zygmunt III zarzuca władzom miejskim utrudnianie ugody jezuitów z Żydami. Posiadacze gruntów, które Żydzi chcą wykupić dla jezuitów, według króla są gotowi odstąpić je za odpowiednią zapłatą, lecz sprzeciw miasta blokuje porozumienie. Król ponownie żąda doprowadzenia ugody do skutku.

Zygmunt III przypomina, że władze Lwowa same popierały założenie kolegium jezuitów. Zarzuca im następnie utrudnianie sprawy i podburzanie pospólstwa. Wysyła delegatów mających zakończyć przeszkody i rozpocząć fundację; wzywa do współpracy pod groźbą królewskiej niełaski.

Król Zygmunt III Waza nakazuje władzom i pospólstwu Lwowa pilne ufortyfikowanie miasta oraz zgromadzenie zapasów amunicji i żywności przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Poleca przy tym koordynować wszelkie działania obronne z hetmanem oraz starostą w perspektywie rychłego przybycia monarchy.

Król przypomina przywilej pozwalający jego słudze Dominikowi Montelupiemu handlować we wszystkich miastach Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego przez cały rok. Władze Lwowa ograniczają go na podstawie własnych praw i przywilejów. Król zaleca ugodę bez czekania na rozstrzygnięcie sądu królewskiego i ponownie żąda, aby nie zabraniano Montelupiemu sprzedaży zarówno podczas jarmarków, jak i poza nimi.

Król Zygmunt III Waza wzywa władze i mieszkańców Lwowa do przygotowania się do obrony przed nadciągającym zagrożeniem ze strony wojsk pogańskich. Informuje jednocześnie o powierzeniu naczelnego dowództwa i zwierzchnictwa nad obroną staroście lwowskiemu, nakazując magistratowi ścisłą z nim współpracę.

Król gani Lwów za niewysłanie przedstawicieli do sejmowej komisji ustalającej ceny. Argumenty przesłane na piśmie należało przedstawić przez delegatów. Osobno zapewnia o nadzorze komisarzy nad zachowaniem żołnierzy i nakazuje władzom dbać o bezpieczeństwo miasta.

Król przeznacza majątek zmarłego bezpotomnie ślusarza na dokończenie wieży ratuszowej. Wymaga wykorzystania środków dla dobra publicznego i rozliczenia przed komisarzami.

Król otrzymuje częste skargi mieszczan Lwowa na starostę Stanisława Bonifacego Mniszka. Zanim przystąpi do wykonania dekretów sejmowych i zadwornych, prosi biskupa Achacego Grochowskiego o upomnienie starosty i doprowadzenie do zgody z miastem, z zachowaniem oraz pomnożeniem miejskich wolności według świeżo nadanego przywileju.

Król nakazuje magistratowi Lwowa pilnie przestrzegać uniwersałów monetarnych. Wymienia Żydów, Szkotów i innych trudniących się pieniądzem, którym nie wolno wbrew prawom obracać czerwonymi złotymi i talarami ani skupować ich na wywóz. Zakazuje przywożenia oraz zbywania wskazanej obcej monety. Urząd ma bezzwłocznie karać sprawców; za zaniedbanie lub tolerowanie naruszeń grozi odpowiedzialnością samym władzom miasta.

Na prośbę Rusinów unickich i nieunickich król wyznacza generalny synod we Lwowie na 28 października 1629. Władze miasta mają zapewnić uczestnikom bezpieczeństwo, zapobiegać zamieszkom, współpracować z królewskim posłem i pomagać metropolicie kijowskiemu. Powinny wcześnie wyznaczyć kwatery oraz miejsca pobytu duchownych i pozostałych uczestników.

Król Władysław IV Waza upomina magistrat lwowski w związku ze skargą tamtejszych Ormian, którzy doznają uszczerbku w swoich prawach i przywilejach nadanych przez monarchów. Nakazuje władzom miejskim nienaruszanie ormiańskich swobód oraz powstrzymanie się od czynienia im jakichkolwiek krzywd i przeszkód.

Król Jan Kazimierz wyraża zdziwienie z powodu skazania starosty łomżyńskiego przez władze Lwowa na karę za sprzeniewierzenie. Informuje o wydaniu mu listu żelaznego i nakazuje magistratowi wysłanie do Lublina pełnomocników w celu rozliczenia się i wystawienia pokwitowania.

