Katalog źródeł

Ferdinand Engelhardt zawiadamia kupców Roberta i Arthura Forbesów o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia sześciu bel sukna powierzonych furmanom Klemensowi Polaczkowi i Jędrzejowi Besnowskiemu. Przedstawia zestawienie zaliczek oraz kosztów transportu, prosząc o dopłatę pozostałej sumy frachtu po odebraniu nienaruszonego ładunku.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o częściowym zrealizowaniu płatności wekslowych przez Jerzego Kolbę oraz o aktualnych cenach skór juchtowych na wrocławskim rynku. Zapowiada również przygotowanie beli sukna pod kątem transportu z Lipska i ponawia prośbę o rychłą wysyłkę skór ze Lwowa.

Ferdinand Engelhardt przesyła pismo z prośbą o doręczenie go Andreasowi Boydowi celem odebrania od niego długu w wysokości 216 florenów. Informuje również o nadejściu i dalszej ekspedycji towarów lipskich oraz przekazuje życzenia noworoczne.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o wysłaniu do niego beli towaru przez furmana Baumgarta. Wspomina również o przesyłce z Lipska, która w zależności od ustaleń z zastępcą z Wiśniowa zostanie dołączona do tego samego transportu lub nadejdzie przez Kraków.

Ferdinand Engelhardt odpowiada na zamówienie Arthura Forbesa na węgierski batting, wyjaśniając, że ze względu na brak zapasów tego towaru we Wrocławiu musi on dopiero zostać zlecony do wykonania sukiennikom. Przypomina także, aby kolejne zamówienia składać z odpowiednim wyprzedzeniem.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o wysłaniu z Wrocławia do Jarosławia jedenastu beli i jednego pakunku towaru przez woźnicę Tomasza Kiełbikę. List zawiera specyfikację wagi poszczególnych sztuk ładunku oraz zestawienie zaliczonych i pozostałych do zapłaty kosztów frachtu.

Ferdinand Engelhardt donosi o nadejściu transportu skór juchtowych do Wrocławia i problemach celnych we Wrześni, gdzie zatrzymano jedną pakę. Relacjonuje również dotychczasowe próby znalezienia kupców oraz prosi o dyspozycje co do ceny minimalnej.

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o ekspedycji dwóch bali ładunku z Wrocławia do Lwowa przez woźnicę Gregora Bielawskiego. Podaje wagę towaru, stawkę przewozową, kwotę uiszczonej na miejscu zaliczki oraz należność do zapłaty po pomyślnym odbiorze przesyłki.

Ferdinand Engelhardt sporządził z Wrocławia specyfikację towarów o łącznej wartości ponad 4932 florenów, wysłanych na dwóch wozach do Roberta Forbesa w Jarosławiu. Ładunek obejmował m.in. zróżnicowane tkaniny, pasmanterię, pończochy, papier, cukier, ołów oraz czekoladę.

Ferdinand Engelhardt wystawia Robertowi i Arthurowi Forbesom szczegółową specyfikację oraz rachunek za sześć bel rozmaitych sukien wysłanych z Wrocławia do Jarosławia. Dokument zawiera zestawienie kolorów, gatunków materiałów oraz ich wycenę wraz z kosztami opakowania.

Ferdinand Engelhardt odmawia obniżenia ceny sukna wysłanego do Jarosławia oraz wyjaśnia brak dostępnego szirtingu. Informuje również o sprzedaży wołów sprowadzonych z Rusi i transakcjach prowadzonych z rzeźnikami w Norymberdze.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia wozu z towarami, obejmującego m.in. sukno, blachę i papier, powierzonego furmanowi Adamowi Knapikowi. Nadawca przedstawia specyfikację wagi ładunku oraz dyspozycje dotyczące wypłaty pozostałej części frachtu po bezpiecznym dotarciu transportu.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Ferdinand Engelhardt informuje o wyprawieniu do Jarosławia partii sukna przewożonych przez furmanów Jana Oslika i Tomasza Kiełbikę. Prosi także o wyegzekwowanie od Andreasa Boyda spłaty zaległego długu w wysokości 210 talarów przed wydaniem mu weksla.

