Katalog źródeł

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski gani syna Jana Stanisława za publiczne znieważenie referendarza koronnego Stanisława Szczuki i grożenie mu zablokowaniem indygenatu w Prusach. Ojciec załącza pełną żalu skargę pokrzywdzonego i nakazuje synowi opanowanie mściwości, dyskrecję oraz rychłe pojednanie się z referendarzem w Warszawie.

M. Łukawski w imieniu starosty szczerzeckiego domaga się od prezydenta Lwowa wyegzekwowania od handlarki Janowej Bekierowej obiecanego posagu dla młynarza ze wsi Dmytre. W razie odmowy grozi zatrzymaniem lwowskich kupców handlujących na lokalnych jarmarkach.

Jan Stanisław Kącki donosi o doniesieniach dotyczących koncentracji wojsk szwedzkich pod Szczecinem oraz krążących w Warszawie plotkach o ich dalszych zamiarach. Informuje również o unieważnieniu postanowień olkienickich na sejmikach litewskich oraz o trwających obradach sejmiku sandomierskiego.

Aleksander Giedziński odpowiada na pełen pretensji list arcybiskupa Krosnowskiego i wyjaśnia okoliczności uwięzienia zbiegłego przestępcy, który wraz z synami dopuścił się kradzieży w jego dworze. Deklaruje, że uwzględni wstawiennictwo arcybiskupa pod warunkiem zwrotu zagrabionego mienia lub wydania winnych synów.

Jan Zaleski i Jakub Milejowski informują władze Lwowa o poszukiwaniu króla w drodze pod Malbork oraz przesyłają dokumenty i instrukcję prawną w sporze młyńskim z Hynkami. Zalecają wniesienie odpowiednich protestacji w sądach oraz sporządzenie dodatkowego odpisu akt banicji.

Rada miasta Wrocławia wystawia mieszczaninowi krakowskiemu Hannsowi Schreiberowi glejt bezpieczeństwa gwarantujący mu bezpieczny i swobodny pobyt oraz podróż do najbliższej soboty. Rajcy zastrzegają sobie możliwość odwołania dokumentu z zachowaniem trzydniowego okresu ochronnego, o ile obdarowany zachowa się nienagannie.

Przedstawiciel władz miejskich Lwowa odpowiada chorążemu lwowskiemu Bielskiemu na żądanie uwięzienia i wychłostania kupca Anastazego. Odmawia wykonania natychmiastowej kary bez wcześniejszego śledztwa, powołując się na prawo miejskie i zasadę zakazu więzienia bez prawomocnego wyroku.

Dyplomata siedmiogrodzki donosi z Gdańska Jerzemu I Rakoczemu o przewadze stronników Jana Kazimierza oraz o nadziejach na pozyskanie poparcia ze strony protestantów. Informuje również o swoich przygotowaniach do natychmiastowej podróży morskiej do Szwecji w celach dyplomatycznych.

Dokument zawiera serię zapytań prawno-kanonicznych skierowanych do sekretarza Kongregacji Soboru dotyczących samowolnych decyzji arcybiskupa lwowskiego w katedrze. Kwestie sporne obejmują likwidację kaplicy Domagaliczów, zburzenie ołtarzy, przenoszenie fundacji mszalnych oraz usuwanie elementów wyposażenia kościoła.

Opat oliwski Michał Antoni Hacki, uskarżając się na uciążliwości związane z podwójną elekcją i kwaterunkiem wojsk, przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu powinszowania z okazji Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku. Życzy mu pomyślności i upragnionego uspokojenia sytuacji w Rzeczypospolitej, polecając się jego łasce.

Oficerowie garnizonu w Kamieńcu Podolskim dziękują siedmiogrodzkiemu generałowi Jánosowi Keményemu za deklarację pokoju i sąsiedzkiej przyjaźni po obaleniu hospodara Bazylego Lupu. Zapewniają o powiadomieniu o tych zapewnieniach króla polskiego oraz hetmana i wojewody podolskiego Stanisława Rewery Potockiego.

Proboszcz rawski prosi pisarza miejskiego lwowskiego Wojciecha Zimnickiego o pomoc w sprawie apelacji swoich krewnych od wyroku sądu w Potyliczu dotyczącego praw do spornego pola. Zabiega o zwolnienie pozwanych z niesłusznie nałożonej przysięgi i uregulowanie sporu poprzez zwrot sumy pierwotnie zapłaconej za grunt.

