Katalog źródeł

Anna Zamoyska pisze do wojewody wołyńskiego. Wspomina o synach („synów moich”) oraz sprawie związanej z postępowaniem lub instancją koronną i prosi adresata o życzliwe zajęcie się nią. Szczegóły są trudne do odczytania. Datownik wskazuje Zamość, ale dzień i rok pozostają niepewne.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego o zajęcie się sprawą i odwołuje się do jego życzliwości oraz dalszej pomocy. Konkretne meritum jest częściowo nieczytelne. Datownik wygląda na Zamość, 19 października 1697 r.

Anna Zamoyska opisuje sprawę dotyczącą rozliczenia lub należności i prosi wojewodę wołyńskiego o zajęcie się nią. Wspomina o dokumentach i powinnościach; odczyt szczegółów jest częściowy. Datownik wskazuje Zamość, 14 października 1697 r.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego w sprawie wymagającej jego uwagi i dalszego działania. Treść właściwego żądania jest trudna do odczytania. List datowano w Zamościu 10 października 1696 r.

Anna Zamoyska wspomina o terminie sądowym lub postępowaniu i prosi adresata o rozważenie sprawy. Datownik na końcu wygląda na Zamość, 3 marca 1699 r.; odczyt roku jest ostrożny.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego i prosi o jego uwagę w sprawie obejmującej korespondencję z urzędnikiem określanym jako generał; w postscriptum widoczna jest wzmianka o liście do kasztelana krakowskiego. Dokładne relacje i żądanie pozostają częściowo nieczytelne. Datownika nie udało się pewnie odczytać.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego w poufałej formule i opisuje sprawę, w której oczekuje jego pomocy lub rozstrzygnięcia. Treść właściwego żądania jest tylko częściowo czytelna. List datowano w Zamościu 21 października 1696 r.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego jako do bliskiego przyjaciela i brata. Wspomina synów oraz zaleca mu osobę powiązaną ze sprawą kasztelana krakowskiego; prosi o okazanie honoru i życzliwości. Datownik podaje Zamość, 21 lipca 1696 r.

Anna Zamoyska potwierdza otrzymanie dwóch listów, dziękuje adresatowi i wspomina o dalszej korespondencji oraz sprawie, którą prosi kontynuować. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik wskazuje Zamość, 30 października 1696 r.

Nadawczyni prosi wojewodę wołyńskiego o pomoc w sporze dotyczącym zobowiązań finansowych i postępowania sądowego. Wspomina apelację, listy oraz osoby zaangażowane w sprawę; szczegółowy przebieg i część nazwisk są niepewne.

Nadawczyni przesyła adresatowi przywilej zgodnie z wcześniejszą obietnicą, aby został przedstawiony królowej. Wspomina o swoich ludziach i prosi o dalszą pomoc; część sformułowań jest niepewna.

Marcin Kątski prosi wojewodę wołyńskiego o roztoczenie opieki nad oficerami i doprowadzenie na komisji do złączenia obu części swojego regimentu. Swą nieobecność na Rusi tłumaczy problemami domowymi oraz chorobą żony.

Jan Krasiński ubolewa nad okazywaną mu przez adresata nieufnością i zapewnia o swym niezmiennym oddaniu dla całego rodu Jabłonowskich. Podkreśla, że czas potwierdzi czystość jego intencji oraz zgubne skutki spraw, przed którymi lojalnie przestrzegał.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce życzenia świąteczne i noworoczne. Wyraża wdzięczność wobec ich domu i prosi o zachowanie w dalszej łasce oraz opiece.

Kasztelan płocki Stanisław Krasiński przesyła swojemu wujowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, serdeczne i uniżone życzenia z okazji Świąt Wielkanocnych, życząc mu zdrowia oraz wielu lat pomyślności. Dołącza również wyrazy najgłębszego szacunku dla ciotki.

Stanisław Krasiński przesyła swojemu wujowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, uroczyste powinszowania z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Zapewnia go o swoim przywiązaniu oraz prosi o dalszą opiekę i łaskę.

Nadawca, którego podpis można odczytać niepewnie jako Szczęsny Krzechowski, pisze o objęciu administracji biskupstwa chełmińskiego i poleca się łasce oraz protekcji adresata. List datowano w Chełmie 5 lutego 1697 roku.

