Katalog źródeł

Godlewski przekazuje władzom Lwowa suplikę Giergiewiczowej i kopię pisma do starosty błońskiego. Prosi o rozpatrzenie sprawy; załącznik dotyczy przejęcia kamienicy i praw miasta.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Arcybiskup przyznaje prebendę księdzu Stanimirowskiemu i ponawia prośbę o ukończenie budowy. Krytykuje zaniedbania przy sprowadzeniu szkuty; żąda 30 podwód oraz przewozu rzeczy do Lwowa bez rozdzielania transportu.

Arcybiskup wysyła pieniądze przez podkoniuszego. Nakazuje przyspieszyć prace murarskie, odkładając inne roboty do zimy, i prosi pisarza o tymczasowe wyłożenie pieniędzy, jeśli zabraknie funduszy.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Arcybiskup damiatyński potwierdza odbiór pisma w sprawie sporu kuśnierzy lwowskich. Zapowiada uwzględnienie próśb zgodnie ze sprawiedliwością i w granicach własnej decyzji; zapewnia o pomocy także w innych sprawach.

Nadawca zwraca się do szlachetnych panów i wspomina o nominacji sufragana lwowskiego oraz o zasługach i życzliwości adresatów. Rękopis jest uszkodzony i w wielu miejscach nieczytelny; nie da się pewnie odtworzyć szczegółów sprawy ani nazwisk. List datowano w Warszawie 9 grudnia 1723 roku. Nadawca podpisał się nieczytelnie.

Nadawca pisze, że bazylianie z klasztoru św. Onufrego zwracają się do niego w sprawie naprawy drogi lub dojścia do klasztoru. Prosi adresatów o pomoc w doprowadzeniu do wykonania uzgodnionej naprawy. Dokładna data i miejsce sporządzenia nie są widoczne.

Nadawca dziękuje magistratowi lwowskiemu za życzliwe oświadczenie. Odwzajemnia życzenia pomyślności dla magistratu i miasta. List napisano w Łańcucie 29 kwietnia 1767 r.; nazwisko nadawcy pozostaje niepewne.

Nadawca, zwracając się do magistratu i wspominając obywateli, odnosi się do rudery przy ulicy, której nazwa wygląda na Gmińską. Wspomina o kupnie i zapłacie określonej kwoty, jednak szczegóły warunków są niepewne. W zakończeniu widnieje Łańcut oraz rok najpewniej 1766; dnia i miesiąca nie można pewnie odczytać.

Nadawca zwraca się do wysoko postawionego adresata i prosi o łaskę lub rekomendację; wspomina m.in. o przedstawieniu/prośbie i o otrzymanych korzyściach. Znaczna część tekstu jest trudna do odczytania. Zakończenie zawiera zapis „Camorali li 11 del 1690” (odczyt częściowy; miesiąc niepodany/nieczytelny) oraz nieczytelny podpis. Nie przypisano daty ani miejsca bez pełnego odczytu. Karta adresowa wspomina Palatino di Russia i Leopoli.

Nadawca zwraca się do magistratu lwowskiego i przedstawia prośbę, w której czytelne fragmenty wspominają o kapitule, Imci Bogackim oraz możliwości zajęcia jego miejsca. Odczyt zdania jest niepewny, więc nie da się ustalić, o jakie dokładnie miejsce lub sprawę chodzi. List datowano 4 marca 1756 r.

W liście nadawca zwraca się do dobrodzieja z prośbą o skuteczne załatwienie sprawy. W czytelnym fragmencie pojawia się „rektor”/„rektorowi” i wzmianka o powinności lub sprawie do dopełnienia; dalsze słowa nie pozwalają ustalić, jakiego rektora ani jakiego postępowania dotyczy prośba. Datownik: Lublin, 26 października 1701 r.

Drugi list jest osobnym pismem do „Jaśnie Wielmożnego ... Dobrodzieja”. W tekście można odczytać „obligacyi” (zobowiązania/powinności) oraz „expostulacyi” (upomnienia lub przedstawienia pretensji); nadawca zwraca się o załatwienie sprawy, lecz jej przedmiot pozostaje nieczytelny. Dolny zapis odczytuję jako Lublin, 18 października 1701 r.

Pismo zaczyna się łacińską formułą „Nobilis ac Spectabilis Domini Domini Fratres Observandissimi”. Nie przesądza ona, czy adresatami byli zakonnicy, czy inna zbiorowość. Polski tekst dotyczy spraw kierowanych do zbiorowego adresata, lecz ich przedmiot jest tylko częściowo czytelny. Datownik podaje 12 sierpnia 1725 r. w Zamościu.

Pismo zaczyna się od zwrotu do Jaśnie Wielmożnego Dobrodzieja. Czytelne fragmenty odwołują się do adresata i do sprawy lub powinności; szczegółów nie można bezpiecznie odtworzyć. Nie odczytano pewnego datownika.

Nadawca, działając na prośbę biskupa białocerkiewskiego, prosi magistrat lwowski o życzliwe poparcie prałata jako kandydata do probostwa wakującego po śmierci księdza sufragana. Uzasadnia prośbę tym, że kandydat jest kanonikiem archikatedralnym oraz ma odpowiednie pochodzenie, wykształcenie i przymioty; część tego opisu jest nieczytelna. List kończy się ponowieniem prośby i formułą szacunku.