Lwowscy radcowie magistratu Kaspar Tinz i Ignatz Nowakowski odpowiadają na zapytanie adwokata dra Franka, prostując kwestie topograficzne oraz stan prawny lasów dóbr Wybranówka, Borysów i Borynicze. Wskazują na zapisy w wyciągu tabularnym oraz ugodę zawartą między hrabią Łosiem a skarbem państwa.

Sukcesorzy zmarłego pisarza miejskiego Jakuba Zaczkiewicza proszą magistrat lwowski o wsparcie i doprowadzenie do końca sprawy należnego im spadku. Informują także o wyznaczeniu Wojciecha Golenowskiego na swojego plenipotenta do odebrania sukcesji.

Francois Goldenberg i Christian Böhm wnoszą prośbę do arcybiskupa lwowskiego Jana Skarbka o ocalenie od kary śmierci czeladnika rzemieślniczego, który w afekcie dokonał niezamierzonego zabójstwa szpadą. Wstawiennicy apelują o pasterskie miłosierdzie i powstrzymanie wyroku sędziów, wskazując, że oskarżony porzucił luteranizm na rzecz katolicyzmu i szuka ocalenia w wierze.

Sen Łopatka i Stec Sidorow, poddani z Podkamienia, zwracają się z pokorną prośbą do Mikołaja Potockiego o sprawiedliwość i wypłatę wynagrodzenia za pracę przy kościele dominikanów. Skarżą się, że w przeciwieństwie do innych robotników nie otrzymali zapłaty za całe lato robót wykonywanych na własnym wikcie.

Autorzy listu proszą Artura Forbesa o udzielenie wsparcia towarowego w postaci dobrego sukna o wartości 400 złotych, zobowiązując się do spłaty tej sumy wraz z dawnym długiem na świętego Jakuba. Zapewniają o swojej wypłacalności dzięki zgromadzonemu sianu dla wołów oraz informują o przesłaniu podpisanego skryptu dłużnego.

Spadkobiercy lwowskiego rajcy Attelmaira zwracają się z Krakowa do rady miejskiej Lwowa z prośbą o pomoc i roztoczenie opieki nad zrujnowanym majątkiem po zmarłym szwagrze Kuczankowicu. Informują również o wysłaniu do Lwowa Anny Attelmairówny i Jacka Ochockiego w celu uporządkowania spraw spadkowych.

Rotmistrzowie wojsk koronnych stacjonujący pod Szczerzcem wzywają władze Lwowa do natychmiastowej wypłaty obiecanego honorarium bez dalszych zwłok i kłótni. Odrzucają dotychczasowe bezskuteczne deklaracje magistratu, zapowiadając przeprowadzenie egzekucji wojskowych na lwowskich przedmieściach.

Komisarze królewscy apelują do rajców lwowskich o powstrzymanie eksmisji pod karami Żydów z Przedmieścia Krakowskiego wynajmujących domy w mieście, których domostwa spalono na potrzeby obrony podczas oblężenia. Przypominają o przywileju królewskim, zasługach Żydów w obronie Lwowa oraz ostrzegają przed opóźnieniem prac komisji i ściągania podatków w wypadku ich wypędzenia.

Urszula Dawydowiczowa i Łazarz Krzysztofowicz zwracają się do pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego z prośbą o pomoc prawną i protekcję w sporze opiekuńczym z Danielem Hołubowiczem. Informują o niekorzystnym dla nich wyroku lwowskiego sądu wójtowskiego i wniesieniu apelacji do króla, prosząc o zaangażowanie doświadczonego prawnika i wstawiennictwo u kanclerza.

Zygmunt Misakowski usprawiedliwia opóźnienie w spłacie długu koniecznością odebrania należności od dłużników oraz prosi o odesłanie pozostawionej we Lwowie szabli. Do listu dołączony jest dopisek Zygmunta Płazy z deklaracją rychłego zwrotu własnego długu po powrocie do Lubaczowa.

Autorzy donoszą z Warszawy władzom Lwowa o trudnym przebiegu procesów miejskich przed królem, zwłaszcza sporu z Montelupim i sprawy Kałuskiego, wspominając o przychylności kanclerza litewskiego oraz referendarza. Zwracają także uwagę na zranienie lwowskiego pisarza miejskiego, niebezpieczeństwa na drogach oraz konieczność pilnowania miejskich interesów prawnych.

