Katalog źródeł

Wodzicki odpowiada na wielkanocne życzenia miasta. Życzy mieszkańcom obfitości dóbr, a miastu Bożej ochrony.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Autor omawia konsultacje z chorążym sanockim i szlachtą przed sejmikiem. Pyta o przyjęcie uniwersału z Żółkwi i zapowiada rozmowy z przeciwną stroną, aby skłonić uczestników do jedności.

Wojakowski prosi o podtrzymanie przychylności wojewody i pośrednictwo w bliżej nieodczytanej sprawie majątkowej. Poleca swoje służby oraz przekazuje pozdrowienia od żony.

Z Lipska Gałecki dziękuje za otrzymany list i życzliwość, wspomina tutejszy dwór oraz królową. Ponawia prośbę o wstawiennictwo i opiekę nad żoną i dziećmi.

Gałecki zawiadamia szwagra, że19grudnia jego żona urodziła syna. Składa życzenia i przesyła ukłony rodzinie. Wyjaśnia, że nie pisze o sprawach publicznych, ponieważ oddalił się od dworu.

Gałecki prosi wojewodę o odnowienie przyjaźni, składa życzenia noworoczne i zapowiada wyjazd za granicę w sprawach publicznych. Dopisek dotyczy sporu i regimentu, lecz jest częściowo nieodczytany.

Zapowiedź przybycia wojsk cesarskich na zimowe kwatery. Autor nakazuje burmistrzom przygotować prowiant i furaż przed jego przybyciem; końcowa klauzula nie została w pełni odczytana.

Głogowski prosi Potockiego o poparcie rozporządzenia testamentowego w sporze przed Trybunałem Koronnym. Powołuje się na prawa swego rotmistrza i wcześniejsze rozdysponowanie majątku.

Gorzewski informuje o gromadzeniu prowiantu przez Sasów i składowaniu go w Toruniu. Sam nie ma środków na dalszą podróż i prosi o szybki rozkaz.

Gorzewski zapewnia, że odzywa się każdą pocztą, i prosi patrona o dalsze dyspozycje.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Gurowski prosi o pomoc w uzyskaniu pieniędzy i protekcję przed komisją wojskową. Zapowiada przedstawienie dokumentów mających wykazać jego niewinność wobec stawianych mu zarzutów.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Podskarbi protestuje przeciw zatrzymaniu cudzoziemskich kupców jadących na inne jarmarki. Kwestionuje kompetencję miasta do egzekwowania podatków skarbowych i żąda zwolnienia ludzi oraz towarów.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Autor pisze siostrzenicy o sprawach, o których wcześniej rozmawiali, i zapewnia o swoim przywiązaniu.

Markiz przypomina o wcześniejszych listach i niezrealizowanej zapłacie, prosząc adresata o pomoc.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Nadawca zwraca się do wielmożnego wojewody i dobrodzieja, prawdopodobnie Jana Jabłonowskiego. Pisze o sprawie, w której występują osoby określone jako Domaradzki i [niepewny odczyt nazwiska], o wcześniejszym postępowaniu oraz o prośbie skierowanej do adresata; szczegóły i część nazwisk pozostają niepewne. List kończy się datą z Lwowa: 30 stycznia 1699 roku. Podpis nadawcy jest nieczytelny.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Podziękowanie za dobrodziejstwa, wzmianka o sumach pieniężnych; obszerne postscriptum o postępowaniu starszego syna, sprowadzonych przez niego ludziach i podróży z Warszawy do Lwowa.

Gratulacje i życzenia potomstwa, następnie prośba o pomoc w sprawie starosty żydaczowskiego.

List zawiera pozdrowienia rodzinne i prośby o wiadomości; znaczna część wyblakłego tekstu pozostaje nieodczytana.

Wiadomości rodzinne i majątkowe, nie w pełni czytelna wzmianka o regimentach oraz obawa przed brakiem zgody po wydaniu uniwersałów. Zapowiedź przybycia po świętach.

Turbacja związana z kłótnią z synem; prośba o nieodmienną opiekę. Dopisek pyta o starostę żydaczowskiego, donosi o śmierci Staniszewskiego i prosi o ochronę jego syna.