Aleksander Łaszcz ponawia prośbę o uzgodnienie terminu i trasy planowanej po świętach podróży do Sośnicy, na którą pozwala obecna sanna. Zapewnia o wdzięczności i przesyła ukłony od żony dla adresata oraz jego małżonki.

Anna Katarzyna z Jabłonowskich Leszczyńska pisze do bratanka, wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, wyrażając swoją rozpacz i zapowiadając rychłą podróż. Nakazuje także spalić list po okazaniu go Dobrodziejowi.

Anna Leszczyńska daje wyraz tęsknocie za bratem i prosi go o poświęcenie chwili na korespondencję, która przyniosłaby jej ulgę w smutku. Donosi także o sporze z winiarzem oraz plotkach rzekomo rozsiewanych na jej temat przed sejmikiem przez wojewodzinę bełską.

Autorka żali się bratu na rozłąkę przed zbliżającą się elekcją oraz nalega na odesłanie przysłanego mu zaufanego przyjaciela, który jest jej pilnie potrzebny. Zapewnia przy tym o swojej cierpliwości i niezmiennym siostrzanym przywiązaniu.

List z Krotoszyna do „kochanego Bratenka”, datowany 27 grudnia 1698. Adresówka na s. 8 wskazuje wojewodę wołyńskiego.

Krótki list do „drogiego brata” z polską adresówką na s. 14, wskazującą wojewodę wołyńskiego i starostę białocerkiewskiego.

Anna Katarzyna Leszczyńska niepokoi się brakiem wieści od ojca i brata w obliczu zbliżającej się konwokacji oraz krążących plotek politycznych. Wspomina również o pretensjach ciotki w sprawie dłużnej i deklaruje chęć rychłego przyjazdu do Lwowa.

Anna Leszczyńska pisze do brata, zaniepokojona treścią jego poprzedniego listu i obawiając się niesłusznych podejrzeń wymierzonych w jej dobre imię. Posyła zaufanego duchownego i prosi Jana Jabłonowskiego o wstawiennictwo oraz o wieści o zdrowiu rodziny.

Aleksander Feliks Lipski zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Jabłonowskiego o śmierci swojej żony (zmarłej 7 maja) i zaprasza go wraz z małżonką na ceremonię pogrzebową w kościele w Studziannie wyznaczoną na 9 lipca.

Aleksander Feliks Lipski donosi Janowi Jabłonowskiemu o śmierci swego stryja, biskupa poznańskiego Stanisława Jana Witwickiego, i prosi o protekcję u hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie wakującej chorągwi wojskowej.

Podskarbi wielki koronny Hieronim Lubomirski ponawia prośbę do wojewody wołyńskiego o wyjednanie u kasztelana krakowskiego asygnacji na leża zimowe dla swojej chorągwi arkabuzerskiej. Tłumaczy to pilną potrzebą zwerbowania i umundurowania żołnierzy przed nadejściem zimy oraz koniecznością szybkiego odprawienia rotmistrza.

Aleksander Madaliński dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za dotychczasowe wstawiennictwo i prosi o doprowadzenie do końca sprawy przeciwko panu Niklewiczowi, którego oszczerstwa głęboko go dotykają. Oczyszcza z zarzutu podżegania pana Przybysławskiego oraz wyraża skruchę za własne porywcze postępowanie podyktowane honorem.

Aleksander Madaliński donosi wojewodzie wołyńskiemu o przebytej w podróży ciężkiej chorobie oraz leczeniu podjętym w Gdańsku. Zapewniając o dozgonnej wdzięczności, ucieka się pod opiekę adresata i prosi go o ojcowską protekcję.

Stanisław Małachowski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o przechowaniu listów u dzierżawcy oraz radzi omówić tę sprawę podczas wizyty u królowej. Wspomina także o zrelacjonowaniu monarchini stanowiska wojewody w kwestii powierzenia bramy zamku żółkiewskiego.

Stanisław Małachowski ubolewa nad rozłąką z adresatem oraz wspomina o skąpych wieściach z sejmiku halickiego, licząc na jego diariusz. Informuje także o oczekiwaniu na dokument ewikcji wieziony przez wojewodę bracławskiego.

Porucznik Medzycki relacjonuje wojewodzie przeprowadzenie tajnego śledztwa oraz kwestię asygnacji na rekrutów, która ma zostać wydana na św. Marcina. Informuje także o przekazaniu komendantowi funduszy oraz o prośbie kasztelana bełskiego dotyczącej pominięcia jego oficerów przy podziale pieniędzy.

