Katalog źródeł

Bogdanowicz pisze do Forbesa o spłacie długu 600 zł. Zamiast wcześniejszego przesłania pieniędzy wysyła przez żonę weksel. Wspomina zabezpieczenie membraną i prosi o wiadomość zwrotną; część instrukcji pozostaje nieczytelna.

Bogusławski opisuje postępowanie przed Trybunałem i prosi pisarza Lwowa o dokumenty oraz pełnomocnictwo. Wskazuje na znaczenie oryginału dekretu i ostrzega przed skutkami zaniedbania obrony.

Bogucki prosi prezydenta Lwowa o dokończenie rozliczenia zastawu klejnotów, zapisanie pokwitowania w aktach i zabezpieczenie stron przed dalszymi roszczeniami. Część szczegółów transakcji pozostaje nieczytelna.

Duchowny skarży się na postępowanie Tarabultowskiego i wyrok wydany podczas jego nieobecności. Prosi Niewęgłowskiego o przeniesienie sprawy do Trybunału. Załącza szczegółowy wykaz kosztów sądowych i podróży.

Komendant prosi starostę w Janowie o odzyskanie i natychmiastowy zwrot lwowskich podwód zabranych przez posłów tureckiego i tatarskiego. Miały wrócić bezzwłocznie, a są potrzebne do prac przy fortyfikacjach Lwowa.

Pułkownik występuje za Szymonem Hrebionką, sługą stolnika krakowskiego. Prosi magistrat o korzystną zmianę wyroku w sporze z ks. Felicjanem Kubińskim, któremu zarzuca dążenie do przejęcia majątku Hrebionki.

Autor potwierdza odbiór dokumentów dotyczących spraw Lwowa, opisuje starania u instygatora koronnego i opóźnienie sądów. Informuje o wpisaniu sprawy do rejestru i oczekuje dalszej wiadomości.

Borowski odpowiada syndykowi Frankowi w sprawie zaległych należności z kamienicy Sakrochowskiej. Kwestionuje rozliczenie i zwłokę miasta, proponuje ugodę z odsetkami 5%, zapowiadając dochodzenie roszczeń w razie odmowy.

Piotr Borsuk apeluje od wyroku rajców samborskich w sporze o dom. Prosi Wojciecha Zimnickiego o poparcie, powołując się na więź rodzinną przez żonę. Przedstawia własną wersję kolejnych sprzedaży i odzyskania nieruchomości.

Botti wysyła Dzieduszyckiemu skrzynkę z trzema książkami i listem ich autora. Wspomina królową wdowę przebywającą w Wenecji półincognito oraz przygotowane dla niej uprzejmości.

Boczkowski omawia dekret w sporze Lwowa z panem Szymonem, granice miasta i grunty królewskie koło Zubrzy. Przywołuje właściwość sądu oraz wcześniejsze rozgraniczenia. Znaczna część argumentacji prawnej pozostaje nieodczytana.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Broniewski prosi sędziego bełskiego o pomoc w sporze z podkomorzym i doprowadzenie stron do ugody. Powołuje się na wcześniejszą interwencję wojewody oraz dołączone pisma; szczegóły roszczeń nieodczytane.

Bruce informuje Forbesa o losie listu przekazanego podczas jarmarku. Jakub Thomson skierował go do Gdańska. Adres zewnętrzny wskazuje Jarosław; część nazwisk i formuł pozostaje nieodczytana.

Autor omawia trudności w sprawie Głogowskiego, zabiegi o porozumienie i potrzebę przyjazdu na sądy w środę i czwartek. Wskazuje nieprawidłowy jego zdaniem wpis do rejestru oraz możliwość zadowolenia wierzyciela mniejszą kwotą.

Autor przesyła adresatowi 150 florenów za pośrednictwem innej osoby; drugie 150 florenów przekazał osobie trzeciej na zakup lub obrót [określenie niepewne]. Potwierdza otrzymanie srebrnej szpady. Nazwiska pośredników i dalsze szczegóły rozliczeń pozostają częściowo nieczytelne.

Białobrzeski dziękuje magistratowi za ryby, których jeszcze nie otrzymał, i przyjmuje pełnomocnictwo. Uważa proponowaną stałą kwotę za niską; oczekuje dodatkowego wynagrodzenia za prowadzenie spraw.

Weiß zwraca się do Forbesa w sprawie pieniędzy i weksli, wspomina osobę o imieniu Jacob i prosi o załatwienie sprawy. Kwoty, nazwiska pośredników i dokładna dyspozycja wymagają dalszego odczytu.

Weiß omawia rozliczenie rachunku, przesłanie zamówionych towarów i oddzielne opakowanie pięciu sztuk towaru. Prosi o dalsze zlecenia na targi świętomichalskie. W dopisku występuje szafran i nie w pełni odczytana cena.

Jordan prosi burmistrza o pojmanie cieśli, który miał opuścić umówioną pracę i nie dotrzymać kontraktu. Ma zostać osadzony w ratuszu na żądanie skarżącego duchownego; list nie potwierdza wykonania polecenia.

Karmelita Walenty prosi prezydenta Lwowa o urzędowe wydanie rzeczy i papierów Górskiego przechowywanych u Herbuta. Szabla pozostaje sporna z powodu roszczenia o jeden złoty; zakonnik obiecuje pokwitowanie odbioru.

Rektor dziękuje magistratowi za życzenia. Kandydat Belli powinien jeszcze doskonalić wykształcenie; rektor wolałby wysłać inną osobę, ale zgodzi się, jeżeli miasto podtrzyma wybór. Chwali utrzymywanie szkoły akademickiej.

Autor zawiadamia Samuela Stana o zgodzie biskupa przemyskiego na odroczenie sprawy. Wzywa do osobistego przybycia lub przysłania pisemnych wyjaśnień i rekomenduje kaznodzieję do Brzozowa.

Registrator prosi o potrącenie 34 złotych z należności wypłacanej przez kasę Lwowa Herszce Lachmanowiczowi. To zaległa opłata za wypisy i uwierzytelnienia; po otrzymaniu pieniędzy obiecuje pokwitowanie.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Wasilkowski zawiadamia o pożegnaniu rotmistrza, prosi o ochronę reputacji i wskazówki dotyczące dokumentów oraz rozliczeń towarzyszy. Wspomina chorobę i odradza przedwczesny wybór deputatów.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Wacławowicz obiecuje zabiegać o mandat bez wzmianki o moratorium i odrzuca twierdzenie o niemożności wydania przeciwnego pisma z kancelarii. Opisuje zabiegi kanclerza i utrudniony dostęp do dostojnika.

Autor poleca burmistrzowi sprawę Kazimierza Paprockiego, starszego cechu siodlarzy i rymarzy lubelskich, oskarżonego o zniewagę siodlarzy lwowskich. Prosi o sprawiedliwe rozpoznanie oraz naprawienie krzywdy.