Król Jan Kazimierz nakazuje władzom Lwowa dotrzymanie i przedłużenie na kolejne trzy lata kontraktu tłumackiego z Mikołajem Bajdułowiczem, wysłanym w misji zagranicznej w służbie królewskiej, oraz zaakceptowanie wskazanego przez niego zastępcy. Monarcha unieważnia przy tym wszelkie sprzeczne z tą decyzją pisma, jakie mogłyby wyjść z kancelarii królewskiej.

Król Jan Kazimierz informuje władze Lwowa o powierzeniu wojskiemu lwowskiemu Olewińskiemu dowództwa nad miastem oraz zamkiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. Nakazuje magistratowi ścisłą współpracę z nowym komendantem i bezwzględne podporządkowanie się jego zarządzeniom.

Dokument poświadcza wyrok sądu królewskiego wydany w sporze Mikołaja Brzymuchy z Michałem Jazłowieckim o bezprawne pobieranie opłat celnych. Sąd uznał brak uprawnień Michała Jazłowieckiego i nałożył na niego wieczysty zakaz ściągania cła od kupców i współziemian w Jazłowcu.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o pogłoskach dotyczących ewakuacji Kamieńca Podolskiego oraz przekazuje wiadomości o śmierci króla Danii i kanclerza Francji. Wspomina także o możliwych nominacjach na urzędy w Paryżu oraz przesyła pozdrowienia od margrabiny de Béthune.

J. G. de Baluze przekazuje wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu wieści o napięciach wokół Holsztynu, polowaniu króla Anglii oraz nominacjach urzędniczych we Francji. Donosi również o odprawieniu uroczystej mszy w Dreźnie i przybyciu francuskich artystów do Polski.

J. C. de Baluze informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o napięciach między Danią a Szwecją w sprawie Holsztynu, nierozstrzygniętej kwestii dziewiątego elektoratu oraz starciach w Hesji. Wspomina także o poleconym przez siebie słudze, którego ma przyprowadzić hetman wielki.

Król Aleksander Jagiellończyk eryguje w katedrze lwowskiej kanonikat i prebendę przeznaczoną dla stałego kaznodziei w celu krzewienia wiary i głoszenia słowa Bożego. Prawo patronatu oraz wyboru odpowiedniego kapłana na to stanowisko monarcha przekazuje wieczcancel arcybiskupowi Bernardowi i kapitule lwowskiej.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje burmistrzowi, radzie i miastu Lwów prawo wieczystego poboru mostowego w wysokości jednego grosza polskiego od każdego obładowanego wozu wjeżdżającego do miasta. Uzyskane dochody mieszczanie zobowiązani są w całości przeznaczać na naprawę okolicznych dróg publicznych oraz miejskich fortyfikacji.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zatwierdza nadanie kanonii i prebendy kaznodziejskiej mistrzowi Stanisławowi z Krakowa oraz włącza do jej uposażenia 300 florenów z zapisu mieszczanina Piotra Stryczka. Akt szczegółowo reguluje obowiązki kaznodziejskie, warunki egzaminowania i rezydencji oraz zakazuje zamiany tego beneficjum na inne.

Zapiski urzędowe kancelarii galicyjskiej z lat 1794–1795 potwierdzające uiszczenie taksy stemplowej oraz przeprowadzenie kolacjonowania stron księgi przez urzędników sądowych.

Król Zygmunt I na prośbę arcybiskupa lwowskiego Bernarda Wilczka potwierdza wyrok króla Władysława Jagiełły z 1422 roku regulujący wysokość rocznych opłat na stół arcybiskupi, uiszczanych na świętego Marcina przez kmieci i osadników prawa niemieckiego w diecezji lwowskiej. Dokument ustala stały wymiar tego świadczenia na sześć groszy szerokich z każdego posiadanego łanu, z wyjątkiem osadników lwowskich płacących po jednym wiardunku.

Komisarze królewscy pod przewodnictwem arcybiskupa Bernarda Wilczka rozstrzygają wieloletnie spory między kapitułą metropolitalną a władzami miasta Lwowa, regulując kwestie kaznodziejów polskiego i niemieckiego, szkoły katedralnej oraz urzędu zakrystiana. Ugoda normuje również zarząd majątkiem i zapisami testamentowymi, funkcjonowanie młyna miejskiego oraz zaopatrzenie katedry w wodę.

