Katalog źródeł

Zachowany, uszkodzony list zawiera zwrot „Wielce Mci Panie” i niepełną wzmiankę o „stanowania Pańskiego”. Ubytki uniemożliwiają ustalenie tematu, nadawcy, pełnego adresata i daty. Strona 3 jest adresówką tego samego listu.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.

Nadawca zwraca się do dostojnika określonego jako wojewoda i generał ziem ruskich. W treści wspomina o gruncie Baraninieckim i sprawie granicznej, lecz szczegóły pozostają częściowo nieczytelne. Data na górnym marginesie: 4 stycznia 1703 r.

List datowany we Lwowie 10 czerwca 1684 r., skierowany do lwowskich adresatów. Zachował się łaciński nagłówek oraz fragmenty tekstu; pozostałe partie wymagają dalszego odczytu.

List rozpoczyna się zwrotem „Jaśnie Wielmożny Miłościwy Panie, Panie i Dobrodzieju”. Zachowały się fragmenty o załączonym liście oraz wzmianki o Kłodzienicach i Lublinie. Daty nie odczytano z treści listu.

List z Bodzechyna, datowany w lutym 1575 r.; dzień miesiąca nie jest pewny. Autor zwraca się do „Jaśnie Wielmożnych Panów i Braci” i prosi o ratę oraz pomoc. Adresówka na s. 3 kieruje pismo do lwowskich rajców/magistratu.

List, którego autor wspomina m.in. Wilno, generała Fleminga i Lwów. W końcowej partii widoczne jest „w Dobrodzieniu” oraz fragment „Novembris”; dnia i roku nie odczytano pewnie. Adresówka z PDF s. 5 należy do tego samego pisma.

Nadawca, którego podpis można odczytać niepewnie jako Szczęsny Krzechowski, pisze o objęciu administracji biskupstwa chełmińskiego i poleca się łasce oraz protekcji adresata. List datowano w Chełmie 5 lutego 1697 roku.

Nadawca pisze do wojewody lwowskiego o funkcji dyrekcji sądów skarbowych ziemi lwowskiej, powołując się na laudum sejmiku wiszeńskiego. List datowano we Lwowie 25 października 1699 roku; podpis nadawcy jest nieczytelny.

Dwustronicowy list z datownikiem „29 Augusti 1723”, skierowany do „Panów”, „Braci” i „Przyjaciół”. Treść zachowała się fragmentarycznie; miejsce nie zostało ustalone.

Ksiądz Wacław Kupiński interweniuje u burmistrza Lwowa w obronie swojego czynszownika, szewca Wojciecha Gryglewicza, który wraz z żoną został pobity i ograbiony przez cechmistrza Lipkiewicza. Autor listu domaga się ukarania winnych, zwrotu zagrabionych zastawów oraz ukrócenia bezprawnych praktyk cechu.

Jednostronicowy list z dołączoną kartą adresową. Pismo jest wyblakłe; autor, adresat, miejsce i data nie zostały pewnie ustalone.

Aleksander Łaszcz ponawia prośbę o uzgodnienie terminu i trasy planowanej po świętach podróży do Sośnicy, na którą pozwala obecna sanna. Zapewnia o wdzięczności i przesyła ukłony od żony dla adresata oraz jego małżonki.

Częściowo czytelny polski list do dostojnika określonego na stronie adresowej jako hetman wielki koronny. Zapis „20 Xbris 1701” w górnym rogu może być datą lub późniejszą adnotacją, dlatego nie przypisano pewnej daty.

Według inwentarza Katarzyna Leszczyńska pisze do Jana Jabłonowskiego w sprawie osobistej. Rękopis potwierdza tytuł adresata („le palatin de Russie”) i kierunek do Lwowa, lecz główna treść i podpis pozostają częściowo nieczytelne.

