Katalog źródeł

Król żąda ukarania Wacława Lanckorońskiego i jego wspólnika za samowolne porwanie dwóch piekarzy z przedmieścia Lwowa w związku z roszczeniem o dług. Ewentualne roszczenia mają być dochodzone przed właściwym sądem lwowskim.

Władze Starej Warszawy proszą o sprawdzenie pogłoski o zarazie w okolicy Kamieńca Podolskiego. Nie uznają jej za potwierdzoną, mimo doniesień z kilku stron. Chcą uzyskać pewną wiadomość, by na czas zadbać o bezpieczeństwo zdrowotne swojego miasta.

Władze Starej Warszawy deklarują solidarność z innymi magistratami w obronie praw i sprawiedliwości. Informują, że sejmik ziemi warszawskiej zakończył się już na etapie wyboru marszałka. Zapewniają o próbie pozyskania innych ziem i województw dla postulatów adresatów.

Gliniany potwierdzają, że Grzegorz przywiózł ze Lwowa listy określone jako moskiewskie. Burmistrz od razu przekazał je przez posłańca do Białego Kamienia. Nadawcy proszą, aby dawać wiarę Grzegorzowi Jurkiewiczowi.

Burmistrz Drohobycza i jego koledzy proszą o zgodę na przysłanie lwowskiego mistrza sprawiedliwości w sprawie uwięzionej kobiety. Wysyłają dwóch mieszczan, którzy mają powrócić z katem, i obiecują ich odesłać po wykonaniu czynności. List nie podaje zarzutu ani rodzaju kary i nie potwierdza wykonanej egzekucji.

Magistrat Kamieńca poświadcza, że Szymon Łaminoty [?], sługa miejski Lwowa, przywiózł na podwodach pakunki związane z podkomorzym litewskim Mniszkiem, posłem Rzeczypospolitej do Porty. Potwierdza ich odbiór i uwierzytelnia dokument pieczęcią; niepewną część wykazu pozostawiono z lukami.

Po redukcji wartości monety województwo podolskie ustanowiło komisję do ustalenia cen towarów i sprzętów. Kupcy prosili o odroczenie przedstawienia rejestrów i zamknęli sklepy. Komisja nakazała sprzedaż za połowę wcześniejszej ceny. Magistraty Kamieńca proszą Lwów o informacje o podobnej taryfie; dalsze rozstrzygnięcie pozostaje otwarte.

Kraków ostrzega, że zaraza na Węgrzech przybliża się do polskiej granicy i według świeżych wiadomości wystąpiła w miastach Orawy. Niepokój budzi przemieszczanie się Węgrów, polskich robotników z winnic, rzemieślników i dezerterów. Magistrat podaje też, że w Białym Dunajcu w dwóch domach zmarło osiem osób po przybyciu kopacza, ale od pięciu tygodni nie odnotowano tam dalszych zgonów. Zaleca Lwowowi ostrożność i ostrzeżenie miast przygranicznych.

Prezydent i radni Lublina oznajmiają, że wybrali spośród siebie delegatów do Warszawy na 1 września 1738 roku, zgodnie z pisemnym poleceniem podskarbiego wielkiego koronnego. Delegaci mają uczestniczyć w przygotowaniu instruktarza skarbu koronnego. Autorzy wyrażają nadzieję, że magistrat Lwowa również spełni wolę podskarbiego.

Prezydenci rady Lwowa zapewniają podsędka Łosia, że w sprawie kamienicy Osmulskiej wszczętej przez starostę kaniowskiego nie dopuszczą do uszczerbku w jego prawach. Obiecują traktowanie zgodne ze sprawiedliwością i godnością adresata; list nie zawiera rozstrzygnięcia sporu.

