Katalog źródeł

Henrykowski zaprasza burmistrza i radę Lwowa na wesele starszej córki z Andrzejem Łysickim [?], administratorem ekonomii brzeskiej litewskiej. Córki nie wymienia z imienia.

Głogowski prosi Potockiego o poparcie rozporządzenia testamentowego w sporze przed Trybunałem Koronnym. Powołuje się na prawa swego rotmistrza i wcześniejsze rozdysponowanie majątku.

Glasnapp zapowiada przyjazd na wezwanie wojewody do Gniewa, lecz może przyprowadzić tylko sześciu rajtarów. Prosi o termin spotkania; wspomina pobyt wojewody płockiego w Gdańsku.

Gniewosz odsyła Głogowskiemu rzeczy pozostawione w Gniewoszewie, spełniając jego prośbę. Zapewnia o życzliwości i gotowości świadczenia przysług.

Gordon opisuje rozmowę z pisarzem o ugodzie w sporze z miastem. Sprzeciwia się proponowanym warunkom, rozważa dalsze postępowanie i prosi magistrat o wskazówki oraz ochronę swojej rodziny.

Katarzyna Gruszewiczowa zaprasza Forbesa i jego domowników na ślub córki Katarzyny, wyznaczony na niedzielę 24 lutego 1686. Obiecuje odwzajemnienie ich życzliwości.

Nadawca zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Pana Wojewody. Pisze o sprawie dotyczącej dóbr, sporze i czynnościach podejmowanych przez adresata; wspomina też o innych osobach oraz o prośbie o pomoc. Znaczna część rękopisu jest trudna do odczytania, dlatego szczegóły sprawy i nazwiska pozostają nieustalone. List datowano w Radymnie 20 grudnia 1698 roku; podpis odczytano niepewnie jako Jerzy Donhoff.

Nadawca zwraca się do wielmożnego wojewody i dobrodzieja, prawdopodobnie Jana Jabłonowskiego. Pisze o sprawie, w której występują osoby określone jako Domaradzki i [niepewny odczyt nazwiska], o wcześniejszym postępowaniu oraz o prośbie skierowanej do adresata; szczegóły i część nazwisk pozostają niepewne. List kończy się datą z Lwowa: 30 stycznia 1699 roku. Podpis nadawcy jest nieczytelny.

Nadawca zwraca się do «Mości Panów i Braci» i przedstawia sprawę dotyczącą praw, dóbr dziedzicznych oraz rodzinnych roszczeń. Wspomina o sporze, możliwych pretensjach i zobowiązaniach; szczegóły są trudne do odczytania z powodu silnej przebitki pisma z drugiej strony. List datuje się według opisu archiwalnego na 6 grudnia 1725 r.; miejsca i nadawcy nie ustalono.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Długi list do adresata tytułowanego Panem Hrabią. Nadawca relacjonuje sprawy i korespondencję, wymienia osoby oraz wraca do kwestii wymagających decyzji lub dalszych działań. Gęste pismo i liczne przebicia utrudniają odczytanie szczegółów; nie można bezpiecznie ustalić pełnego tematu ani nazwisk. Przy końcu widnieje prawdopodobnie miejsce Warszawa oraz data 11 października, bez czytelnego roku. S. 1 jest kartą archiwalną; s. 5 zawiera złożenie i zapis adresowy tego samego listu.

Nadawca składa adresatowi życzenia zdrowia i pomyślności, a następnie omawia sprawy wymagające jego uwagi lub pomocy. W tekście można rozpoznać odniesienia do osób i spraw publicznych, lecz wiele zdań oraz nazw jest niepewnych z powodu uszkodzenia i słabej czytelności karty. Zapis adresowy wskazuje prawdopodobnie Hieronima, pisarza koronnego, w Warszawie. List datowany 22 lutego 1597 r.; miejscowość nadawcy nieustalona.

Nadawca zwraca się do wojewody ruskiego. Pisze o obecnym żalu i pocieszeniu, które daje mu łaska adresata; wspomina o swym sieroctwie. Dalsze zdania pozostają miejscami niepewne. List datowano 20 stycznia 1699 r. w zamku o niepewnie odczytanej nazwie; nazwisko w podpisie wymaga kontroli.

Nadawca zwraca się do „łaskawych Panów”, prawdopodobnie przedstawicieli magistratu lub ławników Lwowa, i składa życzenia zdrowia. Dalej omawia swoją sprawę i prosi o uwagę lub pomoc, lecz uszkodzenia i niepewna czytelność nie pozwalają ustalić dokładnego żądania. Podpis i karta archiwalna łączą list niepewnie z Samuelem Drużkowskim z Orlika. Datowanie przy końcu odwołuje się do dnia św. Jakuba w 1593 r.; miejsce sporządzenia nieustalone. S. 3 zawiera adres na złożeniu karty.