Kazimierz Ignacy Leszczyński, starosta winnicki, informuje bezimienną księżną, że krewni podkomorzego zdają się na jej wolę w kwestii zamążpójścia starszej podkomorzanki. Przekazuje też ukłony od żony, zapowiadając zaproszenie na zbliżające się chrzciny.

Hospodar Wasyl Łupuł zapewnia Jana Keménego i Jerzego II Rakoczego o stałej przyjaźni, wyjaśniając dawne pretensje dotyczące złego traktowania mołdawskiego posła na pogrzebie Zygmunta Rakoczego. Do listu dołącza nowiny o wyprawie kałgi sułtana i poselstwie chana do Chmielnickiego o posiłki przeciw Kałmukom i Kozakom dońskim oraz o krwawym buncie w Korsuniu przy redukcji rejestru kozackiego i egzekucji jego przywódcy Mozyry.

Hospodar mołdawski Gheorghe Ștefan przesyła Jánosowi Keményowi doniesienia spod Żwańca dotyczące ucieczek Kozaków, relacji tatarsko-polskich oraz odpisy korespondencji wojennej. Porusza także kwestie wojsk węgierskich, rozliczeń finansowych i spraw bieżących.

Lubomirska z żalem wyjaśnia Janowi Jabłonowskiemu, że jego prośba nadeszła o dzień za późno, przez co prezentacje zostały już oddane. Zapewnia jednocześnie adresata o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysługi w przyszłości.

Ludwika Lubomirska informuje magistrat lwowski o bezprawnej umowie zbycia pałacu i dworku, zawartej między jej mężem a księciem kurlandzkim bez jej wiedzy i zgody. Prosi władze miejskie o nieprzyjmowanie tego wadliwego aktu do ksiąg radzieckich oraz o unieważnienie intromisji.

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Opat tyniecki Stanisław Józef Lubomirski skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na gwałty i zniszczenia czynione w dobrach klasztornych przez regiment podskarbiego koronnego. Prosi adresata o wstawiennictwo i doprowadzenie do wyprowadzenia wojska z opactwa, powołując się na zakaz nuncjatury apostolskiej oraz opłaconą już hibernę.

Teodor Lubomirski przeprasza kasztelana krakowskiego za brak osobistego pożegnania przed wyjazdem z Warszawy i przesyła wyrazy szacunku przez posłańca. Zwraca się z uniżoną prośbą o dalszą łaskę oraz roztoczenie protekcji nad nim i jego chorągwią, deklarując gotowość do pełnienia usług.

Franciszek Lupis informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o staraniach w Paryżu zmierzających do odbioru obrazów od malarza de Troy. Wyjaśnia, że z powodu przedłużających się prac artysty oraz świeżości płócien nie mógł ich osobiście zabrać, lecz spodziewa się ich nadesłania z późniejszym transportem.

Lanckoroński informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o sprzeciwie szlachty wobec wojny szwedzkiej i uchwaleniu instrukcji nakazującej wysłanie posłów do króla Szwecji z żądaniem opuszczenia Kurlandii. W liście krótko wspomina również o bieżących sprawach personalnych i zgonie Joanny.

Krzysztof Lanckoroński prosi podsędka czernihowskiego o ulżenie miastu i zrzeczenie się reszty należności w wysokości 70 złotych od tamtejszych Żydów. Swoją prośbę motywuje skrajnym uciskiem mieszczan spowodowanym uciążliwymi ciężarami oboszczyzny.

Teresa Madalińska, chorążyna wieluńska, zawiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o niespodziewanej śmierci męża. Prosi adresata i jego żonę o roztoczenie nad nią opieki oraz pamięć o niej w doznanym sieroctwie.

Kazimierz Markowski zdaje relację ze stanu zdrowia kulejącego konia oraz informuje o kłopotach z konowałem z powodu wyjazdu króla. Opisuje także koszty własnego leczenia po chorobie i usilnie prosi o przysłanie dodatkowych pieniędzy na pokrycie długów.