Cechmistrzowie rzemiosła rzeźnickiego we Lwowie proszą przebywającego w Warszawie pisarza miejskiego Pawła Szczerbica o wyjednanie u króla mandatu nakazującego staroście lwowskiemu egzekucję dekretu przeciwko Żydom. Rzeźnicy skarżą się na bezczynność starosty i dotkliwe straty materialne grożące upadkiem ich rzemiosła, deklarując pokrycie wszelkich opłat kancelaryjnych oraz sowite wynagrodzenie za pomoc.

Rady koronne zebrane na konwokacji warszawskiej nakazują władzom Lwowa wydanie przechowywanych w mieście klejnotów Rzeczypospolitej – korony i jednorożca – wojewodzie lubelskiemu Janowi Tarle na poczet długu. Jednocześnie zwalniają magistrat z wcześniejszego zobowiązania nakazującego zwrot kosztowności wyłącznie staroście sądeckiemu Stanisławowi Mężykowi.

Senat i szlachta zgromadzeni na zjeździe w Krakowie polecają władzom Lwowa przekazanie hetmanowi zdeponowanych w ratuszu pieniędzy publicznych na zaciąg wojska do obrony pogranicza. W przypadku odmowy rajcy miejscy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za wszelkie szkody poniesione przez Rzeczpospolitą.

Jacenty prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o wypłacenie stu talarów swojemu nauczycielowi za dotychczasową edukację oraz jako zadatek na kolejny rok, a także o wyznaczenie środków na własne wyżywienie i odzież. Ponadto informuje o okazyjnej możliwości zakupu przyborów kreślarskich i prosi o zgodę oraz fundusze na ich nabycie.

Józef Jastrzębski przesyła magistratowi lwowskiemu pozew przeciwko sufraganowi lwowskiemu, który samowolnie uwięził urzędnika miejskiego. Wyjaśnia, że sprawa ma zostać rozstrzygnięta przed Trybunałem, gdyż duchowny ze względu na swój stan podlega wyższej jurysdykcji.

Jaskiewicz zapowiada spłatę w Warszawie 2028 florenów [końcówka kwoty wymaga kontroli]. Rozliczył się z czeladnikiem Forbesa i wystawił dokument na 1676 florenów. Wyjaśnia spór o termin płatności, wspomina jarmark jarosławski i wrocławski oraz rozliczenie kobierców, kilimów i pasów. Relacjonuje trudności sprzedaży pasów ze złotem; część towaru może pozostać w depozycie do dalszych poleceń.

Ksiądz Bazyli Jaśkiewicz interweniuje u przedstawiciela sądu lwowskiego w sprawie uwięzionego czynszownika, którego wierzyciel domaga się zapłaty w drogim obuwiu zamiast pieniędzy. Duchowny wnosi o uwolnienie dłużnika z aresztu pod warunkiem uiszczania cotygodniowych rat gotówkowych.

Jaroszowski dziękuje za życzliwość i korespondencję, odnosi się do listu Browna oraz sprawy pożyczania, której poświęca dalszą część pisma. Przesyła pozdrowienia dla bratowej i Albrechta Forbesa. Szczegóły rozliczenia i część składni nie są pewnie odczytane.

Jan Jaroszewicz zwraca się do Artura Forbesa z prośbą o sprawiedliwe skorygowanie rozliczenia finansowego ze względu na straty poniesione przy wymianie złota i talarów oraz dopytuje o kwestię koni i wozu. W postscriptum przytacza doniesienia handlowe o spodziewanej aukcji Kompanii Wschodnioindyjskiej w Amsterdamie i aktualnych cenach indyga.

S. W. Jarnowski usprawiedliwia przed stryjem swoją nieobecność na zjeździe obłożną chorobą, na co powołuje się na świadectwo posłańca. Deklaruje wolę jak najszybszego uregulowania rachunków i spraw majątkowych za pośrednictwem wyznaczonej osoby po powrocie do zdrowia.

Rektor Uniwersytetu Krakowskiego Kazimierz Jarmundowicz zwraca się do władz Lwowa z prośbą o podjęcie starań na rzecz pilnego remontu zniszczonej lwowskiej Szkoły Akademickiej w ramach przysługującego miastu prawa patronatu. Ostrzega przy tym przed negatywnymi konsekwencjami zaniedbania budynku podczas nadchodzącej wizytacji kościelnej dla praw uczelni i magistratu.