Katalog źródeł

Król Zygmunt I Stary zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na ustanowienie prawowitego prokuratora do reprezentowania jej oraz jej poddanych przed wszystkimi sądami świeckimi Królestwa Polskiego. Monarcha zapewnia o wieczystej ważności wszelkich czynności prawnych podjętych przez tego pełnomocnika.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swojego wuja, hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, o przyjściu na świat syna, który stanowi wsparcie dla gasnącego rodu. Autor poleca siebie oraz nowo narodzonego potomka dalszej łasce i życzliwości adresata.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swego wuja, wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Jabłonowskiego, o pomyślnym powrocie z peregrynacji i zapewnia go o swej pamięci oraz oddaniu. Wyraża również gorące pragnienie jak najszybszego osobistego spotkania zamiast dotychczasowej korespondencji listownej.

Michał Serwacy Wiśniowiecki usprawiedliwia niemożność osobistego powitania wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, złym stanem dróg sannyych. Przesyła listowne wyrazy szacunku, prosząc o niezmienną pamięć i dalszą protekcję.

Autor listu, pewny przychylności adresata, ponawia swoją prośbę i usprawiedliwia swą natarczywość. Zapewnia, że nie kieruje nim chęć osobistych korzyści, lecz jedynie szczere pragnienie służby pod komendą hetmana.

Michał Serwacy Wiśniowiecki przeprasza wojewodę ruskiego za długie milczenie, tłumacząc je okolicznościami oraz nawałem spraw państwowych. Zwraca się do wuja z prośbą o niezmienne poparcie, które przysporzy chwały ich domowi.

Michał Korybut Wiśniowiecki ubolewa w liście do swego wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, że padł ofiarą fałszywych doniesień godzących w jego dobre imię i honor. Zapewnia o swym nieustannym oddaniu dla rodu adresata i prosi o zachowanie go w dalszej życzliwej opiece.

Komisarze królewscy rozstrzygają spór majątkowy między wdową i córkami zmarłego rajcy Jana Kosnara a podkomorzym lwowskim Mikołajem Odnowskim. Sprawa dotyczy spłaty 350 florenów długu zastawnego i zwrotu kamienicy położonej w lwowskim rynku.

Książę Jeremi Wiśniowiecki prosi władze miejskie Lwowa o zwolnienie Gabriela Moratoniusa z terminu przed sądem radzieckim i okazanie mu wyrozumiałości. Wstawia się za nim uprzedzająco, aby ułatwić mu osobiste zjednanie sobie przychylności rajców.

Kanonik Stanisław ze Lwowa, działając z upoważnienia hrabiego pałacu laterańskiego Pawła de Blanca, mianuje kleryka Jana syna Jerzego ze Lwowa notariuszem publicznym i sędzią zwyczajnym. Po odebraniu przysięgi wierności dokument nadaje nominatowi pełne uprawnienia do sporządzania autentycznych aktów prawnych.

Burmistrz Lwowa Wojciech Wiśniowski wzywa ławników miejskich na naradę dotyczącą opłat z kamienic jezuickich, odzyskania akt po zmarłym panu Laskowskim oraz sporu cechu szewców o kapliczkę.

Zofia, wdowa po Stanisławie Hynku podkomorzym łęczyckim, darowuje swojemu bratu wujecznemu Mikołajowi Gołąbkowi, podsędkowi lwowskiemu, cały swój dziedziczny dział we wsi Zimna Woda, z wyłączeniem części należnej jej synom. Dokument poświadcza nadanie intromisji oraz zobowiązanie darczyni do prawnej obrony obdarowanego przed wszelkimi roszczeniami.

De Villar informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przesłaniu mu przez zaufanego posłańca listu od pana Duponta. Oferuje również pośrednictwo w odesłaniu odpowiedzi i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zezwala na wzniesienie nowej ambony w nawie katedry dla polskiego kaznodziei na czas wakatu kaznodziei niemieckiego, z powodu tłumnego napływu wiernych po pożarze świątyni. Dokument zastrzega powrót do pierwotnego porządku wygłaszania kazań w chórze i kaplicy z chwilą powołania kaznodziei niemieckiego przez radę miejską.