Korespondencja osobista o zdrowiu, osobach kierowanych do pani Kamienieckiej oraz doktorze; dopisek wymienia pana Złotnickiego.

Autorka skarży się na utrapienie powodowane przez własną rodzinę, wspomina syna i prosi dobrodzieja o pomoc.

Kupiec potwierdza nadejście przesyłki z Amsterdamu zawierającej łóżko i materiał oraz przekazanie rzeczy przez pośrednika. Sprawdza kompletność dyspozycji i donosi o stratach statków podczas gwałtownej pogody.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Kupiec informuje o zamówieniach dokonanych w Holandii, dziękuje za rekomendację, podaje ceny pięciu rodzajów zboża i ostrzega przed dalszą drożyzną zależną od podaży z Polski.

List datowany 22 lutego 1698 r. w miejscowości odczytywanej niepewnie jako Złodna. Nadawca zwraca się do Wojewody ziem ruskich; podpis na s. 13 brzmi Stanisław Druszkiewicz. Tekst wspomina o audiencji/spotkaniu i sprawie wymagającej dalszych działań, lecz szczegóły pozostają częściowo nieczytelne. S. 14 zawiera adres zewnętrzny.

List datowany w zamku [Druż?] 24 października 1697 r. Adresat jest tytułowany Wojewodą ziem ruskich; osobna karta na s. 5 zawiera zapis adresowy z tytułem Generalnego. Tekst ciągnie się na stronach oznaczonych 2–5; jego szczegółowy przedmiot pozostaje częściowo nieczytelny.

Nadawca zwraca się do wojewody ruskiego. Pisze o obecnym żalu i pocieszeniu, które daje mu łaska adresata; wspomina o swym sieroctwie. Dalsze zdania pozostają miejscami niepewne. List datowano 20 stycznia 1699 r. w zamku o niepewnie odczytanej nazwie; nazwisko w podpisie wymaga kontroli.

Autor zawiadamia o wyborze dokonanym przez króla w sprawie województwa ruskiego, składa adresatowi gratulacje i prosi go o poparcie dobrych zamiarów pani wojewodziny, aby w razie wakatu uzyskać kanonię we Lwowie. Nie wiadomo z samego listu, czy uzyskał beneficjum.

List wspomina o minionym tygodniu, biskupie oraz sprawach sejmikowych i publicznych. Nie wszystkie nazwiska i działania można odczytać pewnie. Zakończenie podaje 1 stycznia 1703.

List odpowiada na wcześniejszą korespondencję; jego meritum pozostaje słabo czytelne. Na końcu widnieje data 5 lutego 1701. S. 44 zawiera formułę adresową.

Tekst dotyczy spraw urzędowych i generała malborskiego; można rozpoznać wzmianki o wojewodzie chełmińskim oraz komisarzach. Datownik na s. 32 może wskazywać 28 kwietnia i Heilsberg, ale rok nie jest pewny.

W zachowanym tekście widać wzmianki o sprawie ruskiej, wojskowych i urzędnikach; część zdań jest nieczytelna. Na s. 18 widoczny datownik z dniem 28 i miesiącem maj, ale rok pozostaje nieczytelny.

Autor wspomina o przybyciu lub otrzymaniu wiadomości z Wołoszczyzny, publicznych oczekiwaniach i postulatach, a także o audiencji. Zwięzły tekst zawiera łacińskie wtręty; nie wszystkie szczegóły są czytelne. Datownik podaje 24 lutego 1703 r.

Autor pisze, że niczego mu nie brakuje, wspomina podróż i drogę do Malborka oraz zwraca się do adresata w sprawie dalszego postępowania. Datownik wyraźnie podaje 31 stycznia 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Autor wyjaśnia, że nie może dłużej pozostać, wspomina sprawy „in spiritualibus et temporalibus” oraz prosi o dalszą życzliwość adresata. Tekst biegnie przez strony 58–59. Niepewny zapis daty nie pozwala ustalić datowania.

List wspomina o kasztelanie oraz o sprawie prowadzonej przed sądem; widać też wzmianki o oskarżeniu i dowodach, ale odczyt szczegółów jest niepewny. Datownik wygląda na 3 grudnia 1701.