Dokument stanowi wyrok arbitrażowy regulujący wieloletnie spory między lwowską kapitułą katedralną a magistratem miasta Lwowa m.in. w kwestiach kaznodziejów języka polskiego i niemieckiego, zarządu szkołą katedralną, depozytów i zapisów testamentowych oraz praw do młyna Olchowego i miejskich wodociągów. Pod rygorem kary dwóch tysięcy florenów węgierskich nakazuje stronom wieczyste przestrzeganie uzgodnionego porządku.

Król Zygmunt I Stary potwierdza ugodowe orzeczenie komisji królewskiej regulujące wysokość oraz zasady poboru ceł, mostowego, grobelnego i opłat targowych na szlaku ze Lwowa na Wołoszczyznę. Przywilej chroni mieszczan i kupców lwowskich przed samowolnymi i uciążliwymi opłatami, określając taryfy dla poszczególnych miejscowości Rusi i Podola.

Król Zygmunt I przenosi należące do Lwowa wsie Zubrza i Sichów z prawa ziemskiego na prawo magdeburskie, podporządkowując je władzy burmistrza i rady miejskiej. Zwalnia mieszkańców i rajców z jurysdykcji urzędników ziemskich i grodzkich oraz z wszelkich powinności i wypraw wojennych, zobowiązując ich wyłącznie do opłacania miejskiego szosu wraz ze Lwowem.

George Wast informuje z Jarosławia Arthura Forbesa we Lwowie o kwestiach finansowych, rozliczeniach z Bukiewiczem i Duinskesem oraz wynajmie izby. Donosi ponadto o przekazaniu cytryn, załatwieniu sprawy cukierniczki i przesyła pozdrowienia dla wspólnych znajomych.

Król Zygmunt I Stary ustanawia na nowo cech krawców we Lwowie, zakazując uprawiania tego rzemiosła w mieście i na przedmieściach rzemieślnikom spoza bractwa. Spod obowiązku cechowego wyjęto jedynie dwóch krawców zamkowych wyznaczanych przez starostę lwowskiego.

Król Zygmunt I orzeka, że dobrowolne uiszczanie cła kołomyjskiego przez mieszczan lwowskich na rzecz wojewody Ottona z Chodcza ma charakter tymczasowy i nie narusza ich wcześniejszego zwolnienia z tej opłaty. Po śmierci Ottona lub ustąpieniu przez niego z dzierżawy Kołomyi żaden kolejny tenutariusz nie ma prawa domagać się od lwowian wspomnianego cła.

Komisarze królewscy rozstrzygają spór majątkowy między wdową i córkami zmarłego rajcy Jana Kosnara a podkomorzym lwowskim Mikołajem Odnowskim. Sprawa dotyczy spłaty 350 florenów długu zastawnego i zwrotu kamienicy położonej w lwowskim rynku.

Król Zygmunt I Stary potwierdza list komisarzy królewskich z 1533 roku ustalający szczegółowe rozgraniczenie wsi Wierbiąż, należącej do kapituły lwowskiej, od dóbr królewskich Demnia, Drohowyże i Uście, dzierżawionych przez Pawła Tarłę. Dokument opisuje przebieg granicy wyznaczonej 32 kopcami i znakami na drzewach oraz przysądza kapitule prawa do wód rzek Zubrzy, Szczerzca i Dniestru.

Król Zygmunt I Stary zwalnia mieszczan i kupców lwowskich z obowiązku uiszczania cła w Kołomyi, które było bezprawnie pobierane w okresie dzierżawy tamtejszych dóbr królewskich przez Ottona z Chodcza. Przywilej zwalnia na zawsze wszelkie przewożone towary, w tym ryby i zboża, w drodze tam i z powrotem.