J. Winiarski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przybyciu oddziału wojsk koronnych powracających z Węgier i wyznaczeniu dla nich uciążliwego kwaterunku w starostwie świeckim na mocy asygnaty wojewody inowrocławskiego. Prosi o pilne dyspozycje, jak należy postąpić z żołnierzami, aby uchronić dobra starostwa przed całkowitą ruiną.

Winiarski nie znalazł weksla mimo podróży do Gdańska i Torunia. Pisze o odmowie zaprzysiężenia szkód wojskowych i radzi wysłać zboże Wisłą zaraz po ustąpieniu lodu.

Jan Winiarski donosi o zamieszkach w Toruniu i niemożności zdobycia pieniędzy na potrzeby wojewody, sugerując zrealizowanie weksla na trzy tysiące ze Lwowa do Gdańska. Wyraża także zaniepokojenie brakiem korespondencji z ostatniej poczty.

Winiarski informuje o płatności Szymanowicza i sporze Świecia o hybernę. Prosi o przywilej pozwalający przyjąć zięcia Bartholdyego do mieszczaństwa mimo odmowy miasta.

Skarga na egzekucje wojskowe, koszty i ucieczkę poddanych. Starostwo ma dostarczyć 1000 drewna do Torunia oraz ludzi do palisad. Osobno: pieniądze u Bartoldego, weksel i wiadomość o poczcie gdańskiej.

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Jan Winiarski informuje Jana Jabłonowskiego o pomyślnym wycofaniu saskich żołnierzy ze starostwa świeckiego oraz o kwestii przesłania weksla na hibernę. Zapowiada także nadesłanie cen towarów z Gdańska i doradza pilne wysłanie tam statków ze zbożem ze względu na korzystną koniunkturę.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Jan Winiarski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o wynegocjowaniu u pana Bartoldego pożyczki w wysokości sześciu tysięcy talarów bitych pod warunkiem asygnacji spłaty z hiberny i rat. Prosi również adresata o podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie uciążliwego pana Sędzickiego oraz o odbiór należności w kwocie dwóch tysięcy.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim na tymczasową obsadę mansjonarii i kaznodziejstwa przy kościele św. Katarzyny na Zamku Niskim przez kapłana nieniemieckiego z powodu braku ortodoksyjnych kaznodziejów niemieckich wywołanego szerzeniem się reformacji. W następstwie tej zgody monarcha prezentuje arcybiskupowi lwowskiemu bakałarza Alberta z Pilzna celem objęcia beneficjum.

Generał jezuitów dziękuje za życzliwość Lwowa wobec zakonu. Podkreśla, że wiadomości otrzymał od wiarygodnych świadków, i obiecuje modlitwę za radę oraz mieszkańców. Oryginał datowany 1626, okładka 1616.

Król Zygmunt I Stary potwierdza list komisarzy królewskich z 1533 roku ustalający szczegółowe rozgraniczenie wsi Wierbiąż, należącej do kapituły lwowskiej, od dóbr królewskich Demnia, Drohowyże i Uście, dzierżawionych przez Pawła Tarłę. Dokument opisuje przebieg granicy wyznaczonej 32 kopcami i znakami na drzewach oraz przysądza kapitule prawa do wód rzek Zubrzy, Szczerzca i Dniestru.

Porady prawne dla Lwowa: zamknięte akta warszawskie, pospolite ruszenie, straż miejska, opór wobec poborców i apelacje. Autor zaleca obronę jurysdykcji miasta.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o otrzymaniu wyroku zaocznego oraz radzi przygotować dokumenty i wysłać syndyka na listopadowe sesje sądu asesorskiego. Donosi również o przekazaniu dekretu komisarskiego w sprawie żydowskiej do podpisu kanclerza.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o doręczeniu pełnomocnictwa panu Taralskiemu oraz o planowanych działaniach prawnych przed sądem asesorskim w sprawie pana Kupińskiego. Zabiega o formalne wstrzymanie procesu do czasu przybycia pana Nuszczyńskiego do Warszawy.