Autor zawiadamia o wyborze dokonanym przez króla w sprawie województwa ruskiego, składa adresatowi gratulacje i prosi go o poparcie dobrych zamiarów pani wojewodziny, aby w razie wakatu uzyskać kanonię we Lwowie. Nie wiadomo z samego listu, czy uzyskał beneficjum.

Autor zapewnia adresata o przywiązaniu i służbie, nazywa go swoim patronem i przyjacielem oraz wspomina o piśmie do jego ojca. Mówi o osobie zwanej „Baron Baschia” i o rychłym wyjeździe do perskiego dworu („partir dans quelques jours pour la Cour de Perse”); omawia też potrzebę listu rekomendacyjnego i towarzysza duchownego, choć część kontekstu pozostaje niejasna. Datownik na s. 4 odczytuję jako Erzerum?, 1 lutego 1690 r. Podpis zawiera tytuł Comte Philippe de…, nazwisko niepewne.

Nadawczyni zwraca się do adresata jak do brata i dobrodzieja. Pisze o nieuchronnym wyroku Boskim oraz śmierci marszałka, którego nazywa swoim dobrodziejem; wyraża żal i wspomina o ceremonii wyznaczonej na 21 marca. W dalszym fragmencie porusza sprawy związane z powinnościami i interesem, ale tekst jest miejscami trudny do odczytania. Datownik na s. 2 odczytuję jako „Z Zadomysła d. 24 Februarii 1697”; nazwa miejscowości i podpis wymagają ostrożności.

Marcin Zamoyski zwraca się do Jaśnie Wielmożnego Dobrodzieja. Wspomina o otrzymanej łasce, chorobie Jaśnie Wielmożnej Dobrodziejki i o usprawiedliwieniu swojej nieobecności w sprawie lub postępowaniu. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik na s. 4 odczytany jako 11 7bris 1697 (11 września), z niepewną nazwą miejsca.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Nadawca prosi adresata o życzliwość i pomoc w sprawie, która wiąże się z postępowaniem sądowym lub urzędowym. Wspomina o trudnościach w uzyskaniu sprawiedliwości i zwraca się o wsparcie; dalsze szczegóły, w tym osoby i przedmiot sprawy, są niepewne. Datownik w treści podaje 15 stycznia 1575 r.; miejsce jest niepewne.

Autorka przesyła pozdrowienia kumowi, wyraża troskę o jego osłabione zdrowie i tłumaczy brak osobistych odwiedzin fatalnym stanem dróg. Relacjonuje również rozmowę z panią Godlewską w sprawie obejrzenia pokojów w kamienicy przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Autor zwraca się do adresata formułą „Mciwy Panie Bracie” i omawia sprawę dotyczącą dóbr, zobowiązań oraz postępowania prawnego; w tekście można rozpoznać wzmiankę o testamencie i kilku osobach, w tym prawdopodobnie osobach z rodziny Sobieskich. Dokładnego żądania nie da się pewnie odtworzyć. Zachowany ciąg kończy się bez czytelnego datownika i podpisu.

Zachował się jednostronicowy list z rozbudowanym wywodem o sprawach nadawcy i prośbie kierowanej do adresata. Pismo jest trudne do odczytania, więc konkretnego przedmiotu sprawy nie można ustalić. Karta adresowa wskazuje prawdopodobnie Pana Zimnickiego; pewnego datownika na liście nie odczytano.

Nadawca zwraca się do wysokiego rangą adresata i wspomina o liście lub wiadomości, która do niego nie dotarła, oraz o dalszej korespondencji. Konkretne osoby i meritum pozostają nieczytelne.

Częściowo nieczytelny list z nagłówkiem „Jaśnie Wielmożny Mci Dobrodzieju”. Obwoluta wskazuje Jaśnie Wielmożnego Pana, wojewodę podlaskiego. Notatka w prawym górnym rogu może zawierać datę 18 […] 1696, ale odczyt jest niepewny, dlatego daty nie ustalam.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Wojciech Kłodawski zwraca się do wojewody kijowskiego z prośbą o protekcję i list polecający do magistratu lwowskiego w sporze z krawcem Murzyńskim. Mieszczanin ów, wykorzystując powiązania z dworem chorążyny koronnej, bezprawnie i gwałtownie wyrzucił szlachcica wraz z majątkiem z wynajmowanego domu, a następnie zaczął przewlekać proces sądowy.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Wojewoda sieradzki Aleksander Koniecpolski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim sługą, panem Laskiewiczem, procesującym się o grunt należny mu z prawa dziedziczenia. Prosi adresatów o przychylenie się do prośby i wydanie rychłego wyroku przysądzającego sporną własność prawowitemu spadkobiercy.