Katalog źródeł

Sufragan płocki Marcin Załuski zapewnia wojewodę wołyńskiego o swojej nieustannej wierności i zabieganiu o jego łaskę. Tłumaczy się z trudności związanych z przemieszczeniem stad koni na Żółkiewszczyznę oraz wyjaśnia starania o kontrakt od królowej.

Sufragan płocki Marcin Załuski deklaruje wojewodzie wołyńskiemu gotowość wyświadczenia przysługi w sprawie omówionej przez pana Halickiego. Zastrzega przy tym, że warunkiem koniecznym jest wcześniejsze podpisanie kontraktu przez królową.

Jan Janusz Jabłonowski wyrzuca Marcinowi Załuskiemu przewlekanie sprawy dzierżawy i niestosowne spory o warunki umowy wbrew woli królowej. Domaga się niezwłocznego spisania oraz odesłania kontraktu według inwentarza, aby mógł przekazać go monarchini do podpisu.

Krótka karta wymienia Popowiczów, kamienicę żydowską we Lwowie oraz trzy bieżące sprawy; ich pełnego przebiegu nie da się odtworzyć. Datownik brzmi „w Przemyślu d. 14 XI 1695”, a podpis wskazuje sufragana przemyskiego.

Nadawca zwraca się do wysokiego urzędnika i omawia sprawę, w której pojawia się wzmianka o kontrakcie. Trudny tekst nie pozwala ustalić pełnego przedmiotu sprawy ani konkretnego żądania. Datownik wskazuje Toruń, 16 lutego 1702 r.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o niepokojach na prowincji, ostatnich decyzjach personalnych dotyczących laski wielkiej oraz pobożnej postawie króla w Toruniu. Kończy list pośpiesznymi powinszowaniami pomyślności na nadchodzący nowy rok.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.

Nadawca opisuje sprawę i prosi o dalszą uwagę lub pomoc adresata. Wspomina o korzyści/dobru i dalszym załatwieniu, jednak treść jest fragmentaryczna, więc nie można ustalić konkretnego przedmiotu prośby.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o królewskich dążeniach do odrodzenia miast i naprawy praw w Rzeczypospolitej. Wzywa magistrat do sporządzenia i przesłania szczegółowego wykazu bezprawi, ucisku oraz szkód majątkowych, jakich doznaje miasto, obiecując podjęcie starań w celu ich usunięcia.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski poleca władzom Lwowa szybkie i sprawiedliwe rozpatrzenie sporu pana Filimonowicza ze spadkobiercami Filipowicza o zaległe długi. Interwencja ma zapobiec szkodom finansowym, na jakie powód byłby narażony w wypadku przeciągania się procesu.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za radcą Bartschem, domagając się zwrotu wydatków i zapłaty za jego misję rzymską oraz odzyskanie miejskich funduszy. Podkreśla, że należyte wynagrodzenie zapewni miastu jego dalsze oddanie i zachęci innych do rzetelnej służbie publicznej.

Kanclerz Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o decyzji królewskiej w sprawie przesunięcia terminu rozprawy asesorskiej z panem Chmielewskim oraz o procedurach przed Komisją Skarbową i Wojskową. Zapewnia jednocześnie o królewskim i własnym poparciu dla skarg i potrzeb miasta.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski nakazuje magistratowi lwowskiemu niezwłoczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie spraw pani Bieńczewskiej dotyczących kamienicy i folwarku. Upomina przy tym rajców, że nie widzi żadnego uzasadnienia dla dotychczasowej przewlekłości postępowania sądowego.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje magistrat lwowski o suplice żony Hilarego Signio, która oskarża zdziecinniałego na starość męża o rozrzutność i rujnowanie rodziny. Nakazuje przeprowadzić dochodzenie i ustanowić kuratorów spośród osiadłych mieszczan w celu zabezpieczenia resztek majątku.

Zamoyski pisze o zagrożeniu tatarskim i potrzebie przygotowania obrony. Wspomina o uzbrojeniu, w tym strzelbach i sprzęcie wojennym, oraz deklaruje życzliwość wobec władz miejskich. Długi wywód jest tylko częściowo odczytany; nie rekonstruuję niepewnych zdań.

Zamoyski pisze o obawie przed Tatarami, którzy mogą nadciągnąć od Rusi w stronę Lwowa. Prosi adresatów, by byli przygotowani, i wspomina o Jabłońskim, który ma służyć jako pośrednik. List kończy deklaracją życzliwości.

W liście do rajców lwowskich Zamoyski odnosi się do sprawy prowadzonej we Lwowie i prosi o przychylność dla zainteresowanego. Ponieważ nazwiska i kluczowe szczegóły są słabo czytelne, nie da się bezpiecznie określić przedmiotu postępowania.

