Katalog źródeł

Kardynał Aleksander Farnese wraz z władzami rzymskiego Arcybractwa Najświętszego Ciała Chrystusa przy kościele Santa Maria sopra Minerva wystawia transumpt dokumentów papieża Pawła III z nadaniami odpustowymi. Akt sporządzono na prośbę arcybiskupa Jana Dymitra Solikowskiego dla Bractwa Najświętszego Sakramentu przy katedrze we Lwowie w celu rozszerzenia na nie rzymskich przywilejów duchowych.

Władze rzymskiego arcybractwa przy kościele Santa Maria sopra Minerva dokonują transumptu bulli papieża Grzegorza XIII z 1573 roku i na prośbę arcybiskupa lwowskiego udzielają zawartych w niej odpustów Bractwu Najświętszego Sakramentu przy katedrze we Lwowie. Dokument potwierdza prawo członków lwowskiego bractwa do korzystania z przywilejów duchowych przysługujących bractwu rzymskiemu.

Johann Ketschir wyraża ubolewanie z powodu zbyt niskiego upustu zaoferowanego przez Arthura Forbesa przy zakupie hebli i ponawia prośbę o opuszczenie 63 florenów w celu uniknięcia strat. W liście wspomina również o zbliżających się terminach uroczystości weselnych.

Papież Sykstus V na prośbę arcybiskupa Jana Dymitra Solikowskiego oraz społeczności Lwowa wzbogaca herb miejski, dodając do sylwetki lwa trzy wzgórza i gwiazdę z własnego herbu rodowego. Dokument upoważnia władze miejskie do swobodnego umieszczania i komponowania nowego godła wedle potrzeb i okoliczności.

Częściowo nieczytelny list z nagłówkiem „Jaśnie Wielmożny Mci Dobrodzieju”. Obwoluta wskazuje Jaśnie Wielmożnego Pana, wojewodę podlaskiego. Notatka w prawym górnym rogu może zawierać datę 18 […] 1696, ale odczyt jest niepewny, dlatego daty nie ustalam.

Król Zygmunt III Waza potwierdza i ratyfikuje na sejmie koronacyjnym wszelkie prawa, przywileje, wolności, immunitety i dawne zwyczaje nadane wspólnocie Ormian miasta Lwowa przez swoich poprzedników.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dokument starosty lwowskiego Mikołaja Herburta z Fulsztyna z 1586 roku, nadający szlachcicowi Zygmuntowi Poradowskiemu bagnisty grunt na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. Nadanie obejmuje prawo własności i dziedziczenia z sześcioletnią wolnizną, po której upływie posiadacz zobowiązany jest do uiszczania rocznego czynszu w wysokości 30 groszy.

Starosta lwowski Jan Kicki popiera prośbę jezuitów o zgodę na rozebranie grożącej zawaleniem Furty Jezuickiej i wybudowanie w jej miejscu nowej bramy od fundamentów. Apeluje do prezydenta i magistratu Lwowa o bezzwłoczne wydanie pozytywnej decyzji dla dobra bezpieczeństwa publicznego.

Król Zygmunt III Waza potwierdza zapis z ksiąg ziemskich lwowskich, na mocy którego Anna z Molfków Rosnowska darowała Mikołajowi, dawnemu słudze Kazimierza Hynka, i jego żonie Annie dom na lwowskim Podzamczu oraz łąki. Monarcha nadaje tej wieczystej darowiźnie wieczystą moc prawną.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dziesięć artykułów statutu lwowskiego cechu chirurgów, określających m.in. zasady uzyskiwania mistrzostwa, wykonywania zawodu, prawa wdów oraz obowiązki obronne i medyczne wobec miasta. Ponadto nakazuje władzom Lwowa dopuszczanie chirurgów do posiedzeń i narad miejskich pod rygorem wysokiej kary pieniężnej.

Papież Klemens XIII w emocjonalnym liście apeluje do króla Hiszpanii Karola III o cofnięcie lub zawieszenie dekretu skazującego zakon jezuitów na całkowite wygnanie z hiszpańskich terytoriów. Podkreśla niewinność i zasługi całego zgromadzenia oraz przestrzega przed duchowymi i moralnymi konsekwencjami odpowiedzialności zbiorowej.

Kapituła katedralna lwowska nadaje młynarzowi Iwanowi Piecziforze, jego żonie Anastazji oraz synowi Iwanowi prawo potrójnego dożywocia na młyn. Użytkownicy zostają zobowiązani do uiszczania określonego rocznego czynszu w kwartałach oraz do dokonywania wszelkich napraw i prac konserwacyjnych na własny koszt.

