Katalog źródeł

Hetman Stanisław Koniecpolski przesyła podkomorzemu czernihowskiemu dokumenty wyjaśniające wolę króla w kwestii delimitacji granicy z Państwem Moskiewskim. Życzy adresatowi boskiego błogosławieństwa i roztropności przy pomyślnym wypełnieniu powierzonej mu misji.

Stanisław Koniecpolski tłumaczy podkomorzemu czernihowskiemu, że z powodu powszechnego zagrożenia ze strony wojsk turecko-tatarskich nie może skierować na Zadnieprze znaczniejszych sił kwarcianych. Informuje zarazem o wysłaniu jednej kompanii podczaszego kijowskiego i nakazuje organizację lokalnej obrony we współdziałaniu z Kozakami.

Król Zygmunt III Waza przywraca i zatwierdza na prośbę Lwowa doroczny jarmark w dzień św. Małgorzaty, zachowując bez uszczerbku dotychczasowy jarmark na św. Agnieszkę. Przybywającym kupcom i handlarzom władca gwarantuje wolność handlu oraz królewską opiekę i bezpieczeństwo w podróży.

Stanisław Koniecpolski informuje rajców lwowskich o ustanowieniu przez króla nowego jarmarku w Jazłowcu na święto św. Wasyla. Zwraca się z prośbą o ogłoszenie tego faktu kupcom lwowskim oraz zapewnia o zagwarantowaniu bezpieczeństwa na traktach handlowych przez hetmanów.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje cechu krajaczy sukna we Lwowie, transumując dyplom Stefana Batorego z 1578 r. (zawierający przywilej Zygmunta I z 1541 r. o wyłączności na handel suknem na łokcie) oraz akt rady miejskiej Lwowa z 1594 r. powołujący bractwo sukienników.

Demeter Kostantinowitz zapowiada swoje przybycie na jarmark do Lwowa i przesyła szczegółowe zamówienie na tkaniny oraz koronki. Zapewnia również o uregulowaniu pozostałej płatności po przyjeździe.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza darowiznę prawa patronatu i posesji kaplicy Świętego Krzyża w katedrze lwowskiej uczynioną przez Stanisława Dirowica na rzecz rajcy Jana Scholca Wolfowicza, a także zatwierdza i włącza w immunitet kościelny nową fundację i uposażenie czynszowe ustanowione na tej kaplicy przez Scholca.

Marcin Kątski prosi adresata o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w kwestii poboru żołdu w województwach poznańskim i kaliskim. Wskazuje, że wszelkie szczegóły sprawy przedstawią osobiście rekomendowani przez niego oficerowie.

Marcin Kątski prosi wojewodę wołyńskiego o roztoczenie opieki nad oficerami i doprowadzenie na komisji do złączenia obu części swojego regimentu. Swą nieobecność na Rusi tłumaczy problemami domowymi oraz chorobą żony.

Marcin Kątski wyraża satysfakcję ze skazania pisarza artylerii koronnej na karę śmierci za zabójstwo sługi wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Pozostawia decyzję o ewentualnym darowaniu skazańcowi życia oraz złagodzeniu wyroku w rękach adresata, nakazując podległemu oficerowi podporządkowanie się jego woli.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia doroczny anniwersarz za duszę wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego oraz rozdziela kwoty dla kleru i służby kościelnej. Fundacja oparta jest na rocznym czynszu w wysokości 30 florenów zabezpieczonym na dobrach wsi Stryhańce.

Marcin Kątski wzywa władze Lwowa do pilnej wypłaty całości sumy z asygnacji wojewody bełskiego na rzecz stolnika trembowelskiego. Podkreśla, że zaległe fundusze są pilnie potrzebne na utrzymanie załóg w Kamieńcu Podolskim i Szańcu Świętej Trójcy.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski przeznacza na wieczne czasy dochody biskupie z Kamionki i Buska na odprawianie przez kapitułę lwowską corocznych nabożeństw żałobnych za spokój jego duszy. Nadanie to zostało w 1606 roku formalnie zatwierdzone przez arcybiskupa Jana Tarnowskiego podczas wizytacji dekanalnej.

Ks. Adrian Koliński przesyła Franciszkowi Głogowskiemu świąteczno-noworoczne życzenia pomyślności i zdrowia. Prosi również adresata o dalszą życzliwość oraz o napisanie listu ze wstawiennictwem do księdza prowincjała.

Metropolita kijowski Michał Rahoza wraz z biskupami ruskimi ogłaszają przystąpienie do jedności ze Stolicą Apostolską i zawarcie unii Kościoła ruskiego z Kościołem rzymskim w Brześciu. Dokument zawiera podpisy i pieczęcie hierarchów oraz późniejsze wpisy proweniencyjne i oblacyjne.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywilej Stefana Batorego z 1576 roku transumujący dokument Zygmunta I Starego z 1533 roku dla cechu krawców we Lwowie. Akt reguluje ustrój bractwa krawieckiego, kwestie opłat, egzaminów mistrzowskich oraz ochronę przed rzemieślnikami pozacechowymi.

