Katalog źródeł

Król nakazuje obu komisjom współdziałać w odzyskaniu sreber kościoła żółkiewskiego, zabranych z depozytu w katedrze lwowskiej podczas oblężenia tureckiego. Należy odzyskać przedmioty lub ich sprawiedliwy ekwiwalent i osądzić osoby winne bezprawnego handlu nimi.

Jan III nakazuje cechowi krawieckiemu zaniechać szykan wobec rzemieślników pracujących dla obozu, gwardii i dworu. Grozi postępowaniem sądowym. Klauzula o ich podległości sądom wymaga dalszej kontroli.

Król żąda szybkiego sądowego podziału spadku, zarzucając Antoniemu Solskiemu, posiadaczowi całości majątku, unikanie rozstrzygnięcia i nieskuteczność mediacji.

Augustianie za pośrednictwem prowincjała i królewskiego kaznodziei proszą o wznowienie nabożeństw w Lorecie. Król nakazuje miastu nie przeszkadzać w powrocie i posługach.

Król ponawia nieskuteczny nakaz naprawy drogi od Zboisk i mostów. Wysyła nadzorcę, a mieszczanom i mieszkańcom przedmieść nakazuje wspólny udział pracą i środkami.

Uczniowie szkoły farnej napadli według relacji króla na szkołę ruską, niszczyli książki i atakowali opiekunów. Król nakazuje ochronę szkoły i postępowanie wobec przełożonego, jeśli podlega sądownictwu świeckiemu.

Zmiana odbiorcy oraz terminu realizacji tej samej płatności 180 florenów: Seneca ma otrzymać sumę po okazaniu pisma zamiast wypłaty oficerowi 2 marca.

Autor pożyczył na podróż 180 florenów dobrej monety od podpułkownika Boyma [?]. Prosi Forbesa o zapewnienie wypłaty 2 marca we Lwowie i dołącza zobowiązanie.

Autor dziękuje bratu za pomoc, wspomina niezrealizowane wsparcie finansowe pana Łosia i kondemnację. Prosi o dalsze wsparcie w trudnej sytuacji.

Głogowski przesyła odpowiedzi uzyskane w Lublinie i nalega na obecność brata na sądach. Wspomina także własną komplanację, której szczegółów nie odczytano.

Gniński przekazuje wolę króla po skardze mieszczan żółkiewskich na nowe opłaty lwowskie: 2 grosze od stu kwart i 5 groszy od słodów. Żąda zwolnienia z nowych obciążeń, jeśli ustanowiło je samo miasto.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

List w sprawie Bogusza, określonego jako malarz, oraz jego relacji z mieszkańcami Wasmowic/Wassmowcic (nazwa niepewna). Autor prosi adresata o interwencję i podkreśla, by sprawę rozpatrzyć bez krzywdzenia zainteresowanego.

Autor pisze o wiadomościach i możliwych działaniach w sprawie związanej z Konstantynopolem; odwołuje się do otrzymanych informacji i prosi o dalszą pomoc. List jest odrębny od kolejnego listu z tego samego dnia.

Autor odpowiada na list i omawia wiadomości oraz starania związane z Konstantynopolem i sprawami tureckimi; prosi o dalsze działanie/wiadomości. Szczegółów politycznych nie dopowiadano.

Autor omawia doniesienia o drodze do Konstantynopola i o działaniach „Wielkiego Pana” (sułtana); prosi o przekazanie wiadomości i zapowiada, że sprawę przedstawi adresatowi.

Autor wspomina osobę lub wiadomość związaną z Konstantynopolem i prosi adresata o dalsze informacje. Wskazuje na trudności w uzyskaniu wieści; imię osoby przypominające „Gedeon” jest niepewne.

Nadawca poleca magistratowi lwowskiemu Godfryda, mieszkańca Żółkwi, opisując jego długotrwałe życie i trudną sytuację. Prosi, by w miarę możliwości przyznać mu przychylność lub pomoc. Datownik wskazuje Żółkiew, 24 kwietnia 1738 r.

Nadawca zwraca się do prokonsula i konsulów, wyrażając trudność w opisaniu sprawy oraz dziękując za ich życzliwość. Prosi o dalsze przychylne działanie w sprawie miejskiej; dokładne meritum jest częściowo nieczytelne. List datowano w Żółkwi 13 kwietnia 1738 r.

Nadawca omawia suplikę dotyczącą szpitala ubogich przy kościele św. Stanisława oraz jego prowizji i opieki. Pisze o niedostatecznym zaopatrzeniu, administracji szpitala i potrzebie dalszego działania magistratu. Część zniszczonego tekstu pozostaje nieczytelna. Zakończenie datowano w Żółkwi 24 kwietnia 1738 r.

Lewkowicz wysyła specjalnego posłańca po funt złota widziany u Forbesa. Złoto ma być pilnie potrzebne dworowi królewskiemu; autor obiecuje zapłatę i prosi o wydanie go bezpośrednio doręczycielowi.

Marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski wzywa władze Lwowa do wykonania wyroku sądu marszałkowskiego na korzyść pana Tołkacza. Nakazuje zwrócić poszkodowanemu zagrabione mienie i dopilnować zadośćuczynienia ze strony kupców.