Zamoyski odpowiada na wiadomość adresatów dotyczącą nieustalonej sprawy. Zapewnia o przyjaźni i gotowości do działania zgodnie z powinnościami; szczegółowego przedmiotu korespondencji nie można pewnie odczytać.

Zamoyski zwraca się do władz Lwowa w sprawie wymagającej udziału komisji/komisarzy. Widoczne są prośba o zajęcie się sprawą i wzmianki o dalszym postępowaniu; szczegółowego przedmiotu nie da się pewnie odczytać.

Jan Zamoyski zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa w celu załatwienia spraw żołnierskich i wysyła przodem sługę Oleszka. Prosi burmistrza i rajców o okazanie posłańcowi życzliwości oraz wszelkiej potrzebnej pomocy.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za Andrzejem Giklem z Kandii, prosząc o przyjęcie go w poczet obywateli miasta. Podkreśla majętność protegowanego i jego gotowość do ponoszenia ciężarów miejskich, deklarując radzie wdzięczność za pozytywne załatwienie sprawy.

Pismo dotyczy lwowskiego mieszczanina, opisanego jako Żyd, oraz jego towarów i towarzyszy. Zamoyski prosi adresatów o przychylne potraktowanie sprawy; dalsze szczegóły są trudne do odczytania.

W odrębnym piśmie z tego samego dnia Zamoyski pisze o mieszczaninie lwowskim i jego towarach oraz prosi o życzliwe rozpatrzenie sprawy. Szczegóły konkretnego sporu pozostają niepewne.

Hetman Jan Zamoyski dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przygotowanie i podarowanie wyobrażeń Ukrzyżowania oraz Zmartwychwstania do kościoła w Zamościu. Zapewnia władze miejskie o modlitwach zanoszonych w ich intencji oraz deklaruje gotowość do odwzajemnienia okazanej życzliwości.

List rozpoczyna się łacińską formułą „Spectabilis Domine” i zawiera odniesienia do spraw publicznych oraz korespondencji, ale zasadniczy tok wypowiedzi pozostaje niepewny. Datownik na końcu nie został odczytany z wystarczającą pewnością. S. 3 jest kartą adresową/odwrociem, nie dalszym tekstem listu.

Jednostronicowy list z łacińskim zwrotem grzecznościowym i polskim tekstem. Pojawiają się odniesienia do spraw publicznych i korespondencji, lecz szczegółowego meritum nie da się pewnie odtworzyć. Datownik końcowy odczytuję jako 19 września 1673. Strona 3 zawiera adres i pieczęć, nie dalszy tekst.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Podkanclerzy koronny Tomasz Zamoyski wstawia się u podkomorzego czernihowskiego za Jeremim Wiśniowieckim, którego dobra graniczą z Carstwem Rosyjskim. Prosi o dopilnowanie, aby sejmowa komisja graniczna nie naruszyła praw majątkowych kniazia.

Franciszek Zaorliczny informuje Stanisława Suńskiego o kończeniu przez stolarza prac nad szafą dla wojewody ruskiego, wyjaśniając, że opóźnienie wynikło z ciężkiej choroby rzemieślnika. Prosi o decyzję w sprawie odbioru mebla przed Wielkanocą oraz przekazuje prośbę wykonawcy o dosłanie brakujących elementów.

Korespondent zdaje sprawę z pozycji wojsk koronnych pod Kamieńcem Podolskim, braku aktywności nieprzyjaciela oraz doniesień o sukcesach wojsk moskiewskich w walkach z Tatarami. Informuje także o przemieszczeniu się pary królewskiej w kierunku Buczacza na planowaną naradę wojenną z hetmanami.

Fabian Zywert informuje rezydenta o wyruszeniu króla z wojskami na wyprawę ku Kryłowowi oraz o organizacji podjazdów wojskowych w rejonie Lwowa. Przekazuje optymistyczne wieści o stanie spraw wojskowych, zbliżaniu się Kozaków hetmana Mazepy oraz dementuje krążące fałszywe plotki.

Nadawca zwraca się do adresata w poufałym tonie i omawia sprawy związane z sejmem, posłami oraz korespondencją i urzędnikami. Zwraca uwagę na sytuację polityczną i oczekuje dalszych wiadomości. Poszczególne osoby i szczegóły są częściowo niepewne. List datowano we Lwowie 27 lutego 1687 r.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Fabian Zywiert przesyła Janowi Jabłonowskiemu nadesłaną pocztą korespondencję oraz bieżące wiadomości. Wspomina przy tym z ubolewaniem o smutnych wydarzeniach i żałobie, która dotknęła ród Lubomirskich.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o należytym wyprawieniu korespondencji opóźnionej przez trudną przeprawę kuriera przez Wisłę oraz o nocnych strażach regimentów i cechów na wałach Lwowa. Wspomina także o przybyciu do miasta osłabionego pana Gościmińskiego.