Stanisław Korytko prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o poparcie u królewicza w sporze o grunt baraniński. Deklaruje gotowość stawienia się na rozgraniczeniu w Sutkowicach i całkowite podporządkowanie się werdyktowi wojewody.

Dokument króla Zygmunta III Wazy ustala i zatwierdza jednolite stawki opłat pobieranych przez magistrat lwowski od przywożonych win greckich, małmazyjskich, węgierskich, morawskich i dalmatyńskich. Wzorując się na przywilejach krakowskich, monarcha przeznacza te dochody na utrzymanie urzędu miejskiego oraz określa kary za nieprzestrzeganie przepisów.

Arcybiskup lwowski Albrycht Koryciński poleca władzom Lwowa powracającego ze studiów medycznych w Padwie doktora Głuszyńskiego, prosząc o otoczenie go życzliwością. Zapowiada także swój rychły powrót do diecezji oraz załatwienie zaległej miejskiej sprawy dotyczącej renty wykupnej.

Rajcy lwowscy ograniczają liczbę członków cechu sukienników do dwudziestu wyłącznie wyznania katolickiego, ustalając wymóg posiadania obywatelstwa miejskiego do przyjęcia nowego mistrza. Zobowiązują się ponadto zatwierdzać wewnętrzne wilkierze cechowe oraz rozstrzygać nierozstrzygnięte spory braci cechowych.

Roman Koryciński odpowiada na usilną prośbę burmistrza i rajców lwowskich o wsparcie finansowe, deklarując gotowość pożyczenia kilkuset złotych. Uzależnia jednak wypłatę pieniędzy od uzyskania od wszystkich stanów gwarancji ich bezzwłocznego zwrotu na każde żądanie.

Król Zygmunt III Waza zezwala nawróconemu na katolicyzm Stanisławowi Tatarzynowi na odstąpienie posiadanego dożywotnio gruntu pod Górą Lwa na rzecz konwentu benedyktynek we Lwowie. Monarcha zatwierdza tę cesję i uwalnia nadaną klasztorowi ziemię od rocznego czynszu na rzecz zamku lwowskiego.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński informuje władze Lwowa o odroczeniu kupcowi Derzachariaszewiczowi terminu spłaty długu wobec posła tatarskiego Sołtanasa do jarmarku jarosławskiego. Nakazuje magistratowi, by w przypadku braku zapłaty natychmiast osądził dłużnika wedle prawa gości dla zachowania dobrej reputacji u cudzoziemców.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński zawiadamia magistrat Lwowa o skierowaniu do miasta piechoty pod komendą starosty lwowskiego i zwolnieniu mieszczan z ciężaru jej utrzymania. Porusza również kwestię asekuracji sumy siedmiu tysięcy złotych z dochodów miejskich.

Adres listu kanclerza wielkiego koronnego Stefana Korycińskiego skierowany do burmistrza, rajców i całego magistratu miasta Lwowa.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawny przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka gwarantujący Lwowu coroczny jarmark na dzień św. Agnieszki wraz ze swobodą handlu dla przybywających kupców. Jednocześnie władca kasuje i znosi jarmark na dzień św. Małgorzaty jako uciążliwy i bezużyteczny dla mieszczan.

Pułkownik Ernest Korff dziękuje rajcom lwowskim za przychylne przyjęcie wojskowych deputowanych i zwraca się z prośbą o dostarczenie prowiantu dla swoich oddziałów. W zamian zapewnia, że konieczność popasu i zbliżenia się wojska do miasta nie przyniesie mieszkańcom żadnych szkód w zbiorach ani mieniu.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawniejsze przywileje nadane strzelcom miasta Lwowa przez swoich poprzedników, królów Zygmunta Augusta i Henryka Walezego.

Johannes Conradt Corfiniuß potwierdza odebranie wcześniejszego listu od Arthura Forbesa oraz uregulowanie płatności związanych z panem Taylorem. Przesyła także rachunek opiewający na ponad 107 florenów i proponuje dokonanie ostatecznych rozliczeń podczas zbliżającego się jarmarku św. Michała.

Król Zygmunt III Waza objaśnia przywilej Stefana Batorego, precyzując zasady handlu suknem, szynkowania trunków oraz limit dopuszczonych ormiańskich rzemieślników we Lwowie. Dokument potwierdza prawa obu nacji do handlu, wyznaczając Ormianom ramy działalności krawieckiej, szynkarskiej i rzemieślniczej pod groźbą kary finansowej.

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.

Król Zygmunt III Waza rozstrzyga spór między władzami miejskimi a gminą ormiańską we Lwowie, ustalając limit dziedzicznych domów ormiańskich na siedemdziesiąt trzy i wyłączając z tego rachunku budynki kościelne oraz szpital. Nakazuje ponadto Ormianom odsprzedanie w ciągu roku domów przy Rynku oraz kramu na rzecz katolików za zwrotem wyłożonych sum, zakazując im dalszych transakcji w obrębie Rynku.

Katarzyna Kossakowska gani lwowski magistrat za wydanie zakazu wynajmowania przez klasztory kwater szlachcie zjeżdżającej na kontrakty. Ostrzega rajców, że zrażenie szlachty doprowadzi do zbojkotowania lwowskich zjazdów i przeniesienia kontraktów do innego miasta.

