Katalog źródeł

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Po pokazaniu uniwersałów komendant odwołał ze starostwa kilkudziesięciu Sasów. Autor zapowiada wykaz przypraw i tkanin oraz wyjazd do Gdańska; radzi szybko wysłać statki ze zbożem.

Wojnarowski prosi wojewodę o protekcję dla syna Stefana, stolnika owruckiego. Przywołuje łaskę ojca adresata, kasztelana krakowskiego, oraz pośrednictwo innych patronów; zapowiada przyjazd do Krakowa.

Autor omawia konsultacje z chorążym sanockim i szlachtą przed sejmikiem. Pyta o przyjęcie uniwersału z Żółkwi i zapowiada rozmowy z przeciwną stroną, aby skłonić uczestników do jedności.

Wojakowski prosi o podtrzymanie przychylności wojewody i pośrednictwo w bliżej nieodczytanej sprawie majątkowej. Poleca swoje służby oraz przekazuje pozdrowienia od żony.

Gałecki informuje ze Środy o sporach podczas sejmiku, próbie jego zerwania i kwestiach rozdziału hiberny. Zapowiada dalsze informacje w osobnym piśmie; część relacji i dopisku pozostaje nieodczytana.

Z Lipska Gałecki dziękuje za otrzymany list i życzliwość, wspomina tutejszy dwór oraz królową. Ponawia prośbę o wstawiennictwo i opiekę nad żoną i dziećmi.

Gałecki zawiadamia szwagra, że19grudnia jego żona urodziła syna. Składa życzenia i przesyła ukłony rodzinie. Wyjaśnia, że nie pisze o sprawach publicznych, ponieważ oddalił się od dworu.

Gałecki prosi wojewodę o odnowienie przyjaźni, składa życzenia noworoczne i zapowiada wyjazd za granicę w sprawach publicznych. Dopisek dotyczy sporu i regimentu, lecz jest częściowo nieodczytany.

Harstall zabiega o obronę reputacji i wypłatę sumy objętej asygnatą. Zarzuca księciu Kurlandii starania o jej zajęcie i wezwanie do rozliczenia; wymienia też majora, który opuścił księcia.

Autor prosi wojewodę o pomoc w sporze z księciem Kurlandii. Otrzymał wezwanie do Lwowa na 22 stycznia następnego roku i chce przedstawić dowody przeciw zarzutom oraz zachować życzliwość hetmana.

Glasnapp zapowiada przyjazd na wezwanie wojewody do Gniewa, lecz może przyprowadzić tylko sześciu rajtarów. Prosi o termin spotkania; wspomina pobyt wojewody płockiego w Gdańsku.

Gorzewski informuje o gromadzeniu prowiantu przez Sasów i składowaniu go w Toruniu. Sam nie ma środków na dalszą podróż i prosi o szybki rozkaz.

Gorzewski zapewnia, że odzywa się każdą pocztą, i prosi patrona o dalsze dyspozycje.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Grodzicki dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za obietnice i rzeczywistą protekcję nad rodziną, zapewniając o wdzięczności i gotowości do służby.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Gurowski prosi o pomoc w uzyskaniu pieniędzy i protekcję przed komisją wojskową. Zapowiada przedstawienie dokumentów mających wykazać jego niewinność wobec stawianych mu zarzutów.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

Nadawca zwraca się do wielmożnego wojewody i dobrodzieja, prawdopodobnie Jana Jabłonowskiego. Pisze o sprawie, w której występują osoby określone jako Domaradzki i [niepewny odczyt nazwiska], o wcześniejszym postępowaniu oraz o prośbie skierowanej do adresata; szczegóły i część nazwisk pozostają niepewne. List kończy się datą z Lwowa: 30 stycznia 1699 roku. Podpis nadawcy jest nieczytelny.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Autorka przesyła ukłony i prosi o wiadomość; rozległe luki nie pozwalają określić całego przedmiotu prośby.

List zawiera pozdrowienia rodzinne i prośby o wiadomości; znaczna część wyblakłego tekstu pozostaje nieodczytana.

Wiadomości rodzinne i majątkowe, nie w pełni czytelna wzmianka o regimentach oraz obawa przed brakiem zgody po wydaniu uniwersałów. Zapowiedź przybycia po świętach.

Autorka potwierdza słowo dane podstolemu i gotowość zastosowania się do polecenia adresata.