Ferdinand Engelhardt przesyła Robertowi i Arthurowi Forbesom specyfikację oraz rachunek za transportowane do Jarosławia przez furmana George'a Niclesa sukna i baje. Należność za towary oraz ich pakowanie opiewa na ponad 687 talarów z sześciomiesięcznym terminem płatności.

Król Zygmunt II August zatwierdza Janowi Krowickiemu oraz mieszkańcom jurydyki kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa dawne przywileje królów i urzędników dotyczące prawa ormiańskiego i zwolnień od ciężarów grodzkich. Ponadto monarcha zezwala tamtejszym ormiańskim rzemieślnikom na swobodne wykonywanie wszelkich rzemiosł wedle dawnego zwyczaju.

Król Zygmunt August przysądza miastu Lwowowi własność dóbr Brzuchowice wraz z młynem oraz potwierdza jurysdykcję miejską nad wsiami Brzuchowice i Hołosko. Sukcesorom Marcina Hanela zapewnia prawo do pobierania dochodów z dóbr Hołosko z zachowaniem tradycyjnych szarwarków na rzecz miasta.

Wojewoda krakowski Wacław Rzewuski rekomenduje władzom Lwowa warszawskich kupców Feliksa Salvatora i Reisnera, starających się o zgodę na organizację redut karnawałowych. Zapewnia, że wszelkie zaopatrzenie nabędą na miejscu, a samo przedsięwzięcie przyciągnie do miasta liczną szlachtę i przyniesie Lwowowi znaczne zyski.

Papież Pius IV przesyła paliusz dla nowo mianowanego arcybiskupa lwowskiego Pawła Tarły za pośrednictwem Jerzego Tylicza. Poleca biskupom krakowskiemu lub przemyskiemu wręczenie paliusza po przyjęciu przez nominata sakry biskupiej oraz odebranie od niego przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej.

Arcybiskup lwowski Paweł Tarło, za zgodą kapituły metropolitalnej, znosi uciążliwy obowiązek codziennego głoszenia kazań w Wielkim Poście ciążący na kaznodziei katedralnym na mocy fundacji arcybiskupa Bernardyna Wilczka z 1507 roku. Zamiast tego zobowiązuje go do wygłaszania kazań w katedrze jedynie w dwa wybrane dni powszednie każdego tygodnia Wielkiego Postu, a w niedziele i święta – rano i po południu.

Daniel Żytkiewicz tłumaczy się przed magistratem lwowskim z uchybienia terminowi sądowemu przez swojego pomocnika i referuje stan sprawy z arcybiskupem lwowskim. Doradza stanowczą obronę spornych granic miejskich, składanie protestacji oraz zabieganie o wyznaczenie królewskiej komisji granicznej.

Dokument rozstrzyga spór kompetencyjny pomiędzy władzami Lwowa a gminą ormiańską, określając zakres właściwości sądu miejskiego i sądu ormiańskiego w sprawach karnych oraz majątkowych. Król potwierdza prawo Ormian do wyboru dwunastu seniorów do orzekania na zmianę z wójtem oraz normuje kwestie porządku miejskiego i składania przysięgi.

Król Zygmunt II August ponownie inkorporuje wsie Zubrza i Sichów do prawa magdeburskiego miasta Lwowa, potwierdzając ich status po weryfikacji na sejmie egzekucyjnym. Dokument uwalnia te dobra od jurysdykcji i podatków ziemskich oraz powinności wojennych, zobowiązując je jedynie do uiszczania podatku szosu wraz z miastem.

Król Zygmunt II August surowo nakazuje burmistrzowi i rajcom lwowskim przestrzeganie godzin zamykania bram miejskich pod groźbą kar, zakazując ich otwierania nocą z wyjątkiem wyższej konieczności oraz zapowiadając ukaranie każdego, w tym szlachty, kto wymuszałby wstęp do miasta.

Król Zygmunt II August zatwierdza transsumpt z lwowskich akt ziemskich, w którym mieszczanin lwowski Sebald Wortzel zastawia wieś Zamarstynów hetmanowi polnemu Mikołajowi Sieniawskiemu w zamian za dług w wysokości 5500 florenów. Dokument sankcjonuje poddanie tej czynności prawu ziemskiemu mimo wcześniejszego sprzeciwu władz miejskich Lwowa.

