Katalog źródeł

Wobec nieprzyjaciela zbliżającego się do miasta rajcy Lwowa proszą starostę grabowieckiego Marka Matczyńskiego o poparcie ich u hetmana wielkiego koronnego. Pragną sprowadzenia żołnierzy z przygotowanymi środkami na ich utrzymanie, dobrego komendanta oraz pomocy w zakupie amunicji i żywności, także z miejskiego czopowego i szynkowego. Proszą też o listy do urzędników ziemskich, aby niezwłocznie wydali podatki na pilne potrzeby miasta.

Rajcy Lwowa proszą hetmana o ochronę miejskich wsi Zubrzy i Sichowa oraz zwolnienie ich poddanych z przymusowego wożenia dębów. Twierdzą, że wsie zostały już wyniszczone przez wojsko, a reszta mieszkańców może odejść. Proponują wykorzystanie furmanów artyleryjskich, którzy dysponują końmi i wozami.

Delegaci potwierdzają otrzymanie listu magistratu Lwowa z projektami sejmowymi. Deklarują respektowanie jego woli, ale nie rozumieją podanych w piśmie powodów decyzji. Zapowiadają dalszą drogę. Gęsty dopisek zawiera dodatkowe dyspozycje, w dużej części nieodczytane pewnie.

Prezydenci rady Lwowa zapewniają podsędka Łosia, że w sprawie kamienicy Osmulskiej wszczętej przez starostę kaniowskiego nie dopuszczą do uszczerbku w jego prawach. Obiecują traktowanie zgodne ze sprawiedliwością i godnością adresata; list nie zawiera rozstrzygnięcia sporu.

Autorzy piszą z Zamościa do magistratu Lwowa o trudnościach podróży. Przed wyjazdem pękła oś wozu z bagażami; przeładowanie rzeczy oraz zdobycie części do kolaski opóźniły drogę. Ruszyli wieczorem do Janowa, zostawiając woźnicę z rzeczami, a kolejnego dnia czekali na niego do południa. Dalej kolaska stale się psuła. Końcowej części relacji brak.

Rajcy Przemyśla odkładają wszelkie procesy ze Lwowem przed sądem królewskim relacyjnym i asesorskim do6 marca1595, w nadziei ugody i z zachowaniem praw stron. Wspominają analogiczne zobowiązanie lwowian.

Rajcy Przemyśla deklarują zawieszenie spraw miejskich, prywatnych i cechowych przeciw lwowianom do upływu trzech tygodni od rozpoczęcia przyszłego sejmu. Celem jest umożliwienie ugody; Lwów miał złożyć analogiczne zobowiązanie.

Rajcy opisują upadek miast, zabicie jednego burmistrza i zawleczenie drugiego na zamek, uszczuplanie jurysdykcji i gruntów oraz utrudnienia handlowe. Wzywają Lwów do wspólnego działania przed sejmem i zapowiadają spotkanie29 grudnia. Zarzuty przedstawiono jako twierdzenia autorów.

Rajcy odsyłają do Lwowa korespondencję otrzymaną od podskarbiego, przeznaczoną dla władz miejskich i dwóch urzędników. Wyjaśniają, że burmistrz przypadkowo wyjął i otworzył jeden z listów. Proszą, aby nie potraktować tego jako umyślnego naruszenia tajemnicy.

Władze Przemyśla proszą o wypisy z ksiąg lwowskich dotyczące rozstrzygnięć królewskich w sporze magistratu z pospólstwem: uwolnienia od wszelkich kontrybucji oraz oceny zarzutów wspólnoty wobec magistratu. Zależy im na zapisach odnoszących się do władzy urzędu miejskiego. Obiecują wdzięczność i późniejszą zapłatę pisarzowi za pracę.

Magistrat Przemyśla zarzuca władzom Lwowa przyjęcie do służby ich miejskiego mistrza (kata) bez testimonium. Według nadawców odszedł bez zawiadomienia urzędu, pozostawiając żonę i dzieci. Żądają odmowy zatrudnienia i odesłania go tą samą podwodą z tym samym woźnicą, ponieważ mają kilku więźniów. List nie opisuje ich spraw ani wyroków.

Poznań odpowiada na otrzymaną pocztą wiadomość Lwowa o Becalu, któremu nadawcy zarzucają ucisk kupców chrześcijańskich pod pretekstem nowej konstytucji. Pismo wyraża obawę, że podobne działania dotkną także Poznania. Zapowiada przedstawienie sprawy osobom skłonnym do interwencji, aby dotarła do króla i podskarbiego koronnego.

Poznań wyraża współczucie wobec krzywdy prezydenta i całego magistratu Lwowa, odniesionej według pisma 5 stycznia 1738 roku. Deklaruje wspólną obronę praw miejskich i wysłanie wiadomości do kanclerza oraz na dwór królewski, prosi o dalsze informacje i życzy prezydentowi poprawy zdrowia. Oryginał nie wymienia sprawców ani dokładnego przebiegu wydarzenia.

