Katalog źródeł

Autor odpiera zarzuty dotyczące jego postępowania wobec mieszczan i powołuje się na obiecane im swobody. Pisze o kredycie, długu, zabezpieczeniu i o próbach naruszenia statutowych uprawnień przez niektórych członków magistratu. Wskazuje na dobra obciążone zastawem i protestuje przeciw ich zbywaniu lub dalszemu obciążaniu.

Nadawca odpowiada na list pułkownika, który zastał go podczas podróży do Oleska. Wyjaśnia zwłokę w korespondencji i pisze o braku pieniędzy potrzebnych na regiment. Deklaruje dalsze starania, ale szczegóły dotyczące kwot i terminów pozostają niewyraźne.

Kopia przypisana Mateuszowi Basarabowi przekazuje Janowi Keményemu pogłoski o Kozakach, Tatarach i wojskach polskich. Nadawca odróżnia niepewne wieści od tego, co sam zdołał potwierdzić, oraz wspomina przybyłego od chana posła.

Autor prosi adresata o pomoc w odebraniu należności od gospodarza lub w jego imieniu. Wspomina o pośredniku i o przypilnowaniu sprawy; dokładny stosunek zobowiązaniowy jest niejasny.

Prośba do Forbesa o wyprawienie do Mościsk pozostawionych towarów: dwóch skrzyń związanych powrozami i trzeciej wymagającej zabezpieczenia. Wosk ma na razie pozostać w sklepie.

Bem skarży się na brak wypłaty i końcowej odpowiedzi w sprawie umowy zawartej z miastem. Domaga się 200 złotych należnych mu za stancję lub pisemnej rezolucji, zapowiadając dalsze dochodzenie należności; odwołuje się do prezydenta Lwowa.

Przeor uznaje obowiązek stawienia się przed sądem asesorskim, lecz prosi o rozstrzygnięcie sprawy przez sąd rady miejskiej dla uniknięcia kosztów. Chce wyznaczenia komisarzy do obejrzenia dokumentów dotyczących gruntów klasztoru. W związku z niedawnym pilnym wyjazdem prosi o tydzień do powrotu, zwolnienie z terminów asesorskich i zgodę na dalszą budowę do polubownego rozstrzygnięcia, przy czym budynki mają przypaść temu, komu zostanie przyznany grunt.

Autor odpowiada na prośbę magistratu lwowskiego w sprawie, którą nazywa słuszną, i pisze o dojściu do wzajemnego zadośćuczynienia. Zapewnia o przychylności wobec miasta i liczy na odwzajemnienie. Kluczowa fraza określająca procedurę, być może z udziałem syndyków, wymaga ponownego odczytu; z listu nie wynika, że ugoda została zawarta.

Autor zawiadamia magistrat, że przed Trybunałem Koronnym w Lublinie wniesiono skargę na lwowskie władze miejskie w związku z uwięzieniem osoby stanu szlacheckiego. Twierdzi, że osadzenie w więzieniu przeznaczonym dla złodziei narusza stan szlachecki i zapowiada dalsze kroki prawne; prosi o odpowiedź. Są to zarzuty autora listu, nie potwierdzone ustalenie sądu.

Autor przedstawia dolegliwości wynikające ze sporu z lwowskim magistratem i prosi wiceseniora o użycie wpływu, by sprawę załatwić. Wspomina działania przeciw niemu w Warszawie i we Lwowie oraz opisuje paradoksalnie swój status jako zarazem radcy i ławnika oraz osoby tych funkcji pozbawionej. Prosi o wyraźną odpowiedź magistratu i adresata, zapowiadając, że na podjęcie decyzji pozostało mało czasu. Jeżeli sprawa trafi do sądu, zastrzega znaczenie tego listu. Późniejsza okładka wiąże spór z sekretarzem Czechowiczem; sam tekst listu nie pozwala tu pewnie określić jego roli.

Berens zamierza nazajutrz rozmawiać z Bellem i zaoferować mu zastaw dla uzyskania wypłaty. Bell uzależnia rozliczenie we Lwowie od wypłacenia pieniędzy w Gdańsku. Autor zapowiada kolejny list z wynikiem rozmowy.

Autor zwraca się do władz Lwowa o pomoc w sporze dotyczącym jego przeciwnika i postępowania sądowego. Wspomina o składaniu pism, niewykonaniu wcześniejszego zobowiązania i odpowiedzi strony przeciwnej; zapowiada dalsze kroki, jeśli nie uzyska zadośćuczynienia. Dokładny przedmiot roszczenia i osoby sporu wymagają ponownego odczytu. Streszczenie to oddaje tylko wyraźnie uchwytny kierunek pisma, nie dowodzi zasadności skargi.

Markiz de Béthune poświadcza, że Jerzy Livault jest bratem zmarłego kapitana Klaudiusza, i prosi Lwów o wydanie mu całego spadku, gdziekolwiek się znajduje. List nie potwierdza wykonania tej prośby.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Autor prosi o pilne wstawiennictwo u generała dla swego „wnuka”, ks. Rusnowskiego [?], w sprawie archidiakonatu warszawskiego. Skarży się na konkurencję kanonika Suszyckiego [?] i powołuje na pisemną obietnicę.

Jan Bielicki dziękuje w imieniu kolegium za dobrodziejstwo przekazane przez ks. Perkowicza. Składa życzenia na Janowiny, łącząc je z obrazem Wcielonego Słowa i kołyski Jezusa. Rodzaju ani wartości daru nie podaje.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Autor pisze o pogodzeniu się ze szlachetnym magistratem i oczekiwaniu na żądania przedstawione na piśmie. Proponuje rozmowę i zaprasza adresata do siebie nazajutrz przed obiadem. Adres wskazuje sekretarza królewskiego Franchiego.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Jan Brzozowski prosi pisarza Zimnickiego o prowadzenie w Warszawie sprawy księdza sufragana. Przesyła egzemplarz do podpisania i opieczętowania; alternatywnie sugeruje udział Zychermana [?].

Walerian prosi rodzonego brata Walentego o list, wiadomości o matce i żonie oraz nowiny wojskowe i sejmowe. Wspomina pogłoskę o wyjeździe znajomego księdza do Rzymu; nie ma potwierdzenia jego pobytu.

Samuel Biderman prosi Arthura Forbesa o polecenie wypłaty 1500. Informuje o wysłaniu 23 sztuk sukna z fakturą; omawia jakość, cenę i zapis na rachunku.

De Birckholtz wyjaśnia Jabłonowskiemu, że pieniądze przeznaczono dla husarii i pancernych. Spełnienie prośby starosty włodzimierskiego grozi niezadowoleniem innych kompanii; autor uzależnia pomoc od napływu środków.

Józef Błazowski rekomenduje ks. Marcina Welimskiego do wakującej mansjonarii u Panny Maryi po rezygnacji ks. Petranskiego, wikarego lwowskiego. Nadanie pozostaje w gestii magistratu.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Bobowski wstawia się za wdową Iliniczową, która nie ma pokwitowań podatków od kamienicy. Obawia się roszczeń miasta wobec kapitana i jego regresu do niej. Autor powołuje się na szczególny wzgląd należny wdowom i sierotom.

Bobrowski wysyła pacholika, którego adresat ma po powrocie odesłać do chorągwi. Przypomina o swej sprawie i oczekuje deputatów; skarży się, że przysłanym pocztowym nie dano nic na wyżywienie.