Józef Klicki interweniuje u prezydenta Lwowa Bema w sprawie stelmacha, który źle naprawił kolaskę podsędka lwowskiego, a za konieczne poprawki bezpodstawnie domaga się dodatkowej zapłaty. Autor listu prosi o ukrócenie zuchwałości rzemieślnika.

Król Zygmunt III Waza potwierdza i nakazuje wpisać na trwały pergamin siedem ugód zawartych pomiędzy mieszczanami i rajcami lwowskimi a okoliczną szlachtą, dotyczących poboru ceł, myt i opłat za wypas bydła (spasnego). Na mocy tych porozumień szlachta zobowiązała się do respektowania królewskich immunitetów handlowych Lwowa i niepobierania nienależnych opłat.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną nadaje swemu bratu Wojciechowi Solikowskiemu w dożywotnie użytkowanie wieś Siemikowce oraz oddaje mu w dwunastoletnią dzierżawę wieś Marków. W zamian odbiorca zobowiązuje się do uiszczania rocznych opłat, utrzymania obiektów gospodarczych oraz naprawy i utrzymania zniszczonego przez powódź stawu rybnego.

Wojciech Kłodawski zwraca się do wojewody kijowskiego z prośbą o protekcję i list polecający do magistratu lwowskiego w sporze z krawcem Murzyńskim. Mieszczanin ów, wykorzystując powiązania z dworem chorążyny koronnej, bezprawnie i gwałtownie wyrzucił szlachcica wraz z majątkiem z wynajmowanego domu, a następnie zaczął przewlekać proces sądowy.

Dokument potwierdza sprzedaż praw i udziałów w ogrodzonym lesie Tambir przez Jana Ribullo z Padoli na rzecz notariusza Jakuba Glerio z Candide i jego brata za kwotę 4 lirów i 10 soldów. Odpis aktu został poświadczony z protokołu ojca przez notariusza Baptystę de Tullio.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Papież Grzegorz XIV zawiadamia arcybiskupa lwowskiego o przeniesieniu biskupa Stanisława z diecezji kamienieckiej na biskupstwo chełmskie. Nakazuje metropolicie otoczenie nowego ordynariusza i podległej mu diecezji sufraganalnej opieką oraz wspieranie go w sprawowaniu rządów i ochronie praw kościoła.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

Komisarze królewscy Zygmunta III Wazy dokonali odnowienia i usypania kopców granicznych rozdzielających wsie kapituły lwowskiej Basiówkę i Hodowicę od królewskich wsi Sknilów i Sokolniki. Dokument ustala przebieg granic według dawnych przywilejów oraz zapewnia poddanym obu stron prawo do wolnego wypasu bydła.

Wojewoda kijowski Adam Kisiel, zatrzymany chorobą w Niskienicach, przesyła Instygatorowi Koronnemu relację sejmową wraz z dokumentami poświadczającymi jego wierność i zasługi dla Rzeczypospolitej. Zwraca się z prośbą o radę w sprawie ich przedłożenia posłom oraz o obronę jego dobrego imienia przed niesłusznymi oskarżeniami i krzywdzącymi plotkami.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia i funduje na nowo urząd wójta w miasteczku Dunajów, powierzając go szlachcicowi Marcinowi Żabce i jego sukcesorom. Dokument nadaje wójtowi jurysdykcję wedle prawa magdeburskiego oraz uposażenie obejmujące dwa łany gruntu z łąkami, parcelę pod dwór wójtowski, trzeci grosz z kar sądowych oraz prawo warzenia piwa i połowu ryb.

Tomasz Kozicki prosi Annę Zimnicką o nakłonienie jej męża, pisarza lwowskiego, do porozumienia się z panem Pegłowskim. Autor informuje o wyprawieniu posłańca i oczekuje listownej instrukcji co do dalszego biegu sprawy.

Wojewoda kijowski książę Konstanty Wasyl Ostrogski nadaje Jaćkowi, synowi Hołowczyca, sołtystwo z wolnym łanem we wsi Mała Tuchla oraz zezwala Iwanowi, zięciowi Wasyla Hołowczyca, na wzniesienie cerkwi. Na dokumencie widnieje późniejszy dopisek potwierdzający wnuka wystawcy, księcia Władysława Dominika Zasławskiego-Ostrogskiego.

M. Koźniowski domaga się od magistratu lwowskiego naprawienia szkód wyrządzonych przez samowolne skierowanie wód miejskich na teren jego dworku. Odrzuca propozycję śledztwa i apeluje o polubowne załatwienie sprawy, aby uniknąć procesu sądowego obciążającego władze miasta.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza dożywotnie nadanie gruntu na Górze Lwa pod Lwowem poczynione przez starostę lwowskiego Mikołaja Herburta na rzecz neofity Stanisława Tatara. Użytkownik zostaje zobowiązany do corocznego uiszczania czynszu w wysokości dziesięciu groszy polskich na zamek lwowski w dzień św. Marcina.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dokument starosty lwowskiego Mikołaja Herborta z Fulsztyna wydany dla Jakuba Czarnowskiego i jego żony Doroty Todkowieckiej, zezwalający na usypanie grobli, założenie stawu rybnego oraz wzniesienie młyna na rzece Rokitnej wraz z nadaniem przyległych ról i łąk. Przywilej precyzuje wysokość opłacanego do zamku lwowskiego czynszu, podział zysków ze spuszczenia stawu oraz pomoc okolicznych poddanych przy naprawach.