Ratno otrzymało od lwowskiego posłańca uniwersał królewski nakazujący przekazanie donatywy do Lwowa na 15 października. Autorzy podają, że uniwersał dotarł właśnie tego dnia, a oni natychmiast, pracując dzień i noc, wysłali świadczenie przez swojego sąsiada. Proszą o przychylne przyjęcie i potwierdzenie odbioru; tłumaczą opóźnienie późnym doręczeniem uniwersału, a nie niedbalstwem.

Burmistrz i rajcy Rohatyna poświadczają otrzymanie królewskiego uniwersału przekazanego przez rajców Lwowa w sprawie donatywy. Zachowany krótki fragment o pieniądzach i ich odesłaniu jest trudny w odczycie; nie ustalono pewnie kwoty ani etapu płatności.

Magistrat potwierdza odbiór wezwania do donatywy uchwalonej w Toruniu i prosi Lwów o interwencję w celu zwolnienia Rohatyna. Argumentuje zanikiem kupiectwa: retorycznie pyta o choćby jednego wołu sprzedanego w Jarosławiu, postaw sukna czy worek pieprzu; pieprzu miał przywieźć drobny kramarz ledwo jeden kamień. Wskazuje też na ciężary spowodowane przez wojsko.

Burmistrzowie i rada Świecia skarżą się na niemal codzienne przemarsze żołnierzy i zapowiedziane nadejście dragonii liczącej 90 koni, idącej z Węgier na zimowe utrzymanie na rozkaz wojewody inowrocławskiego. Powołują się na wiadomość dzierżawcy oraz wcześniejsze świadczenie, którego czasownik pozostaje nieodczytany. Proszą Jana Jabłonowskiego o pomoc wobec grożącej ruiny miasta i niedostatku mieszkańców.

Świecie ponawia skargę na żołnierzy i podaje straty miasta na pięćset złotych, a prezydenta na 58 złotych 20 groszy w zabranych fantach. Prosi Jana Jabłonowskiego o doprowadzenie do rozpatrzenia i potrącenia strat przy płaceniu wojsku na generalnej komisji lwowskiej. Osobno prosi o kwit pozwalający otrzymać drewno z puszczy starostwa świeckiego na most zagrożony zniszczeniem przez lody po ciężkiej zimie; dzierżawca nie przyjmuje wcześniejszych kwitów.

Władze Świecia proszą swego starostę o ochronę przed wojskową egzekucją świadczeń, zależną także od decyzji dzierżawcy. Zapewniają, że wcześniej korzystały z jego osłony, przepraszają za bliżej nieokreślone przewinienie i wysyłają przedstawicieli, którzy mają wyjaśnić wydatki, trudności oraz szkody związane z tamami, głowami i brzegami Wisły.

Urząd Śniatyna poświadcza zeznanie woźnego o publicznym ogłoszeniu potwierdzenia przez króla lwowskiego prawa składu na sejmie piotrkowskim. Ostrzega przed omijaniem miasta składowego i szukaniem innej drogi. Przewiduje zatrzymanie kupca wraz z wołami i innymi towarami. Zeznanie wpisano do akt i potwierdzono pieczęcią; nie jest to relacja o dokonanym zajęciu towarów.

Na wniosek Krzysztofa, szklarza i mieszczanina lwowskiego działającego jako pełnomocnik rajców i pospólstwa Lwowa, odnotowano zeznanie woźnego o ogłoszeniu kupcom przyjezdnym rozkazu podstarościego. Ogłoszenie powołuje mandat królewski, konstytucję koronną i uniwersał dotyczące lwowskiego handlu. Zabrania kupowania towarów i wołów z pominięciem przepisów oraz omijania zwykłej drogi lwowskiej, pod groźbą konfiskaty dóbr po połowie na rzecz króla i Lwowa.

Magistrat Starej Soli prosi prezydenta Lwowa o przysłanie kata do wykonania wyroku na niewymienionym z nazwiska skazanym. Jako poręczyciela pozostawia we Lwowie Piotra Staromiejskiego, dawnego burmistrza, do czasu powrotu kata. Zapewnia o zapłacie, bezpieczeństwie i zdrowiu mieszkańców Starej Soli oraz rosyjskich posterunków wojskowych. Planowany przyjazd ma nastąpić w czwartek, wykonanie wyroku w sobotę, a powrót na święta; list nie potwierdza realizacji tych zamiarów.

Rajcy Stryja zaświadczają, że9 kwietnia otrzymali uniwersał królewski i przypomnienie magistratu Lwowa o donatywie100000 zł. Na Stryj jako miasto kupieckie przypada200 zł, które mają zostać odesłane do Lwowa na15 maja. Potwierdzają ogłoszenie obowiązku mieszkańcom, nie jego opłacenie.

Rajcy Chełma potwierdzają odbiór uniwersału skarbowego dotyczącego donatywy i deklarują posłuszeństwo królowi mimo małych dochodów. Podkreślają, że przesyłkę doręczono dopiero10 października; dają posłańcowi pisemne poświadczenie. Uszkodzony fragment dotyczący terminu i rygorów pozostaje niepewny.