Samuel przypomina wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o ustnej zgodzie na kilkutygodniowy pobyt w jego pałacu w Warszawie. Prosi o wystawienie pisemnego polecenia dla zarządcy rezydencji, aby ten udostępnił mu odpowiednie pomieszczenie.

Samuel Metzner donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że podczas podróży do Francji z listami m.in. do księcia Contiego został aresztowany na terytorium nowego króla. Prosi wojewodę wołyńskiego o wstawiennictwo u monarchy i wyrobienie nakazu uwolnienia, który pozwoliłby mu powrócić do Polski.

Starosta łucki Atanazy Miączyński zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego jako swojego głównego protektora z uniżoną prośbą o wstawiennictwo u dostojnika krakowskiego. Wyjaśnia swoje strapienie sprawami finansowymi, po czym odsyła po szczegóły do ustnej relacji przysłanego cześnika.

Anastazy Miączyński donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu, że szczegółową relację z przebiegu sejmiku przekaże mu osobiście doręczyciel listu. Zapewnia także adresata o swojej dozgonnej wierności i prosi o dalszą życzliwość.

Wojewoda wołyński Anastazy Miączyński zapewnia Jana Jaśkiewicza o podjętych krokach u podskarbiego oraz u burgrabiego łuckiego w celu obrony jego stanowiska superintendenta przed zakusami pana Zahorowskiego. Zwraca się także z prośbą o przesłanie rozliczeń dotyczących ceł i należnych zwrotów.

Kasztelan przemyski Samuel Orzechowski prosi wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o mediację i obronę przed oskarżeniami po tragicznej śmierci pana Strzembiowskiego. Zapewnia o swej całkowitej niewinności, powołując się na naocznych świadków wypadku i zabiegając o przychylność krewnych zmarłego oraz hetmana.

Mikołaj Podoski wyraża zadowolenie ze sprawnego zarządzania majątkiem, polecając pożyczenie nadwyżek zboża uboższym chłopom oraz chronienie ich przed krzywdami. Przypomina także o konieczności pilnego i starannego przygotowania wozów, wołów oraz prowiantu na potrzeby obozu wojskowego.

Opat de Polignac tłumaczy wojewodzie wołyńskiemu rzadszy kontakt swoją chorobą po śmierci króla Jana III Sobieskiego, deklaruje wolę szybkiego powrotu do obowiązków oraz przesyła uszanowanie wojewodzinie.

Opat de Polignac donosi wojewodzie wołyńskiemu o nadejściu istotnych wiadomości dotyczących wydarzeń w Żółkwi oraz o pomyślnych, choć dyskretnych wieściach z Francji. Zapowiada przekazanie dalszych szczegółów przy kolejnej okazji i przesyła pozdrowienia dla rodziny adresata.

Opat de Polignac donosi wojewodzie wołyńskiemu o poprawie swojego zdrowia oraz o pomyślnym dla niego przebiegu sejmików, które nie zmusiły go do wyjazdu z Warszawy. Informuje również o zawarciu pokoju w Sabaudii, pozbawiającego państwa koalicji możliwości dywersji.

Opat de Polignac komentuje w liście sprawę konfederacji wojskowej oraz zabiegi elektora Bawarii o koronę polską, przestrzegając przed wrogimi intrygami. Zapewnia adresata o swojej lojalności, dementuje pogłoski o potajemnych kontaktach z buntownikami i apeluje o wzajemne zaufanie.

Anna Potocka zawiadamia wojewodę wołyńskiego Jana Jabłonowskiego, że nie ma za złe szyfrowi zabrania jego rzeczy na swoje statki. Dodaje, że chcąc wyświadczyć mu przysługę, nakazała przetransportować ten ładunek własnymi końmi bezpośrednio do Lwowa.

Teofila Potocka donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o swoim nieszczęściu wywołanym chorobą męża oraz osamotnieniu w majątku. Błaga adresata o wyperswadowanie we Lwowie wysłania do Halicza osoby mogącej udzielić im ratunku, zapewniając dla niej bezpieczną eskortę.

Teresa Potocka zapewnia wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o swojej pamięci oraz dawnej życzliwości, przekazując jednocześnie prośbę męża. Przesyła także ukłony dla adresata oraz jego małżonki.