Katalog źródeł

Gordonowa wyznacza wierzycielom męża termin 16 kwietnia 1692 na odbiór pozostałych towarów i dokumentów wierzytelności. Prosi Forbesa o przyjazd lub pełnomocnika.

Elżbieta Gordonowa skarży się na nacisk wierzycieli męża. Twierdzi, że oddała nawet darowane jej kosztowności, i prosi Forbesa o pozostawienie środków na życie z dziećmi.

Gregory prosi o przesłanie własnoręcznego dokumentu Forbesowi w związku z planami wyjazdu do Gdańska i obiecuje zapłatę. Usprawiedliwia opóźnienie nieściągalnymi wierzytelnościami, wskazując Bella i Thomsona jako źródła potwierdzenia.

Grodzicki dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za obietnice i rzeczywistą protekcję nad rodziną, zapewniając o wdzięczności i gotowości do służby.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Grodzicki odsyła rajców po pokwitowanie pożyczonych 6000 zł do skarbu Rzeczypospolitej. Obiecuje upomnieć podwładnych, na których miasto składa skargi, oraz rozliczyć wzięte żelazo.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Arcybiskup przyznaje prebendę księdzu Stanimirowskiemu i ponawia prośbę o ukończenie budowy. Krytykuje zaniedbania przy sprowadzeniu szkuty; żąda 30 podwód oraz przewozu rzeczy do Lwowa bez rozdzielania transportu.

Arcybiskup wysyła pieniądze przez podkoniuszego. Nakazuje przyspieszyć prace murarskie, odkładając inne roboty do zimy, i prosi pisarza o tymczasowe wyłożenie pieniędzy, jeśli zabraknie funduszy.

Gruszewicz prosi Forbesa o wybór pięknego sobola, gotów zapłacić 160 lub więcej. Zapowiada wdzięczność i odwzajemnienie przysługi. Datownik różni się od okładki.

Gruszewicz wyjaśnia, że pilna potrzeba zmusiła go do wydania pozostawionych u niego czerwonych złotych. Zapowiada zwrot odpowiednich monet, a w dopisku przypomina o obiecanym psie.

Katarzyna Gruszewiczowa zaprasza Forbesa i jego domowników na ślub córki Katarzyny, wyznaczony na niedzielę 24 lutego 1686. Obiecuje odwzajemnienie ich życzliwości.

Huison przekazuje wiadomości o częściowych spłatach, sporze o ceny pasów i sprzedaży jedwabiu. Donosi też o postępowaniu przeciw podskarbiemu i prostuje pogłoskę o śmierci wojewody pomorskiego.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Krzysztof Franc potwierdza odebranie od Aleksandra Huisona 40 talarów według przekazu danego przez Mikołaja Mitalewicza [nazwisko niepewne].

Huison uzgadnia wyjazd z niewymienionym z nazwiska seniorem i Forbesem. Zaprasza Forbesa na 28. dzień miesiąca, zapewniając nocleg oraz miejsce dla koni i pojazdu.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Huison relacjonuje trudności odzyskania należności, niską cenę jedwabiu i zastój sejmowy. Przekazuje zaczerpniętą z holenderskich nowin wiadomość o proklamowaniu księcia Yorku królem.

Wysoka woda opóźnia podróż Huisona. Kupiec prosi o sprzedaż towarów nawet taniej, ściga należności od Wolffa Hirschela, Janaśa i Bera Smula oraz rozważa rozliczenia przez Wrocław i jarmark naumburski.

Huison nie odzyskuje należności w terminie i rozważa wyjazd na jarmark do Naumburga. Prosi o sprzedaż pozostałych towarów nawet taniej. Skarży się też na opieszałego sługę George’a Lindsaya.

Huison informuje, że wysłał tafty dla króla na swoim wozie, razem z własnym towarem. Planuje podróż do Tarnowa i opisuje drożyznę pasmanterii oraz brak nowin.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison negocjuje przyjęcie towarów i spłatę należności przez warszawskich dłużników. Opisuje wadliwe tkaniny, odmowy oraz obietnice zapłaty; pozostaje w mieście, by zebrać pieniądze przed podróżą.