Burmistrz i rajcy Jaworowa proszą rajców Lwowa o przesłanie orzeczenia w sprawie apelacyjnej między Grzegorzem Bobolowicem [grafia nazwiska niepewna], powodem, a Markiem Woskobujnikiem, bednarzem, pozwanym — jeśli sprawa została już rozstrzygnięta.

Burmistrz i rajcy Jaworowa poświadczają otrzymanie od władz Lwowa królewskiego uniwersału z Warszawy, datowanego 20 marca 1629, nakazującego przekazanie miejscowej kwoty odczytanej roboczo jako 500 złotych na donatywę. Suma ogólna uchwalona przez sejm dla miast koronnych wynosi 100 tysięcy złotych. Dokument nie poświadcza dokonania wpłaty.

Władze Jazłowca poświadczają skargi kupców wschodnich na ciężary narzucane przez lwowskich tłumaczy. Według kupców opłaty wykraczają poza wpisane do rejestru cła, a kontrola jest powtarzana. Magistrat Jazłowca prosi władze Lwowa o powstrzymanie nadużyć, argumentując, że szkodzą również samemu miastu, i potwierdza pismo pieczęcią oraz podpisami.

W aktach sądu ławniczego Jarosławia zapisano relację woźnego o ogłoszeniu na czterech narożach rynku nakazu przyprowadzania towarów przez zwykłe drogi do Lwowa i respektowania prawa składu. Nakaz ogłoszono w czasie jarmarku na żądanie władz Lwowa, z upoważnienia stanów koronnych i Mikołaja Herburta z Fulsztyna. Przewiduje on zatrzymanie osób obchodzących prawo i zajęcie ich towarów.

Burmistrz i rajcy Jarosławia proszą radę Lwowa o ogłoszenie kupcom, że nadchodzący jarmark jarosławski odbędzie się w zwykłym czasie. Powołują się na wolę i powagę marszałka i hetmana wielkiego koronnego oraz swojej dobrodziejki i zachęcają do przyjazdu z towarami bez obaw o działania nieprzyjacielskie. Jest to zapewnienie i zaproszenie nadawców, nie potwierdzenie przebiegu jarmarku.

Władze Jarosławia odpowiadają na pismo lwowskie dotyczące frekwencji kupców na jarmarku. Informują, że tego dnia poleciły woźnemu ogłosić podczas targu zaproszenie do bezpiecznego przyjazdu, bez obawy o nadzwyczajne wymuszenia. Powołują się na obiecaną ochronę marszałka i hetmana wielkiego koronnego oraz składają życzenia noworoczne.

Jarosław odpowiada na prośbę Lwowa, wysyłając mistrza katowskiego. Żąda jego szybkiego odesłania po egzekucji, ze świadectwem i na dobrej podwodzie. Lwowski mieszczanin pozostaje w Jarosławiu jako poręczenie powrotu.

Piotr Abramowicz zwraca się do Stanisława Suskiego, podstarościego mościskiego. Czytelne urywki dotyczą ryb, braku czegoś i słabej nadziei; pojawia się też wzmianka o Żydach i księciu. Znaczne trudności odczytu nie pozwalają pewnie odtworzyć warunków ani kierunku transakcji. Data, podpis i adres są znacznie czytelniejsze niż treść.

Nadawca relacjonuje postępowanie przed Rotą w sprawie szpitala św. Łazarza. Po uzyskaniu absolucji przy pomocy breve rozstrzygano, komu przysługuje zarząd szpitalem. Wskazuje na przeora i starszych braci oraz decyzję z15maja. Liczy na zwycięstwo, ale nadal zabiega o zakończenie sprawy i wspomina wydatki procesowe.

Alberti zapewnia o gorliwości w wykonywaniu poleceń adresata. Pisze o liberiach pana o niepewnie odczytanym nazwisku, zamierza poprzeć sprawę i uzyskać potrzebne pismo. Przekazuje uszanowanie wojewodzinie.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Ksiądz od tygodnia choruje. Donosi o poprawie, lecz pozostaje we Lwowie do odzyskania sił i poprawy drogi. Żałuje, że nie posłuchał dobrodzieja; obiecuje wdzięczność i modlitwę.

Autor podpisany Bal, odpowiadając Ciepanowskiemu, broni człowieka określanego w liście jako kozak. Powołuje się na jego niewinność i wierność sobie. Rozważa odesłanie go, lecz zaznacza, że nie chce oddawać go jako niewolnika. Szczegóły pierwszej skargi oraz warunków odesłania pozostają częściowo nieczytelne. Są to twierdzenia autora, nie potwierdzenie wyroku uniewinniającego.

Nadawca, pisząc z Wilna, omawia opiekę nad listami adresata i sposób ich dalszego przekazywania zgodnie z jego wskazówkami. Wspomina też o zobowiązaniu wobec innej osoby; szczegóły tego ustępu są nieczytelne.