Lwowski sąd ziemski dokonuje transumpcji i potwierdzenia przywilejów królów Kazimierza Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego dla cerkwi św. Mikołaja przed miastem Lwowem. Dokument potwierdza zwolnienie tamtejszego prezbitera, jego następców oraz samego monasteru od wszelkich podatków, danin i ciężarów na rzecz korony.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór pomiędzy starostą lwowskim Mikołajem Sieniawskim a władzami Lwowa, potwierdzając dawny zwyczaj i porządek elekcji rajców oraz innych urzędników miejskich. Postanawia, że wakaty w radzie miejskiej mogą być uzupełniane wyłącznie spośród ławników bez ingerencji starosty, z zachowaniem prawa monarchy do mianowania jednego z sześciu urzędujących rajców.

Georg Christoph Dietz informuje Thomasa Taylora o porozumieniu z Arthurem Forbesem odnośnie do spłaty zaległych 475 florenów przez pana Ottomüllera. Kupiec deklaruje gotowość przesłania zamówionych towarów na jarmark lipski niezwłocznie po uregulowaniu dawnego długu.

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Mikołaj i Wawrzyniec Lanza oddają na poczet spłaty sześciu talarów długu izbę w swoim domu w Carzano braciom Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi Buffa. Transakcja została zawarta z zastrzeżeniem wieczystego czynszu w ziarnie oraz prawa do wykupu nieruchomości.

Dokument poświadcza sprzedaż parceli ziemi ornej oraz winnicy w miejscowości Carzano przez Jana, syna młynarza Szymona, na rzecz Jana Chrzciciela Buffy za kwotę dwunastu i pół florena w złocie. Sprzedawca kwituje odbiór całej zapłaty, przekazuje prawa posiadania i zobowiązuje się do prawnej obrony transakcji przed ewentualnymi roszczeniami osób trzecich.

Paula, Urszula i Katarzyna, córki zm. Gaspara Caprariusa, sprzedają za 8 florenów reńskich działkę ziemi w Telve di Sotto Gasparowi Buffie, aby spłacić dług wynikający z wyroku arbitrażowego. Transakcję zawarto w obecności męża Pauli oraz kuratora małoletnich sióstr i poświadczono notarialnie.

Dokument poświadcza umowę zamiany parceli łąkowej na działkę sadowniczą w Telve Inferiore, zawartą między Piotrem Buffą, występującym także w imieniu brata Giovanniego Battisty, a Giovannim de Zanzotto. Kontrakt reguluje przeniesienie własności obu nieruchomości wraz z cesją i subrogacją ciążących na nich czynszów oraz rent pieniężnych i zbożowych.

Grzegorz, syn zmarłego Franciszka z Cesco w San Pietro, sprzedaje Janowi z Cesco działkę roli i łąki położoną w miejscu zwanym „sotto polpezza” za cenę 380 lirów. Sprzedający zastrzega sobie prawo do wykupu i powrotnego przejęcia zbywanej nieruchomości w terminie czterech lat.

Antoni, syn Mikołaja z Carzano, sprzedaje Janowi Chrzcicielowi Buffie z Telve di Sotto ogród oraz łąkę położone w Carzano. Transakcja zostaje opłacona i poświadczona notarialnie w obecności świadków.

Król Stefan Batory potwierdza mieszczaninowi lwowskiemu Szymonowi Hannelowi wcześniejsze przywileje królów Zygmunta I i Władysława Jagiełły na majątek Hołosko oraz nadania nad rzeką Brzuchowice. Dokument sankcjonuje prawa dziedziczne i własnościowe do wspomnianych dóbr pod Lwowem.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje cechu krajaczy sukna we Lwowie, transumując dyplom Stefana Batorego z 1578 r. (zawierający przywilej Zygmunta I z 1541 r. o wyłączności na handel suknem na łokcie) oraz akt rady miejskiej Lwowa z 1594 r. powołujący bractwo sukienników.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywilej Stefana Batorego z 1576 roku transumujący dokument Zygmunta I Starego z 1533 roku dla cechu krawców we Lwowie. Akt reguluje ustrój bractwa krawieckiego, kwestie opłat, egzaminów mistrzowskich oraz ochronę przed rzemieślnikami pozacechowymi.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawny przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka gwarantujący Lwowu coroczny jarmark na dzień św. Agnieszki wraz ze swobodą handlu dla przybywających kupców. Jednocześnie władca kasuje i znosi jarmark na dzień św. Małgorzaty jako uciążliwy i bezużyteczny dla mieszczan.