Huison donosi o trudnościach w ściąganiu długów, konkurencji handlarzy jedwabiem i wyborze marszałka. Wspomina też starania o królewski dokument w sprawie Simervalla.

Huison zdaje sprawę z odzyskiwania należności i weksla do Gdańska. Informuje o spłacie jednego dłużnika oraz o przewlekaniu zamknięcia sejmu z powodu sprawy własnego interesu.

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison dziękuje za rekomendację, dzięki której kupił towar na kredyt. Planuje handel na małych jarmarkach, opisuje transport towarów do Krakowa i narzeka na konia, za którego zapłacił 22 [waluta niepewna].

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison odmawia sprzedaży na kredyt klientce o złej opinii płatniczej. Przypomina Berowi Smulowi obietnicę zapłaty 400 [waluta niewskazana] i prosi o towary na jarmark w Krośnie.

Kupiec prosi Forbesa o przesłanie sztuki tkaniny i szerokiej srebrnej pasmanterii dla zainteresowanej szlachcianki. Dopuszcza sprzedaż własnych towarów poniżej podanej ceny, aby uzyskać gotówkę.

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

A. L. Hulewska pisze do Głogowskiego, przekazując podziękowania w imieniu męża za wyświadczone przysługi. Wspomina o niejasnych okolicznościach odprawienia kogoś do Lublina oraz poleca się dalszej życzliwości adresata.

Górkowie wysyłają dwóch pełnomocników po pieniądze zdeponowane u władz Lwowa przez zmarłego Andrzeja Nakuskiego [?]. Mają oni odebrać sumę i w razie potrzeby wystawić pokwitowanie w imieniu nadawców.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Gurowski skarży się na ponowną asygnatę hibernową mimo kwitów komisji lwowskiej. Podaje dzienny koszt szesnastu złotych i utrzymania deputatów, prosi o ich wycofanie, wspomina paraliż i niedostarczenie kwitów.

Aleksander Gurowski zapewnia wojewodę Jana Jabłonowskiego o staraniach zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania należnych sum po nadchodzącym sejmiku. Zapowiada także swoje wystąpienie przed komisją wojskową w celu oczyszczenia się z fałszywych zarzutów i prosi o dalszą protekcję.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.

Guttinius dziękuje za doprowadzenie jego sprawy do skutku. Obiecuje omówić sprawę Haydera z sędzią i odwzajemnić pomoc. Adres zawiera notę otrzymania listu 14 marca.

Autor prosi Haydera o wykup zastawionych towarów za 4000 florenów. Pozwala zatrzymać towary do zwrotu pieniędzy i warunkowo je sprzedać; wspomina Bandinellego.

Guttinius ponawia prośbę o wykup towarów i pyta, komu przekazać przygotowane, opieczętowane pieniądze. Wspomina trwające rano i po południu sądy oraz zdrowie monarchy.

Autor upoważnia Klaudiusza Hennieta [?] do działań przy towarach. Pisze, że zapłacił mu 1300 florenów, i prosi adresata o zwrot tej sumy. Obciąża pośrednika winą za odsetki i spór.

Guttinius dziękuje rajcom za gratulacje związane z urzędem sekretarza i obiecuje pomoc miastu. Dopisek zawiera podziękowanie za dar piętnastu talarów.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Dalton przekazuje sprawy starostów krasnostawskiego i halickiego oraz wiadomości o chorągwiach. W dopisku relacjonuje przechwycenie instrukcji i niesprawdzoną pogłoskę o zabiciu cara podczas buntu.

Arcybiskup damiatyński potwierdza odbiór pisma w sprawie sporu kuśnierzy lwowskich. Zapowiada uwzględnienie próśb zgodnie ze sprawiedliwością i w granicach własnej decyzji; zapewnia o pomocy także w innych sprawach.

Podskarbi protestuje przeciw zatrzymaniu cudzoziemskich kupców jadących na inne jarmarki. Kwestionuje kompetencję miasta do egzekwowania podatków skarbowych i żąda zwolnienia ludzi oraz towarów.