Magistrat Przemyśla zarzuca władzom Lwowa przyjęcie do służby ich miejskiego mistrza (kata) bez testimonium. Według nadawców odszedł bez zawiadomienia urzędu, pozostawiając żonę i dzieci. Żądają odmowy zatrudnienia i odesłania go tą samą podwodą z tym samym woźnicą, ponieważ mają kilku więźniów. List nie opisuje ich spraw ani wyroków.

Poznań wyraża współczucie wobec krzywdy prezydenta i całego magistratu Lwowa, odniesionej według pisma 5 stycznia 1738 roku. Deklaruje wspólną obronę praw miejskich i wysłanie wiadomości do kanclerza oraz na dwór królewski, prosi o dalsze informacje i życzy prezydentowi poprawy zdrowia. Oryginał nie wymienia sprawców ani dokładnego przebiegu wydarzenia.

Świecie ponawia skargę na żołnierzy i podaje straty miasta na pięćset złotych, a prezydenta na 58 złotych 20 groszy w zabranych fantach. Prosi Jana Jabłonowskiego o doprowadzenie do rozpatrzenia i potrącenia strat przy płaceniu wojsku na generalnej komisji lwowskiej. Osobno prosi o kwit pozwalający otrzymać drewno z puszczy starostwa świeckiego na most zagrożony zniszczeniem przez lody po ciężkiej zimie; dzierżawca nie przyjmuje wcześniejszych kwitów.

Magistrat Starej Soli prosi prezydenta Lwowa o przysłanie kata do wykonania wyroku na niewymienionym z nazwiska skazanym. Jako poręczyciela pozostawia we Lwowie Piotra Staromiejskiego, dawnego burmistrza, do czasu powrotu kata. Zapewnia o zapłacie, bezpieczeństwie i zdrowiu mieszkańców Starej Soli oraz rosyjskich posterunków wojskowych. Planowany przyjazd ma nastąpić w czwartek, wykonanie wyroku w sobotę, a powrót na święta; list nie potwierdza realizacji tych zamiarów.

Bem skarży się na brak wypłaty i końcowej odpowiedzi w sprawie umowy zawartej z miastem. Domaga się 200 złotych należnych mu za stancję lub pisemnej rezolucji, zapowiadając dalsze dochodzenie należności; odwołuje się do prezydenta Lwowa.

Autor zawiadamia magistrat, że przed Trybunałem Koronnym w Lublinie wniesiono skargę na lwowskie władze miejskie w związku z uwięzieniem osoby stanu szlacheckiego. Twierdzi, że osadzenie w więzieniu przeznaczonym dla złodziei narusza stan szlachecki i zapowiada dalsze kroki prawne; prosi o odpowiedź. Są to zarzuty autora listu, nie potwierdzone ustalenie sądu.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Bogucki prosi prezydenta Lwowa o dokończenie rozliczenia zastawu klejnotów, zapisanie pokwitowania w aktach i zabezpieczenie stron przed dalszymi roszczeniami. Część szczegółów transakcji pozostaje nieczytelna.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Karmelita Walenty prosi prezydenta Lwowa o urzędowe wydanie rzeczy i papierów Górskiego przechowywanych u Herbuta. Szabla pozostaje sporna z powodu roszczenia o jeden złoty; zakonnik obiecuje pokwitowanie odbioru.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Woleński prosi o wydanie Grzegorza, ślusarza zbiegłego z prac dla fortecy i garnizonu w Brodach. Rozpoznany we Lwowie przez podoficera Tręmbeckiego, przebywa w więzieniu ratuszowym. Datownik15V, okładka13V1739.

Henrykowski zaprasza burmistrza i radę Lwowa na wesele starszej córki z Andrzejem Łysickim [?], administratorem ekonomii brzeskiej litewskiej. Córki nie wymienia z imienia.

Stolnik ponawia prośbę do prezydenta Lwowa o deputatów do wyceny pustych gruntów przy kamienicy. Skarży się na wielokrotne bezskuteczne podróże i utratę czasu potrzebnego gospodarstwu.