Nadawca opisuje sprawy pieniężne i rozliczenia, podaje widoczne kwoty w tynfach oraz wspomina o osobach i wcześniejszych ustaleniach. Część nazwisk, kwot i kontekstu jest niepewna. Datownik wskazuje Lwów, 17 marca 1690 r.

Nadawca potwierdza otrzymanie wiadomości/listu i zwraca się o dalszą informację lub odpowiedź. Szczegóły sprawy są zwięzłe i częściowo niepewne. Datownik w treści podaje Lwów, 27 sierpnia 1700 r.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o wykonaniu polecenia i przesłaniu asygnaty na dwieście talarów panu Radzowskiemu za pośrednictwem Dominika Winklera, po odebraniu sumy od pana Szymunowicza. Przy okazji autor przesyła adresatowi uniżone życzenia pomyślności i łask Bożych na nowo rozpoczęty rok.

Nadawca zwraca się do Forbesa w sprawie zobowiązania lub rozliczenia. W tekście pojawia się wzmianka o Trybunale Koronnym w Lublinie oraz prośba dotycząca dalszego postępowania. Szczegółów i dokładnego przebiegu sprawy nie da się pewnie odtworzyć.

Nadawca relacjonuje sprawę omawianą z adresatem, wspomina o korespondencji z Warszawy i o zobowiązaniu lub rozliczeniu. W dalszej części pojawia się kilka osób oraz wzmianki o działaniach urzędowych/sądowych, lecz ich relacje i szczegóły są trudne do pewnego odtworzenia.

Nadawca opisuje sprawę i powiązane należności lub rozliczenia, przywołując wcześniejszą korespondencję oraz Warszawę. Prosi adresata o pomoc lub dalsze działanie. Pismo jest trudne do odczytania, więc szczegóły i relacje między osobami pozostają niepewne.

Nadawca pisze o sprawie związanej z Brodami, wspomina starostę i odwołuje się do „deklaracyi”, zwracając się do adresata o dalsze zajęcie się sprawą. Trudne pismo i nieczytelne fragmenty nie pozwalają ustalić dokładnego przedmiotu ani przebiegu sprawy. Datownik na liście odczytuję jako Brody, 13 kwietnia 1697 r.

Katarzyna Konstancja prosi Andrzeja Janockiego o opiekę prawną i poparcie jej przeciągającej się sprawy przed sądem królewskim w Warszawie po śmierci dotychczasowego obrońcy. Wyjaśnia wątpliwości co do statusu wyroku królewskiego, odsyła dokumenty dowodowe i przesyła zadatek, obiecując dalsze wynagrodzenie po pomyślnym zakończeniu procesu.

Wojewoda kijowski Adam Kisiel, zatrzymany chorobą w Niskienicach, przesyła Instygatorowi Koronnemu relację sejmową wraz z dokumentami poświadczającymi jego wierność i zasługi dla Rzeczypospolitej. Zwraca się z prośbą o radę w sprawie ich przedłożenia posłom oraz o obronę jego dobrego imienia przed niesłusznymi oskarżeniami i krzywdzącymi plotkami.

Tomasz Kozicki prosi Annę Zimnicką o nakłonienie jej męża, pisarza lwowskiego, do porozumienia się z panem Pegłowskim. Autor informuje o wyprawieniu posłańca i oczekuje listownej instrukcji co do dalszego biegu sprawy.

Katarzyna Kossakowska gani lwowski magistrat za wydanie zakazu wynajmowania przez klasztory kwater szlachcie zjeżdżającej na kontrakty. Ostrzega rajców, że zrażenie szlachty doprowadzi do zbojkotowania lwowskich zjazdów i przeniesienia kontraktów do innego miasta.

Katarzyna Kossakowska informuje prezydenta Lwowa o chęci prowadzenia redut przez warszawskiego kupca Hampela i prosi o rozeznanie zamiarów miejscowych mieszczan, by uniknąć sporów z miastem. Apeluje o porozumienie ze starostą oraz przekazanie ostatecznej decyzji za pośrednictwem podgrabiego.

Mandatariusz Wojciech Kochlewski odpowiada na pełen pretensji list mocodawcy, odpierając zarzuty stawiane jemu oraz ekonomowi i odsyłając otrzymane rezolucje. Zapewnia o postępach w przygotowaniu dokumentacji dla subkomisji oraz prosi o dopilnowanie spraw egzekucji majątkowej.

A. Kromolicki pisze do Kazimierza Wolskiego, ubolewając nad niesłusznymi oskarżeniami o niestosowne wypowiedzi, które ktoś przekazał adresatowi. Zapewniając o swojej stałości i życzliwości, usilnie prosi Wolskiego o osobisty przyjazd i gościnę w Hrymałówce.