Król Zygmunt III Waza, zatwierdzając ugodę kapituły lwowskiej z władzami miasta, przenosi na burmistrza i radnych Lwowa królewskie prawo patronatu i prezentacji uczonego duchownego na kanonię metropolitalną lwowską. Nakazuje jednocześnie arcybiskupowi Janowi Dymitrowi Solikowskiemu inwestowanie kandydatów przedstawianych przez magistrat.

Jan Komarnicki donosi lwowskiemu ekonomowi Skrzyszewskiemu, że Dukackiewiczowi nie udało się zebrać należnego czynszu, w związku z czym prosi o pożyczenie 100 florenów na strawne dla sług. Przy adresie umieszczono dyspozycję nakazującą wypłatę 100 złotych w rublach.

Król Zygmunt III Waza potwierdza wyrok arcybiskupa Jana Dymitra Solikowskiego oraz ugodę zawartą między kapitułą metropolitalną lwowską a magistratem miasta Lwowa w sporze o patronat nad prepozyturą szpitala św. Ducha. Na mocy zatwierdzonego układu rajcy lwowscy zachowują prawo prezenty na prepozyturę, wybierając kandydata z grona kanoników, a kapituła zobowiązuje się poprzeć nadanie magistratowi prawa prezenty na drugą kanonię dla wykształconego duchownego.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza i transumuje akt komisji rewizorów królewskich z 1592 roku, ustalający przebieg granic i usypanie kopców granicznych między królewską wsią Sokolniki należącą do starostwa lwowskiego a miejskimi dobrami Lwowa zwanymi Kulparków.

Wojewoda sieradzki Aleksander Koniecpolski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim sługą, panem Laskiewiczem, procesującym się o grunt należny mu z prawa dziedziczenia. Prosi adresatów o przychylenie się do prośby i wydanie rychłego wyroku przysądzającego sporną własność prawowitemu spadkobiercy.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza darowiznę 400 złotych polskich uczynioną przez Gabriela Rozena z Rożnowa na rzecz prepozyta i mansjonarzy katedry lwowskiej. Fundacja została zabezpieczona w formie rocznego czynszu wyderkafowego w kwocie 24 złotych na kamienicy lwowskiego aptekarza Hieronima Wedelskiego w zamian za odprawianie nabożeństw i mszy za duszę ofiarodawcy.

Król Zygmunt III Waza przywraca i zatwierdza na prośbę Lwowa doroczny jarmark w dzień św. Małgorzaty, zachowując bez uszczerbku dotychczasowy jarmark na św. Agnieszkę. Przybywającym kupcom i handlarzom władca gwarantuje wolność handlu oraz królewską opiekę i bezpieczeństwo w podróży.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje cechu krajaczy sukna we Lwowie, transumując dyplom Stefana Batorego z 1578 r. (zawierający przywilej Zygmunta I z 1541 r. o wyłączności na handel suknem na łokcie) oraz akt rady miejskiej Lwowa z 1594 r. powołujący bractwo sukienników.

Stanisław Koniecpolski informuje rajców lwowskich o ustanowieniu przez króla nowego jarmarku w Jazłowcu na święto św. Wasyla. Zwraca się z prośbą o ogłoszenie tego faktu kupcom lwowskim oraz zapewnia o zagwarantowaniu bezpieczeństwa na traktach handlowych przez hetmanów.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza darowiznę prawa patronatu i posesji kaplicy Świętego Krzyża w katedrze lwowskiej uczynioną przez Stanisława Dirowica na rzecz rajcy Jana Scholca Wolfowicza, a także zatwierdza i włącza w immunitet kościelny nową fundację i uposażenie czynszowe ustanowione na tej kaplicy przez Scholca.

Demeter Kostantinowitz zapowiada swoje przybycie na jarmark do Lwowa i przesyła szczegółowe zamówienie na tkaniny oraz koronki. Zapewnia również o uregulowaniu pozostałej płatności po przyjeździe.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia doroczny anniwersarz za duszę wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego oraz rozdziela kwoty dla kleru i służby kościelnej. Fundacja oparta jest na rocznym czynszu w wysokości 30 florenów zabezpieczonym na dobrach wsi Stryhańce.