Wojciech Włoszkiewicz informuje magistrat lwowski o możliwości przyspieszenia sprawy z doktorem Reypińskim przed sądem asesorskim za sprawą decyzji kanclerza koronnego. Donosi również o przybyciu przedstawicieli nacji ormiańskiej i ich sporze dotyczącym jawności akt sądowych.

Wojciech Włoszkiewicz informuje magistrat lwowski o podjętych działaniach przed królewskim sądem asesorskim w celu uniknięcia wyroku zaocznego oraz prosi o dalsze dyspozycje. Donosi także o unieważnieniu wydanych egzekucji przez pana kasztelana.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o pomyślnym obronieniu i przywróceniu miejskiej jurysdykcji w sporze z Ormianami. Donosi również ze współczuciem o niekorzystnym dla pani Wilczkowej wyroku nakazującym jej zadośćuczynienie pod egzekucją magistratu.

Wojciech Włoszkiewicz donosi władzom Lwowa o wniesieniu do sądu asesorskiego spraw z powództwa Kupińskiego, które zdołał chwilowo wstrzymać w Kancelarii Dekretowej do czasu nadejścia instrukcji z miasta. Przestrzega, by ewentualny deputat przybył niezwłocznie, gdyż sądy wkrótce wznowią obrady, a referendarz wkrótce wyjeżdża.

Król Zygmunt I Stary nakazuje władzom miejskim Lwowa, aby akta spraw apelacyjnych nie były wydawane stronom, lecz doręczane do sądu królewskiego wyłącznie przez specjalnego posłańca sądowego. Koszt ekspedycji akt ma pokrywać strona apelująca, zgodnie z dawnym zwyczajem prawa magdeburskiego.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności i obfitości wszelkich dóbr dla władz oraz wszystkich mieszkańców miasta na bieżący rok i kolejne lata.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Michał Wodzicki zawiadamia magistrat lwowski o przekazaniu na dworze królewskim wyjaśnień doktora Franchiego w jego sporze z jubilerem królewskim Wayzerem. Przypuszcza również, że pismo to zostało już odesłane do Drezna, gdzie aktualnie przebywa jubiler.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski, że nie otrzymał zapowiadanych wyjaśnień od doktora Franchiego w sprawie wniesionego przeciw niemu memoriału pana Wayzera. W związku z tym domaga się rychłego wydania rozstrzygnięcia, którego oczekuje strona skarżąca.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Biskup zwraca się do wojewody podolskiego o powściągnięcie syna. Radzi miastu prosić hetmana o użycie garnizonu oraz porozumieć się z arcybiskupem.

Biskup wysyła interwencje do hetmana wielkiego koronnego i starosty lwowskiego. Magistrat otrzymuje kopie i ma równolegle wykonywać swoje obowiązki.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, radzie i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi odwzajemnia się serdecznymi życzeniami obfitości wszelkich dóbr i pomyślności w Nowym Roku dla mieszkańców miasta.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi odwzajemnia życzenia, prosząc o Bożą opiekę, pociechę i obfitość dóbr dla Lwowa oraz jego mieszkańców.

Biskup przemyski Michał Wodzicki apeluje do hetmana Jana Klemensa Branickiego o wstawiennictwo i ochronę Lwowa przed samowolą starosty błońskiego Potockiego, który zbrojną ręką przejmuje miejskie kamienice. Powołując się na konstytucję z 1678 roku zakazującą siłowego zaboru dóbr mieszczańskich, prosi hetmana o powstrzymanie bezprawia grożącego miastu upadkiem.