Autor zwraca się do „Reverende in Christo Pater” i pisze o zestawieniu sum oraz dochodów należnych instytucjom zakonnym. Wymienia kilka placówek i kwoty w złotych polskich, m.in. sumy 3000 i 6500; rozważa różnicę między sumą nominalną a uzyskanym dochodem. W dalszym, miejscami uszkodzonym tekście porusza rozliczenie/przekazanie pieniędzy oraz sprawy związane z Przemyślem i innymi placówkami. Datownik na s. 3 wskazuje Przemyśl, 20 czerwca 1760 r.; podpis „Cyprian” jest czytelny, nazwisko niepewne.

List rozpoczyna się formułą zwracającą się do „Wielce Mci Pana i kochanego Brata”. Dalszy wywód jest zbyt trudny do odczytania, by bezpiecznie określić jego sprawę. U dołu samego listu widnieje data 12 lipca 1761; autora nie ustalono.

Gwardian konwentu franciszkanów we Lwowie zwraca się do dostojnych panów z prośbą o przyznanie części gruntu między murami miasta a konwentem. Uzasadnia, że obecne miejsce jest zbyt ciasne i ubogie, a rozpoczęcie budowy wymagałoby zniszczenia kaplicy, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Wspomina fundację dobrodziejki Zofii (nazwisko niepewne).

Nadawczyni prosi wojewodę wołyńskiego o pomoc w sporze dotyczącym zobowiązań finansowych i postępowania sądowego. Wspomina apelację, listy oraz osoby zaangażowane w sprawę; szczegółowy przebieg i część nazwisk są niepewne.

Nadawczyni przesyła adresatowi przywilej zgodnie z wcześniejszą obietnicą, aby został przedstawiony królowej. Wspomina o swoich ludziach i prosi o dalszą pomoc; część sformułowań jest niepewna.

The writer follows up on a sum expected from Captain Barclay, refers to a previous letter and asks whether payment can be expected. The date’s year and parts of the text are unclear.

The writer refers to a promise or note involving another person and asks whether money should be lent or advanced. The amount and some names are not reliably legible.

The writer asks Arthur Forbes to obtain information from Captain Alexander Barclay and forward a letter. He also refers to an effort to obtain payment, though the details are hard to read.

Autor pisze o planowanym spotkaniu, podziale wspólnego towaru (odczyt „wine” prawdopodobny) i poniesionej stracie po wyłożeniu własnych pieniędzy. Warunki przedsięwzięcia i część nazw miejsc są nieczytelne.

Krótki list do Arthura Forbesa; zachowany tekst wspomina o korespondencji i możliwej pożyczce, lecz nie pozwala pewnie ustalić przedmiotu sprawy.

The writer says he has sent Captain Barclay’s letter and wants to know whether a sum will be paid. He also mentions delivering a letter and an amount of money, but the wording is damaged and partly illegible.

Fr. Bernardinus a Capistrano zwraca się do władz Lwowa w sprawie konwentu franciszkańskiego i kościoła św. Antoniego. Zachowany łaciński tekst przedstawia prośbę oraz argumenty dotyczące wspólnoty religijnej i miasta; szczegółowy zakres żądania wymaga ostrożności. Datownik podaje Kraków, 28 marca 1617 r.

Nadawca zwraca się do rajców Lwowa z życzeniami zdrowia i wszelkiego dobra w nowym roku. Wspomina, że otrzymał tego dnia list i odnosi się do sprawy związanej z miastem, lecz dalsze szczegóły są trudne do odczytania. Datownik na samym liście brzmi „Dan z Wolbora 30 Januaryi 1575”. Nazwisko i tytuł w podpisie odczytano prawdopodobnie jako Erazm Karnkowski, biskup kujawski. Obwoluta podaje 29 stycznia 1575, ale jest to data opisu archiwalnego, odmienna od datownika listu.

Częściowo nieczytelny list z nagłówkiem „Jaśnie Wielmożny Mci Dobrodzieju”. Obwoluta wskazuje Jaśnie Wielmożnego Pana, wojewodę podlaskiego. Notatka w prawym górnym rogu może zawierać datę 18 […] 1696, ale odczyt jest niepewny, dlatego daty nie ustalam.

Nadawca zwraca się do prezydenta i całej magistratury Lwowa. W częściowo czytelnym tekście pojawiają się księża miejscowego kolegium, naprawa oraz umowa z miastem, ale szczegółów sprawy nie można pewnie ustalić. List datowany jest na 10 marca 1711 r.

Papież Klemens XIII zwraca się do Karola III w sprawie działań podejmowanych wobec jezuitów i ich dóbr w Hiszpanii. Przypomina o zasługach zakonu, jego działalności edukacyjnej i misyjnej oraz prosi króla o ochronę i sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. List jest polskim przekładem z włoskiego i kończy się datą 16 kwietnia 1767 r.

Polski rękopiśmienny list z formalnym zwrotem do Jaśnie Wielmożnego Pana i Dobrodzieja. Tekst jest blady i miejscami zatarty, dlatego tematu korespondencji nie da się pewnie ustalić. Karta inwentarzowa określa dokument jako oryginał i zawiera wzmiankę o Stanisławie; nie stanowi jednak osobnego tekstu ani przekładu. Przy końcu listu widnieje niepełny zapis „12 VI”, bez roku.

Nadawca zwraca się do magistratury Lwowa. W liście pojawiają się wzmianki o postępowaniu, terminie, dekrecie oraz immunitas/securitas, ale meritum nie jest w pełni czytelne. List datowano w Lublinie 25 lutego 1738 r.