Biskup łucki Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za korespondencję oraz donosi o pilnej naradzie z kardynałem Michałem Stefanem Radziejowskim. Rozmowy dotyczyły zabezpieczenia dóbr diecezjalnych na Podlasiu i Mazowszu przed spodziewanym przemarszem litewskich związkowców.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za nadesłanie dokumentów komisji lwowskich i wyraża nadzieję na rychłe załagodzenie kryzysu oraz przywrócenie pokoju w państwie. Donosi także o swoim nagłym wyjeździe do Warszawy na wezwanie prymasa oraz o trudnościach związanych z nastrojami wojska i zjazdem szlachty.

Kapituła metropolitalna lwowska zatwierdza cesję sumy 50 grzywien na młynie Stachierowskim uczynioną przez Dorotę na rzecz jej męża młynarza Stanisława na wypadek jej wcześniejszej śmierci. Jednocześnie oboje małżonkowie zobowiązują się do podwyższenia opłat arendowych i świadczeń w naturze na rzecz kapituły.

Adam Siemuszowski, surrogat starosty lwowskiego, wydaje kanonikom lwowskim wypis z akt z 1510 roku potwierdzający wykupienie młyna przed bramą Halicką od Małgorzaty Tłustej Marciszowej i jej syna Erazma. W dokumencie Małgorzata z synem kwitują odbiór zapłaty i zobowiązują się do zachowania wiecznego milczenia w sprawie owego młyna.

Sędzia Mikołaj Narajowski i podsędek Jan Brzozdowski poświadczają przebieg postępowania przed sądem ziemskim lwowskim między kapitułą metropolitalną lwowską a sukcesorami zmarłego Mikołaja Leśniowskiego. Sprawa dotyczyła dóbr we wsi Glinna oraz rozgraniczenia z dobrami Hodowica.

Sąd ziemski lwowski potwierdza przebieg wieloletniego procesu i przyznaje pracowitym Stanisławowi i Marcinowi z Basiówki intromisję w dobra szlachetnego Baltazara Leśniowskiego w Glinnej i Zimnej Wodzie za szkody i niestawiennictwo. Wypis zawiera relacje z poszczególnych roczków ziemskich oraz wzmianki o mandatach królewskich Zygmunta Augusta.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za radcą Bartschem, domagając się zwrotu wydatków i zapłaty za jego misję rzymską oraz odzyskanie miejskich funduszy. Podkreśla, że należyte wynagrodzenie zapewni miastu jego dalsze oddanie i zachęci innych do rzetelnej służbie publicznej.

Sąd ziemski lwowski przysądza pracowitemu Albertowi z Basówki, poddanemu kapituły lwowskiej, wwiązanie (intromisję) w dobra Zimna Woda i Glinna należące do szlachetnego Baltazara Leśniowskiego w wyniku wygranego procesu o bezprawne zagarnięcie mienia.

Mikołaj Narajowski, sędzia, oraz Jan Brzozdowski, podsędek ziemski lwowski, poświadczają przebieg procesu i przyznanie intromisji w dobra Glinna i Zimna Woda Baltazara Leśniowskiego na rzecz Andrzeja, karczmarza ze wsi Basiówka.

Mikołaj Narajowski, sędzia, i Jan Brzozdowski, podsędek lwowski, poświadczają przebieg procesu granicznego między kapitułą metropolitalną lwowską a sukcesorami zmarłego Mikołaja Leszniowskiego o dobra Glinna. Wobec niestawiennictwa pozwanych i przedłożenia mandatu króla Zygmunta Augusta sąd wydaje orzeczenie na korzyść kapituły.

Jan Zamoyski domaga się od władz Lwowa zwrotu niesłusznie pobranych opłat oraz uwolnienia towarów zamojskiego kupca ormiańskiego Krzysztofa Balejowicza. Ostrzega, że w razie dalszych represji wobec jego poddanych zastosuje odwet i nakaże zatrzymywanie lwowskich kupców oraz ich dóbr w Zamościu.