Autorka przesyła list przez sługę i prosi o opiekę lub wstawiennictwo; szczegóły rekomendacji są częściowo nieodczytane.

Autorka żąda stanowiska panny i nie chce składać deklaracji małżeńskiej bez pewności; dopisek wspomina o osobie niechętnej temu związkowi.

Krótki list przesyła pozdrowienia; osobny dopisek zawiera prośbę o coś pilnie potrzebnego.

List omawia stanowisko podstolego halickiego, opiekę nad siostrą i warunki majątkowe; zawiera kwotę 30 tysięcy, lecz jej dokładnego przeznaczenia nie odczytano.

Autorka uzależnia rozstrzygnięcie starań małżeńskich dotyczących siostry od zgody adresatki i pozostałych opiekunów.

Troska spowodowana brakiem wiadomości o zdrowiu rodziny adresata; gotowość przyjazdu do bratowej i zapowiedź podróży do Lwowa.

List przesyła pozdrowienia i prosi o wiadomości; w dopisku występuje starszy królewicz.

List zawiera prośby i wzmiankę o pośredniku; szczegółów interesu nie udało się bezpiecznie odczytać.

Korespondencja osobista o zdrowiu, osobach kierowanych do pani Kamienieckiej oraz doktorze; dopisek wymienia pana Złotnickiego.

Nadawca przypomina adresatom, że za pierwszym razem nie uchylił się od udzielenia pomocy; w dalszym tekście pojawiają się Warszawa i regimenty. Zachowane fragmenty nie pozwalają pewnie ustalić, jakiej konkretnej sprawy ani jakiej prośby dotyczy list. Tekst ma wewnętrzną numerację stron 3 i 4. Datownik brzmi „W Nowosiółkach d. 20 9bris 1698”, czyli 20 listopada 1698 r.

Hetman zwraca się do wysoko postawionego adresata w sprawie, w której czytelnie pojawia się wzmianka o sejmikach i o zobowiązaniu lub obowiązku. Szczegółów zdarzenia, osób i żądanej decyzji nie da się pewnie odczytać z tych stron, dlatego meritum pozostaje opisane ostrożnie. List datowano w Nowosiółkach 9 lipca 1696 r.

Nadawca zwraca się do generała głównego i wspomina o chorągwi koronnej, która nie powinna przebywać w dobrach adresata. Dalsze argumenty dotyczące tej sytuacji i wskazanych działań są trudne do odczytania. Na stronach 8–10 nie znalazłem wiarygodnego zapisu daty ani miejsca.

Zachował się obszerny list adresowany do marszałka koronnego, prawdopodobnie wielkiego koronnego, z formułą „Wielmożny Mci Panie y Bracie”. Karta archiwalna opisuje go jako pismo Adama Jabłonowskiego z Lachiew do marszałka, z prośbą (dalszy opis tej prośby jest niepewny); sam tekst listu jest zbyt trudny do odczytania, by doprecyzować jej przedmiot. Podpis wygląda na Adama Jabłonowskiego. Datacja listu brzmi „W Jabłonowie 16 Decembr 1696”.

Nadawca, którego podpis można odczytać niepewnie jako Szczęsny Krzechowski, pisze o objęciu administracji biskupstwa chełmińskiego i poleca się łasce oraz protekcji adresata. List datowano w Chełmie 5 lutego 1697 roku.

Nadawczyni pisze do bliskiego adresata o rozłączeniu, które wiąże z własną „desperacyą”, i wyraża przywiązanie. Adresówka kieruje list do wojewody wołyńskiego; data i podpis pozostają niepewne.

Nadawca pisze do bliskiego adresata o otrzymanych i nieotrzymanych listach, swoim niepokoju oraz prosi o dalsze wiadomości. Francuski dopisek wyraża serdeczność wobec siostry. Na s. 39 znajduje się trudny do odczytania dopisek inną ręką.

Nadawczyni zwraca się do adresata jak do brata, pisze o uczuciach, smutku i trosce o jego zdrowie oraz prosi o wieści. Podpisuje się „kochająca siostra”; imienia i daty nie odczytano.

Autorka pisze, że brat jest zdrowy, lecz ona za nim tęskni. Dalej wspomina cierpienie; szczegóły są miejscami nieczytelne.

Autorka martwi się brakiem pewnych wiadomości, wspomina pobyt w Warszawie oraz oczekiwanie na odpowiedź. Pisze też o zdrowiu i możliwości dalszego działania.