Katarzyna Kossakowska informuje prezydenta Lwowa o chęci prowadzenia redut przez warszawskiego kupca Hampela i prosi o rozeznanie zamiarów miejscowych mieszczan, by uniknąć sporów z miastem. Apeluje o porozumienie ze starostą oraz przekazanie ostatecznej decyzji za pośrednictwem podgrabiego.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną nadaje swojemu bratu Wojciechowi Solikowskiemu dożywotnie użytkowanie młyna, stawu oraz robocizn poddanych w Siemikowcach. W zamian odbiorca zostaje zobowiązany do utrzymywania obiektów w należytym stanie i dalszej posługi na rzecz Kościoła.

Kosowicz informuje wojewodę wołyńskiego o skromnych dostawach żywności, pustkach w spiżarni i kończących się pieniądzach na bieżące zakupy we Lwowie. Donosi również o odebraniu asygnaty od sufragana przemyskiego i zapytuje o termin poświątecznej przeprowadzki dworu.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza statuty i porządek nabożeństw kolegium mansjonarzy lwowskiego kościoła metropolitalnego, określające ich obowiązki liturgiczne, reguły życia wspólnego oraz kary za przewinienia. Nadaje im również prawo do uchwalania kolejnych przepisów w porozumieniu z ordynariuszem.

Kossowski, pisarz kanclerza koronnego, informuje władze Lwowa o opóźnieniu odpowiedzi na ich pismo z powodu przeciążenia poczty krakowskiej i obiecuje jej nadesłanie kolejnym kurierem. Prosi również rajców o kierowanie dalszej korespondencji w tej sprawie bezpośrednio do niego.

Jerzy z Goraja Czuryło wraz z małżonką Zofią cedują młyn we wsi Hodwisznia wraz z ziemią i dochodami Nastce, wdowie po młynarzu Iwaszku Burym, za sumę 400 złotych polskich. Zastrzegają sobie prawo do wykupu i odebrania młyna w razie potrzeby za zwrotem powyższej kwoty, zwalniając jednocześnie młynarkę z większości obciążeń.

Tadeusz Kościuszko apeluje do duchowieństwa unickiego o zachęcanie prostego ludu do poparcia insurekcji i walki z moskiewską tyranią. W zamian za zjednoczenie w walce o wolność Ojczyzny deklaruje w imieniu narodu zrównanie praw i poprawę losu kapłanów obrządku greckiego.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza statut i porządek chrześcijańskich pogrzebów oraz nabożeństw za ubogich zmarłych w szpitalu św. Ducha we Lwowie. Dokument reguluje kwestie modlitw, składek na jałmużnę, przechowywania sprzętów liturgicznych, wynagrodzenia kapłana oraz nadaje członkom bractwa czterdzieści dni odpustu rocznie.

Mandatariusz Wojciech Kochlewski odpowiada na pełen pretensji list mocodawcy, odpierając zarzuty stawiane jemu oraz ekonomowi i odsyłając otrzymane rezolucje. Zapewnia o postępach w przygotowaniu dokumentacji dla subkomisji oraz prosi o dopilnowanie spraw egzekucji majątkowej.

Papież Klemens VIII zawiadamia mieszkańców miasta oraz diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa chełmskiego Jana Zamoyskiego na osieroconą stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje wiernym, aby przyjęli nowego hierarchę jako ojca i pasterza dusz, okazując mu należny szacunek oraz posłuszeństwo.

Wojciech Kazimierz Koc tłumaczy rajcom lwowskim, że asygnacja na miejskie wioski została wydana w wyniku błędnej informacji i braku ich pisemnego spisu. Przesyła jej formalne unieważnienie i deklaruje chęć uniknięcia podobnych pomyłek w przyszłości.

Wojciech Kazimierz Koc zapewnia rajców lwowskich o swojej przychylności i obronie ich interesów w czasie tumultów żydowskich. Radzi im jednocześnie, by o pojednanie i łaskę dostojnika zabiegali osobiście skuteczniejszymi sposobami, a nie drogą listowną.

Papież Klemens VIII zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o przeniesieniu biskupa filippeńskiego Jana na stolicę arcybiskupią lwowską, opróżnioną po śmierci arcybiskupa Jana Dymitra. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi pełnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych wobec nieposłusznych.

Jan Krajewski informuje władze Lwowa o niepowodzeniu planowanej ugody i radzi im zwrócić się bezpośrednio do księdza kanclerza z doniesieniem o niedotrzymaniu ustaleń. Sugeruje również, aby magistrat zabiegał o oficjalne powierzenie Krajewskiemu misji reprezentowania interesów miasta przed Dworem.

Król Zygmunt III Waza potwierdza statut i artykuły cechu kuśnierzy w mieście Stary Sambor.

Burmistrz Gródka Franciszek Kraic poświadcza odebranie uniwersału przesłanego ze Lwowa przez posłańca Piotra Szafrańskiego. W piśmie odnotowano dokładną datę oraz godzinę doręczenia dokumentu.