Król Zygmunt II August potwierdza trzy dawne dokumenty komisarskie z lat 1440, 1442 i 1464 dotyczące rozgraniczenia dóbr kapituły metropolitalnej lwowskiej (Wierzbiąż i Kahujów) z królewskimi wsiami Honiatycze i Czerkasy. Wprowadzone akty przysądzają sporne grunty kapitule i nakazują wieczyste milczenie ich dzierżawcom.

Mikołaj i Wawrzyniec Lanza oddają na poczet spłaty sześciu talarów długu izbę w swoim domu w Carzano braciom Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi Buffa. Transakcja została zawarta z zastrzeżeniem wieczystego czynszu w ziarnie oraz prawa do wykupu nieruchomości.

Dokument notarialny poświadcza sprzedaż działki ziemi (sadu/ogrodu) w Carzano przez Jana Chrzciciela de Molinariis zwanego Arganus na rzecz Jana Chrzciciela Buffy z Teglio Dolnego. Sprzedawca pokwitował odbiór zapłaty w gotówce oraz zobowiązał się do zabezpieczenia transakcji i ochrony kupującego przed ewikcją.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Giovanni Rambaldo sprzedaje Battiście Buffie i jego bratu Pietro roczny czynsz w zbożu z gruntu w Carzano za sumę 27 reńskich. Ze względu na swój wiek sprzedający składa uroczystą przysięgę potwierdzającą ważność zbycia praw.

Fabian Zübert informuje Arthoura Forbesa o trudnościach w wyegzekwowaniu sumy 600 złotych oraz o sporach wokół rozliczeń i asygnat z udziałem kuzyna adresata. Relacjonuje przebieg pertraktacji dotyczących wypłaty należności w talarach oraz kwestię naliczanych prowizji.

Fabian Zübertz prosi Arthura Forbesa o polecenie bratu wypłaty 655 talarów krzyżowych dla rotmistrza Mendeckiego na poczet wspólnego bezpieczeństwa. Zapewnia przy tym o gotowości szybkiego zwrotu pożyczonych pieniędzy.

Król Henryk Walezy potwierdza prawa i przywileje lwowskiego bractwa strzeleckiego (kurkowego), nadane pierwotnie przez Zygmunta II Augusta. Dokument nakazuje kultywowanie ćwiczeń w strzelaniu z kusz i rusznic, zapewnia strzelcom immunitety podatkowe oraz gwarantuje coroczne wypłaty ze skarbu miejskiego.

Dokument poświadcza umowę zamiany parceli łąkowej na działkę sadowniczą w Telve Inferiore, zawartą między Piotrem Buffą, występującym także w imieniu brata Giovanniego Battisty, a Giovannim de Zanzotto. Kontrakt reguluje przeniesienie własności obu nieruchomości wraz z cesją i subrogacją ciążących na nich czynszów oraz rent pieniężnych i zbożowych.

Arcybiskup lwowski Stanisław Słomowski nadaje kapitule katedralnej we Lwowie wieczystą dziesięcinę pieniężną, zwaną biskupizną, pobieraną ze Lwowa oraz okolicznych wsi. W zamian za przekazane dochody kapituła zostaje zobowiązana do odprawiania nabożeństw i modlitw w intencji arcybiskupa za jego życia oraz po śmierci.

Młynarz Mateusz i jego syn Hieronim przekazują Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi braciom de Buffis młyn, folusz i dobra w Telve Inferiore tytułem zaspokojenia roszczeń dłużnych (datio in solutum). Jednocześnie wierzyciele oddają im te dobra w dziewięcioletnią dzierżawę z prawem wykupu po spłacie długu i zaległych czynszów.

Wojciech Zimnicki wyjaśnia żonie, że na polecenie lwowskich rajców musi pozostać w Warszawie po sejmie, by dokończyć sprawy miejskie. Przekazuje jej również instrukcje dotyczące zarządu ogrodem – zalecając podwyższenie sumy dzierżawnej lub samodzielną uprawę ziemi na potrzeby domu.

Wojciech Zimnicki informuje władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, stanie miejskich procesów, zwłaszcza sporu ze społecznością ruską, oraz o wstrzymaniu prac sądów z powodu choroby podkanclerzego. Wspomina również o braku perspektyw na zwołanie sejmu i relacjonuje wieści polityczne dotyczące pokoju z Turcją.